Mols-hopen
Vermoeidheid!
Speelt me parten,
nu.
Verrekte Zinloosheid!,
hier ook.
Eigenlijk heet dat uitputting;
En verlies!
van alle hoop.
Van immer zoveel te proberen,
hier
En o zo har(d)(t)
m’n best te doen.
Om ook eenieder dat te bieden,
weer..
Hetgeen van ons verwacht wordt:
Aan voldoen!
Je kan dan denken dat ik overdrijf.
Dat het echt zo erg niet is.
Maar als je dat weer aan het denken bent,
Heb je het werkelijk heel erg
Mis!
Want mocht je ooit eens in m’n schoenen staan,
Slechts even voelen, net als ik:
Fysiek die pijn nooit uit,
maar altijd aan.
Op ieder tergend ogenblik;
En je mentaal geramd wordt,
uit je baan:
Je hart sloeg werkelijk om,
van Schrik!
Dat ik dan tóch niet kreupel rond hier loop,
Althans niet hier:
In je Gezicht!
Glimlachend jouw waardering snel afkoop,
Voor ‘t “goede burger zijn” steeds zwicht.
Is door een klein fragment
van valse hoop.
Jouw mening snel en vroeg geleerd
“Geen goede burger!”, oordeel jij verlicht
Met vaste hand,
Verklapte plicht!
Waardoor ‘k m’n huid voor jouw “mezelf” afstroop,
Jouw focus daarop slechts gericht.
Slechts gericht dans ik dan treurig rond
op wat een ander denkt en voelt.
Slechts gericht,
dans ik dan treurig rond
Op wat een ander nodig heeft.
Want slechts gericht danst hier de mens maar rond
Op waar die wereld zich op stoelt.
Want slechts gericht,
danst hier de mens maar rond
Die naar die gulzig-heid steeds streeft.
Mijn wereld…
Beeft en kraakt en trilt
Slechts in de grond wordt overleefd.
De wereld beeft en kraakt…
Verstilt!
Omdat wat niet “het zelf”
Natuurlijk!
wilt,
Hier uit z’n voegen daarbij
Barst!
Bij al wat hier
niet echt
Natuur-lijk is,
Daar convulsief van tandenknarst.
En in een stuip,
“zichzelf”
dan samentrekt.
Zich op een bolletje dan maar rolt.
Verlangend…
Op toch ook een iemand hier
die zich hier óók nog eens verstilt
niet langer enkel nog naar leegte holt
Maar ’t hoofd gewekt
Bevrijd
Zichzelf optilt
Niet langer
Enkel
rond de As maar tolt.
Verlangend…
Naar zo iemand toch
die zo gewekt
ook aan de kant
Verstilt
Bij alle nietigheid
Waarin dit leven is gestrand
En hunkert..
Naar een wereld terug
Die niet met ’t leven langer solt
en ’t hoofd,
het hart,
De Ziel
Ophef..t
Zich boven ’t kaf gegroeid uitstrekt
En zich verlost
van ’t koude bloed
dat stolt.
Verlost!
Uit al die zinloosheid.
Uit al wat Onzin hier bedekt
En er zo vast
nu
tóch maar weer inzit:
Die lege Onzin-
Last!
Och kom, dít kan toch niet:
Verrekt!
De wereld beeft en trilt en…
Stikt!
Die wereld vast,
o zo rigide.
Door vraatzucht die zo gulzig vreet.
Tot in de kern,
de aard,
de blanke pit.
Zielloos de mens,
niet meer fluïde.
Want vraatzucht vreet
Toont zijn gebit
Het bijt zich kankerend,
stevig vast.
Geen honger stilt waanzinloosheid.
Ach wereld,
mensen!
wat een last.
Wat een last…
die mens
die enkel vreten wil.
En zie dat
nu!
echt maar weer breed.
Die vraatzucht die de mens
nu werklijk is,
Die vraatzucht is echt!
Veel
En véél te wreed.
En helpt dit
Nu!
Dan toch om op te wekken
Een ziel,
een mens-zijn,
plots weer
Aan!
Een brein ontdooit,
dat voelt
en werkt
en bolt,
Zodat een ander weer voortaan
Hier!
Werkelijk -wichtig!
Bij plant en dier
even- Natuurlijk
Stil!
kan
staan.
Zodat men
Eert!
Niet ziel-loos
Waanzinloos
Wat nutteloosheid leeg verklaart
Slechts hol in al die Zinloosheid
Die men hier gulzig maar vergaart.
Niet zinloos dan
dit triestig oord
Dat men niet langer slechts verteert!
Terug naar de grond
waarin men
Aard.
Als men zichzelf,
als mens,
dan weer ontrolt
En niet de wereld leeg doorholt.
En de wereld..
En “voelen”…
toch nog…
net niet…
Molt.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXVI