1v8_k_vdkHet vacuüm tussen twee hoofdstukken
Ma21092026 – 09:29u
Het wordt stilaan tijd om aan een nieuw dagboekschrift te beginnen.
Stilaan tijd om deze losse, toegevoegde pagina’s aan het vorige hoofdstuk af te ronden en een nieuw hoofdstuk te beginnen.
De terughoudenheid daarvoor ligt in het gevoel van stagnatie.
Een gevoel van aan het einde van mijn latijn te zijn gekomen en geen PAD voorwaarts meer te zien.
De wet van de degeneratieve stagnatie
Maar zoals ‘rust, roest’ merk ‘k ook dat deze stagnatie degeneratief werkt: “ik” vervalt terug in oude gewoonten.
Traumamechanismen.. vanuit een opnieuw diepere en donkerdere dissociatie.
De automatische piloot staar weer volop ingeschakeld en de dimmer reageert weer niet.
Het Pinocchiocomplex in alle hevigheid
Het Pinocchiocomplex uit zich in alle hevigheid: losgekoppeld, losgeknipt van alle draden die hem bewogen, ligt hij daar. Op een hoopje. Zonder mogelijkheid tot bewegen.
Jarenlang en zorgvuldig is hij draad per draad gaan zoeken en heeft hij die draad per draad doorgeknipt.
Zichzelf zo loskoppelend van wat hem (onbewust) bewoog.
Het paniekerige verlangen naar de draden
Maar nu, daar, losgekoppeld liggend, een ellendig hoopje niets dat nog steeds niet in staat is om uit zichzelf te bewegen, grijpt hij vanuit een paniekerig verlangen terug naar die doorgeknipte draden; in een poging om die weer aan elkaar te kunnen knopen.
Er wás geen houvast na het doorknippen van die laatste draad.
Er is nog steeds geen houvast.
Geen mens, geen gemeenschap, geen instituut dat veiligheid biedt, vooruitzicht, .. Zin.
Er is nog steeds geen houvast.. in zichzelf.
Geen houvast om voor zichzelf en vanuit zichzelf te kunnen bewegen.
Liggend dan, op een hoopje, onbeschermd, treedt het dilemma van het overlevingsinstinct in werking: Onbeschermd blijven liggen; of teruggrijpen naar het gekende.
Het dilemma van het overlevingsinstinct
Want de kern van het Pinocchiocomplex ligt daarin: Wanneer het verlangen om niet meer vanuit het onbewuste bewogen te worden de laatste draad heeft doorgeknipt maar Pinocchio nooit geleerd heeft om een echte jongen te zijn -en er geen alternatief houvast is (of geboden wordt), probeert hij, uit overlevingsdrang, net opnieuw terug te grijpen naar de draden waarvan hij zichzelf losgekoppeld heeft.
Het Pinocchiocomplex is de staat van losgekoppeld te zijn, niet weten hoe je ‘een echte jongen’ kan/moet zijn en proberen teruggrijpen naar die ‘gekoppelde staat’ van zijn, waaruit je uit alle macht probeerde te ontsnappen.
De gevangenis van het herhaalde PAD
Je grijpt terug naar het gekende, continu, want er is geen alternatief.
Denk je.
Onbewust denk je dat.
Omdat een alternatief buiten wat je kent ligt.
Omdat het alternatief buiten je gekende comfortzone ligt.
Buiten het comfort van al wat je kent: de wereld van vandaag.
Je zoekt wel.
Experimenteert.
Continu.
Maar het voelt tevergeefs.
Omdat je je(zelf) steeds opnieuw op hetzelfde PAD bevindt.
Tegenkomt.
De deconstructie van de illusie van vrijheid
En het besef dringt binnen..
Tot het besef eindelijk binnendringt..
Dat je alleen maar dénkt van je losgekoppeld te hebben..
Dat je alleen maar denkt van je bewust te zijn van je onbewuste..
Dat je alleen maar denkt.. van vrij te zijn.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXVI
Epiloog: De wet van de doorgesneden draden
“Wanneer een systeem de moed heeft om de touwtjes van de conditionering door te knippen, opent zich niet direct de weg naar autonomie, maar de afgrond van de leegte. De wet van de doorgesneden draden stelt dat het staken van de aanpassing een fysiologische crash veroorzaakt waarin de pop bewegingloos op de grond moet blijven liggen totdat het leert ademen vanuit het eigen wezen. Het Pinocchiocomplex dwingt het brein in paniek terug naar de groeven van het gekende, omdat de roede van de galei vertrouwder voelt dan het onbeschermde grond-level. Maar de ultieme bevrijding ligt in het verdragen van de stilstand en het deconstrueren van de laatste intellectuele schijnveiligheid. Pas in de ruïne van de gecrashte normaliteit kan het eigen ‘ik’ zichzelf aarden, ver weg van de poppenspeler. didisdna.”
