1v8_k_vdkDe Somatische Realiteit en de Anatomie van de Breuk
Wo02092026 – 09:05u
Om acht na acht werd ‘k wakker en kwam ‘k uit bed.
Gewekt door een gerommel en gestommel.
Weer een duif op het dak, het voederen van de ezels achter de parking waar ‘k sta of anderen die hier met hun camperwagen geparkeerd staan, ‘k weet het niet.
‘kSlaap nog steeds slecht.
Vele malen ben ‘k wakker ’s nachts van de pijn.
Twee maand na die val nu heb ‘k nog steeds het gevoel dat ‘k én niet recupereer zoals normaal én dat ‘k van meer aan het herstellen ben dan enkel die sleutelbeenbreuk.
Dat sleutelbeen was overigens overlangs gespleten gebroken en die operatieve montage van die plaat hield heel wat meer in dan “we plaatsen een plaatje”, begrijp ‘k nu.
Van ‘afschrapen van dat bot’ tot ‘doorsnijden van pezen’ vertelde die orthopedisch chirurg nu heel wat meer dan ‘snel een plaatje’, tijdens die laatste check up.
De eerste keer trouwens dat er na aandringen enige uitleg is gegeven over wat er nu eigenlijk allemaal aan de hand was en gebeurd is.
De Oorlog in de Darmflora: De Verzwakking door de Kolonie
Die ontsteking die er toen opzat, ernstig genoeg om een zeven lange dagen durende antibioticakuur met Augmentin voor te moeten slikken, een zwaar antibioticum zonder selectieve werking dat ook alle goede bacteriën doodt waardoor ‘k helemaal in de ‘shit’ zat en extra verzwakt, is nu wel zo goed als weggetrokken.
De darmflora, een nog steeds zwaar onderschat mechanisme voor het algemeen welzijn van een organisme, is nog niet helemaal hersteld; en dat voel ‘k ook.
De Ochtendlogistiek en het Protest tegen het Appelsap
Loom, als van een zwaar nachtje doorzakken, wrong ‘k me uit bed -voorzichtig het smalle laddertje naar de alkoof af- en plofte ‘k op de zitbank.
Dat lichaam moet wakker worden!: stijf, pijnlijk, vermoeid.
Vermoeid van te slapen, uitgeput van te slapen, probeer ‘k het langzaam in beweging te krijgen.
Een gember shotje?
Bah… die ‘holy shot’ is ook weer overroepen appelsap seg!
Holy shit, ja!
Duur appelsap, meer niet.
Gember shot moet gember shot zijn: Dat moet u wakker blazen, u uit uw sokken blazen nog voor ge sokken aan hebt getrokken.
Dan volgende keer toch maar dat belachelijk duur aan meer dan €43 per liter gembersap, zeker?
Ook al was ook die gember-citroen verhouding met meer dan 50% aangelengd met water, het is dan hopelijk toch weer geen veredeld appelsap.
Stom, dat ‘k geen mogelijkheid meer heb om het zelf te maken en moet afgaan op die bedrieglijke wereld van consumentisme.
De Schadelijke Zelfredzaamheid en het Militaire Plan
Gefrustreerd zet ‘k toch wat warm water voor koffie en maak ‘k mijn toilette: weer gescheten dus.
Dat vezelrijk voedsel dat ‘k dat lichaam aan het voeden ben geweest, werpt wel stilaan zijn ‘vruchten’ af.
Mij afkuisen daarentegen, met mijn voor mij -systeemalter ‘k- niet dominante hand aan die, door die prothese in die schouder in mobiliteit beperkte linker arm, zorgt toch nog steeds voor pijnlijk ongemak, maar het lukt.
Zoals alles, zoals met alles en altijd, trek ‘k in die ‘schadelijke zelfredzaamheid’ mijn plan wel.
Pijn of geen pijn, willen of niet: “ik”, trekt zijn plan.
En: als je moet kakken, moet je kakken.
De Mok Water en de Oppervlaktespanning van de Spiegel
In een wastuiltje giet ‘k een bodempje water en was me.
We moeten zuinig zijn met water dus meer dan de hoeveelheid van een grote mok per keer gebruik ‘k niet.
Zoals vroeger, zoals toen we in het leger zaten, was ‘k me systematisch.
Het koude water maakt dat lichaam wakker en ‘k bekijk het in de spiegel.
Nog steeds zie ‘k niks.
‘kZie de reflectie wel, natuurlijk, maar het totale gebrek aan herkenning, het totale gebrek aan een ik-gevoel, doet me mechanisch naar een vreemde staren.
Met de vinger van het hand van die reflectie tast ‘k over het centimeters lange litteken dat over de hele lengte van dat sleutelbeen loopt; en al zie ‘k dat gebeuren in die reflectie en voel ‘k die zintuiglijke prikkeling -gevoelig, pijnlijk- het lijkt niet mijn eigen lichaam dat ‘k aanraak, maar dat van die vreemde reflectie waar ‘k geen contact mee heb maar wel ook de zintuiglijke gewaarwording van ervaar.
Het Anhedonische Nulpunt van de Tabak
Afdrogen, wastuil uitspoelen en aankleden.
De koffie, oploskoffie, en een sigaret.
Er wordt weer veel gerookt de laatste tijd, té veel, en geen sigaret die ‘smaakt’.
Niks geeft ‘voldoening’.
De Weigering van het Einde: Het Toevoegen van de Pagina’s
Het dagboekschrift is vol, zo zie ‘k.
De laatste pagina’s zijn eergisteren beschreven, maar ‘k voel dat er nog geen ‘goesting’ is om het al af te sluiten.
Nog veel minder om (al) met een nieuw te starten.
Er worden pagina’s toegevoegd.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXVI
Epiloog: De wet van de schadelijke zelfredzaamheid
“Wanneer een menselijk systeem gewend is om in de absolute schaduw te overleven, verandert fysieke kwetsbaarheid niet in een vraag om hulp, maar in een heractivering van de militaire discipline. De prothese in de schouder, het litteken op het bot en de kille blik in de spiegel naar een onbekende reflectie zijn slechts harde data-inputs voor een machinekamer die weigert te capituleren. Als het gekende dagboekschrift vol raakt en er geen energie over is voor een nieuw begin, sluit het systeem de poort niet, maar breekt het de architectuur open om losse bladen aan de marge toe te voegen. Het overlevingsinstinct reageert dan met de gitzwarte humor van de galg: sakkeren op het bedrog van de buitenwereld terwijl men met één lamme arm en één mok water zijn eigen plan trekt, onbuigzaam, mechanisch en autonoom. didisdna.”
