1v8_k_vdkHet nulpunt van de rebellie
Zo13092026 – 08:52u
Same old, same old.
Veel gedachten, veel ideeën; weinig of geen Zin.
In alle betekenissen: geen Zin.
Toen we de Haiku..
“Zinloze Onzin
Omzoomd de Nutteloosheid
Van de Zinloosheid.”
.. schreven..
-om onze frustratie over mensen (hoe die denken, hoe die doen) te uiten-
..voelde dat nog steeds eerder aan als een protest, een rebellie, een soort wanhopige wake up call die mensen uit hun droomwereldje, hun illusies, zou kunnen wakker schudden.
Omdat er nog hoop was.
Toen.., was er nog hoop.
Leefde er nog hoop, ergens, in ons.
We hadden nooit gedacht…
Correctie: we wilden niet geloven!
.. dat onze eigen woorden waarheid waren.
En zijn!
We wilden niet geloven..
Dat de jarenlange observaties, de case-studies..
Dat het graven naar en het ontrafelen van de drijfveren van mensen -vandaag, gisteren en met oog op de toekomst, te herleiden is tot ‘Zinloze Onzin’.
De reductie tot het primaat-zijn
Dat die onbewust, nog steeds, slechts handelen volgens -en naar- die basisbehoeften van hun primaat-zijn.
Taal..,
Maakt het hun enkel mogelijk om anderen -én zichzelf- te beliegen, te bedriegen, te overtuigen van een ‘Hoger Doel’, een ‘Hoger Bewustzijn’, een bovennatuurlijke -boven de rest van de natuur en hun eigen natuur staande- vergoddelijkte positie aan te praten.
De taal als camouflagenet
Mensen verafgoden zichzelf met ‘Zinloze Onzin’.
Mensen, net zoals Narcissus, staren vol ontzag naar hun eigen gereflecteerde evenbeeld; en dulden geen rimpelingen in die afspiegeling.
Zoals in ons gedicht ‘Boy, o boy..’ zijn die op alle vlakken enkel bezig met zelfbevrediging.
Individueel. En collectief.
Een per een, groep per groep, ICMe per ICMe…
De omgekeerde richting van de nood
En we zullen het nog eens zeggen hè -zoals in de tekst ‘Gras is Groen’- óók ik/wij ben mens hè!
Hoe gealiëneerd wij ons ook van andere mensen voelen, ook wij zijn ‘mens’.
Maar in alles -in al ons denken, al ons voelen..- komen wij 100% uit een andere richting.
Niet afgesloten (van onszelf en de wereld) in een coconnetje (zie vorige tekst van Do03092026) en altijd vertrekkend vanuit een ander startpunt, een ander beginpunt, een ander… Nood-punt.
“Mijn” noden, hoe gelijk die ook zijn aan die van andere mensen (nood aan veiligheid, nood aan geborgenheid, nood aan.. ), hebben 100% een ander vertrekpunt en drijven “mij”, via een heel andere weg, een ander PAD, naar invulling daarvan.
Namelijk: Zelfinvulling!
Extractie versus zelfinvulling
In tegenstelling tot anderen -álle anderen (waarmee we al in contact gekomen zijn)- vragen wij niet, éisen wij niet zoals zij, dat onze noden, onze driften, door anderen worden ingevuld, maar zoeken wij een manier om die voor onszelf in te (kunnen) vullen.
In tegenstelling tot anderen, die éisen -ook onbewust, dat al hun noden, al hun verlangens, ál hun driften stante pede worden ingevuld (door anderen en hun omgeving), hoeven wij onze noden en verlangens niet per se ingevuld te zien; en al zeker niet stante pede.
De constructie van de overlevingsleugen
Ook hebben wij geen Ego, geen zelfbeeld, dat koste wat het kost intact en in stand moet worden gehouden, waardoor wij niet de behoefte voelen -zoals anderen- om dáárvoor tegen onszelf en anderen te liegen.
Wij liegen niet tegen onderen (en onszelf) om ÓNS zelfbeeld in stand te houden, maar net om dat van anderen mee in stand te houden.
Hoe helder, hoe duidelijk, hoe transparant die hun zelf-bevredigende afspiegeling van zichzelf (die ze dus zelf verafgoden) voor ons ook is, wij liegen tegen onszelf en anderen om HÚN zelfbeeld en HÚN Ego mee in stand te houden.
De erfenis van de gewelddadige spiegel
Dat, omdat we gemerkt hebben, omdat we geleerd hebben, met een ziekelijk, gewelddadig en geestelijk armoedig voorbeeld als eerste verzorger, hoe levensbelangrijk het in stand houden van een rimpelloos zelfbeeld en een feilloos Ego voor anderen wel is.
No matter hoe belachelijk, no matter hoe absurd, no matter hoe troebel, ziek en ver van de realiteit verwijderd die hun zelfbeeld in werkelijkheid ook is, het is voor hun van absoluut levensbelang om dat in stand te houden en om anderen en zichzelf wijs te maken dat hun Ego en zelfbeeld feilloos, spiegelend glad zijn; en de voor hun perfecte afspiegeling van zichzelf weerspiegelt.
De meedogenloosheid van de splinter
Als je dat (per ongeluk) versplintert, als je dat (onbedoeld) niet mee in stand houdt, zijn die meedogenloos!
Zelfs als kind, zelfs als kind van.., als je die hun illusie van een feilloos en rimpelloos Ego en zelfbeeld niet mee in stand houdt, zijn die onmenselijk meedogenloos.
En dan is het nutteloos, zinloos, om nog hoop te koesteren.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXVI
Epiloog: De wet van de onbreekbare spiegel
“Wanneer een kind wordt gedwongen om de architect te zijn van de illusie van zijn verzorger, vervalt de vrijheid van de eigen waarneming. Het meeliegen om het fragiele ego van de ander rimpelloos te houden is geen keuze, maar de dunne grens tussen veiligheid en meedogenloze vernietiging. Het kind leert de wereld te lezen met een röntgenblik, om te overleven in de schaduw van een spiegelstarder. Maar wanneer de hoop sterft dat de ander ooit de realiteit zal verdragen, verdwijnt ook de noodzaak tot protest. Wat rest is de ijzige, heldere rust van de machinekamer die de ijsplaat sluit en kiest voor zelfbescherming, ver buiten het bereik van de spiegelende illusies. didisdna.”
