Mols-hopen

Vermoeidheid!

Speelt me parten, 

nu. 

Verrekte Zinloosheid!, 

hier ook. 

Eigenlijk heet dat uitputting;

En verlies! 

van alle hoop. 

Van immer zoveel te proberen, 

hier

En o zo har(d)(t)

m’n best te doen.

Om ook eenieder dat te bieden, 

weer..

Hetgeen van ons verwacht wordt: 

Aan voldoen!

Je kan dan denken dat ik overdrijf.

Dat het echt zo erg niet is. 

Maar als je dat weer aan het denken bent,

Heb je het werkelijk heel erg 

Mis!

Want mocht je ooit eens in m’n schoenen staan,

Slechts even voelen, net als ik:

Fysiek die pijn nooit uit, 

maar altijd aan.

Op ieder tergend ogenblik; 

En je mentaal geramd wordt, 

uit je baan:

Je hart sloeg werkelijk om, 

van Schrik!

Dat ik dan tóch niet kreupel rond hier loop,

Althans niet hier: 

In je Gezicht!

Glimlachend jouw waardering snel afkoop,

Voor ‘t “goede burger zijn” steeds zwicht.

Is door een klein fragment 

van valse hoop. 

Jouw mening snel en vroeg geleerd

“Geen goede burger!”, oordeel jij verlicht

Met vaste hand, 

Verklapte plicht!

Waardoor ‘k m’n huid voor jouw “mezelf” afstroop,

Jouw focus daarop slechts gericht.

Slechts gericht dans ik dan treurig rond

op wat een ander denkt en voelt.

Slechts gericht,

dans ik dan treurig rond

Op wat een ander nodig heeft. 

Want slechts gericht danst hier de mens maar rond

Op waar die wereld zich op stoelt.

Want slechts gericht,

danst hier de mens maar rond

Die naar die gulzig-heid steeds streeft. 

Mijn wereld…

Beeft en kraakt en trilt

Slechts in de grond wordt overleefd.

De wereld beeft en kraakt… 

Verstilt!

Omdat wat niet “het zelf” 

Natuurlijk! 

wilt,

Hier uit z’n voegen daarbij

Barst!

Bij al wat hier

niet echt

Natuur-lijk is,

Daar convulsief van tandenknarst. 

En in een stuip, 

“zichzelf” 

dan samentrekt. 

Zich op een bolletje dan maar rolt.

Verlangend… 

Op toch ook een iemand hier

die zich hier óók nog eens verstilt

niet langer enkel nog naar leegte holt

Maar ’t hoofd gewekt

Bevrijd

Zichzelf optilt

Niet langer

Enkel

rond de As maar tolt.

Verlangend…

Naar zo iemand toch

die zo gewekt

ook aan de kant

Verstilt

Bij alle nietigheid

Waarin dit leven is gestrand

En hunkert..

Naar een wereld terug

Die niet met ’t leven langer solt

en ’t hoofd,

het hart,

De Ziel

Ophef..t

Zich boven ’t kaf gegroeid uitstrekt

En zich verlost

van ’t koude bloed

dat stolt. 

Verlost!

Uit al die zinloosheid. 

Uit al wat Onzin hier bedekt

En er zo vast 

nu 

tóch maar weer inzit:

Die lege Onzin-

Last!

Och kom, dít kan toch niet:

Verrekt!

De wereld beeft en trilt en…

Stikt!

Die wereld vast,

o zo rigide. 

Door vraatzucht die zo gulzig vreet. 

Tot in de kern, 

de aard, 

de blanke pit. 

Zielloos de mens, 

niet meer fluïde. 

Want vraatzucht vreet

Toont zijn gebit

Het bijt zich kankerend,

stevig vast. 

Geen honger stilt waanzinloosheid. 

Ach wereld, 

mensen! 

wat een last. 

Wat een last…

die mens

die enkel vreten wil. 

En zie dat 

nu!

echt maar weer breed.

Die vraatzucht die de mens 

nu werklijk is,

Die vraatzucht is echt!

Veel

En véél te wreed.

En helpt dit 

Nu! 

Dan toch om op te wekken

Een ziel,

een mens-zijn, 

plots weer 

Aan!

Een brein ontdooit,

dat voelt

en werkt

en bolt,

Zodat een ander weer voortaan 

Hier! 

Werkelijk -wichtig!

Bij plant en dier

even- Natuurlijk

Stil! 

kan 

staan. 

Zodat men

Eert!

Niet ziel-loos

Waanzinloos

Wat nutteloosheid leeg verklaart

Slechts hol in al die Zinloosheid

Die men hier gulzig maar vergaart. 

Niet zinloos dan

dit triestig oord 

Dat men niet langer slechts verteert!

Terug naar de grond

waarin men 

Aard.

Als men zichzelf,

als mens,

dan weer ontrolt

En niet de wereld leeg doorholt.

En de wereld..

En “voelen”…

toch nog…

net niet…

Molt. 


ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXVI

Je kan misschien ook genieten van:

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *