1v8_k_vdkHet Honden-Incident: Een Live-Demonstratie van het Membraan
Do03092026 – 08:47u
-> Vanmorgen: hond springt tegen me op en loopt voor mijn voeten en doet me bijna vallen -> eigenaar reageert niet, kijkt zelfs niet om wat zijn hond doet -> wij reageren: Hey, hou uw hond eens bij u. Jij laat die gewoon tegen mensen opspringen en ons bijna doen vallen zonder dat jij reageert -> Hij: Hey joenge doe ni belachelijk, het is niet omdat ge hier met de mobilhome staat dat dat hier allemaal van u is he! -> wij: WTF heeft dat er mee te maken?
—-
De DARVO-Klem en de Vulkaan van de Opgekropte Boosheid
Angst voor kwaadheid; angst om boos te worden; angst om onrecht aan te kaarten en zelf weer slachtoffer te worden van een corrupt, feiten-verdraaiend systeem; angst voor terechte boosheid over zoveel onrecht (dat “mij” is aangedaan) dat, als een vulkaan, onevenredig tot de feiten, tot uitbarsting kan komen en bijgevolg ons weer DARVO-gewijs slachtoffer zal maken, omdat een uitbarsting van opgekropte boosheid over al dat onrecht (dat “mij” is aangedaan) onevenredig tot de feiten kán zijn en opnieuw als reden zal gebruikt worden om ons onrecht aan te doen.
—-
De Functionele Woede als Sleutel tot het Authentieke Zelf
“Ik”, heeft boosheid nodig om onszelf te kunnen zijn.
Boosheid, een emotie, om toegang tot ons eigen, authentieke zelf te krijgen.
Om die automatismen, dat aangeleerd gedrag, die traumaresponses die ons slechts doen handelen in functie van ‘anderen’, naar verwachting, om aanvaarding te oogsten, erkenning, ‘goed genoeg’ te kunnen zijn… te kunnen doorbreken.
“Ik”, heeft toegang nodig tot onze emotionele beleefwereld om contact te kunnen maken met ons echte, opgedeelde, authentieke zelf.
En dat kan niet.
Dat lukt niet.
De toegang tot die emoties is afgesloten, verzegeld.
De Eenrichtingsstraat van Sint-Hieronymus: De Omgekeerde Richting
-> In 2018, in Sint Hieronymus, in dat DGT-programma, was er sprake van “emotieregulatie” als een van die pijlers om je eigen gedrag te leren reguleren.
Ook daarin, ook toen, gaven we aan dat het voelde alsof we van ‘de andere kant’ kwamen.
Alsof iedereen, andere mensen, steeds vanuit een en dezelfde richting bewegen; en wij -hetzelfde nastrevend om ook wij “mens” zijn hé- compleet vanuit de omgekeerde richting lijken te komen.
Zoals die “eenrichtingsstraat” waarin iedereen, met de wagen -hun coconnetje, langs een kant die straat inrijdt; en kwaad op “mij” is, omdat “ik”, te voet, van de andere kant kom.
Op het voetpad hé!
“Ik” doet dus niks verkeerd hé!
Maar omdat zij, allemaal, die straat, met de wagen, slechts vanuit één enkele kant kunnen, mogen en willen inrijden, begrijpen die niet en verwijten die ons dat wij, te voet, van de andere kant komen.
Alsof dat dat niet mag, alsof dat dat niet kan, vallen die ons daarop aan en verwijten die ons dat.
En vanuit die hun coconnetje denken die gelijk te hebben.
Vanuit die hun bekrompen coconnetje denken die altijd gelijk te hebben.
Al zijn/hebben ze dat zelden: gelijk.
Ook tijdens dat DGT-programma ‘emotieregulatie’ dus, merkten we, “voelden” we, dat wij vanuit ‘de andere richting’ kwamen/komen.
De Sub-Zero Mechaniek versus de Institutionele Emotieregulatie
Dat, ipv te moeten leren om over-emotionele reacties te reguleren -> het programma gaat er namelijk vanuit dat psychische kwetsbaarheden altijd gepaard gaan met een al verhoogde emotionele gevoeligheid die nog eens voor extra hoge uitbarstingen zorgt in bv. Stresssituaties..
Dat wij dus net, door die dissociatie, al vertrekken vanuit een soort emotioneel nul-punt en in bv. Stresssituaties net diep ‘sub-zero’ gaan; dus net zouden moeten leren om emoties toe te laten, te voelen, zodat we niet meer ‘in functie van anderen’, maar in functie van onszelf (in de situatie) zouden kunnen handelen.
En die ‘deur’ is verzegeld.
En ook in Sint Hieronymus begrepen die dat niet.
De Ongefilterde Data: Kijken naar de 1’tjes en 0’etjes
Ze zeiden dat wel he, dat ze het begrepen, maar uit al hun acties en reacties (op ons) is bewijs gebleken dat ook dié niet begrepen, niet echt, dat “ik”/wij, te voet, van de andere kant komen.
Niet afgeschermd in/door een coconnetje.
Traag.
Rondkijkend.
Opserverend.
Objectief.
Emotieloos…
En dat wij (veel meer) heel anders naar de wereld kijken.
De wereld werkelijk zien, zoals die is.
De wereld feitelijk zien, zoals die is.
De 1’tjes en 0’etjes, de data, de wereld, ongefilterd en dus niet gefilterd van subjectiviteit -zelfs die van onszelf niet, vanuit die naakte realiteit zoals het is, beschouwen en aanschouwen.
Mensen, werkelijk Zien, zoals die zijn.
Er ís geen emotie.
De wereld hééft geen emotie.
Er is slechts data die wij, mensen, door taal, in onze angstige, bekrompen geest, vertalen als ‘emotie’ om onszelf te kunnen sussen.
Het Antropologische Manifest: Het Theater van de Grootheidswaanzin
Emoties, zijn de imaginaire, geestelijke fopspenen van een angstig dier met grootheidswaanzin!
Ga maar na -en het is niet de eerste keer dat ‘k merk dat heel de wereld vol met infantiele, op directe bevrediging van hun driften gefocuste, driftige, kleine kinderen loopt- hoe mensen, groepen, “landen”… tegenover elkaar staan en op elkaar reageren: Als arrogante, driftige, kwelende, kleingeestige, bekrompen, kleine kinderen met grootheidswaanzin die ruzie maken over hun imaginaire fopspenen en directe bevrediging van hun imaginaire fopspeen-emoties eisen.
De Botsing van de Zeepbellen: ICMe tegen ICMe
1 op 1, groep tegen groep, (imaginair) land tegen (imaginair) land…
Elk individueel-collectief-membraan tegen elk individueel-collectief-membraan…
ICMe tegen ICMe
Boy, o boy..
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXVI
Epiloog: De wet van de sub-zero ratio
“Wanneer een menselijk bewustzijn door structurele dissociatie is losgekoppeld van de emotionele kolonie, lost de illusie van het intermenselijke contact definitief op. De buitenwereld functioneert in afgeschermde coconnetjes, rijdend door een eenrichtingsstraat van subjectief gelijk, waar elke confrontatie met de objectieve data direct DARVO-gewijs wordt gecriminaliseerd. Terwijl de instituten proberen de hardware te temmen met de fopspenen van de emotieregulatie, daalt het systeem in stresssituaties diep sub-zero, om de realiteit te aanschouwen in haar naakte wetmatigheid van 1’tjes en 0’etjes. De wet van de sub-zero ratio stelt dat de ultieme autonomie niet ligt in het smeken om aanvaarding door een infantiele beschaving, maar in de kille, soevereine registratie vanaf het voetpad. Wie de schaduwen eenmaal als schaduwen doorziet, weigert nog langer te debatteren met de zandkorrels. didisdna.”
