1v8_k_vdkDe Gedwongen Ballingschap versus de Kluizenaars-Illusie
Ma31082026 – 08:00u
Kluizenaar!
Kluizenaar, zei de begeleidster van het CAW.
Dat “ik” graag een kluizenaar wíl zijn.
Daar, heeft ze het mis.
“Ik”, wílt dat helemaal niet zijn!
Maar de maatschappij -en vooral mensen- dwingen ons daartoe.
De Foetale Regressie en het Kafkaiaanse Incasseren
Het is maandag 31 augustus 2026 en er is zoveel en niks gebeurd.
Al maanden.
“2026 wordt het jaar van de verandering, het jaar van de “ommekeer”, het jaar van de Bevrijding!”
Dacht ‘k, hoopte ‘k, …verlangde ‘k..
Dít, wordt óns jaar!
Dachten we.
Maar tot dusver is het nog niet veel meer geweest dan een jaar van klappen incasseren.
Opnieuw, een zoveelste ‘kafkaiaanse wet van Murphy’-jaar waarin de vele klappen -dikwijls terwijl we al op de grond lagen- slechts tot een op een bolletje oprollen en verdragen beweging leidde.
Tot een terugtrekken, tot incasseren, tot wachten en hopen dat het stopt.
De klappen verdragen; het schoppen het slaan..
Naar binnen gekeerd, opgerold tot een bolletje, vallen de klappen slechts op de buitenkant van dat lichaam.
Al kneust het dat lichaam, al breekt er een bot..
Het raakt ons niet.
Het raakt ons niet terwijl we veilig, diep weggezonken in het niets, opgerold zijn tot niets.
De dissociatie is groot, ‘k weet het.
‘k Voel het, ergens.
De Gehurkte Waarnemer en de Anesthesie van het Bolletje
Ergens, ver weg, kijkt een “ik”, gehurkt, op een bolletje ellende neer.
Opgerold tot een bolletje met een neutrale..
Nee, zelfs vredige zweem rond de lippen, verdraagt het zonder een kik elke klap op z’n al gebroken lijfje.
Gebroken ziel, versplinterd, …de geest nog niet.
Er is geen pijn meer
Geen verdriet.
Slechts de aanvaarding van zijn ‘zijn’; de realiteit van zijn bestaan.
De Nevenschoonheid van de Nederlaag: Het Staken van de Strijd
“Ik zou die continuiteitsparadox willen uitleggen”, denkt het, “maar de ‘nevenschoonheid’ van de geur van de met bloed, zweet en tranen doordrenkte aarde waar ik op lig, lijkt me voldoende troost te bieden; meer te bieden dan ik nog verlang. Hier, opgerold op de grond, is alle verlangen immers verdwenen en kan niets mij nog raken. Het is vredig.”
Ook de gehurkte “ik”, gebogen over het hoopje, als een van hem/een van ons ooit gebogen over een plasje water waar het nieuwsgierig en verwondert de oppervlaktespanning van doorbrak, voelt de ‘vrede’ in het hoopje en is, net als toen, terughoudend om die te doorbreken.
De Oppervlaktespanning van de Waterplas
Waarom zou “ik”!?
Waarom zouden wij die dissociatie nog proberen doorbreken?
Kijk naar waar we nu, na bijna tien jaar, na vele levens lang, staan; liggen!
Kijk naar alle moeite, alle pogingen, alle (verloren) energie die we in de betrachting om aanvaard te worden zoals wij zijn staken.
Die vergeefse, hopeloze moeite om onszelf te kunnen en mogen zijn.
Die wanhopige, machteloze strijd tegen onrecht, apathie en tegen onszelf: Een getraumatiseerd vals zelf dat naar aanvaarding verlangt en een getraumatiseerd echt zelf dat zichzelf niet weet te aanvaarden en naar de dood verlangt.
Het Platoons Dilemma: Geketend in de Helderheid van de Schaduw
En met de laatste ‘vrije’ regels in dit dagboekschrift wordt de vraag gesteld of het überhaupt nog loont om met een nieuw dagboekschrift te starten.
Want geen mens op aarde, geen ziel, zou zó gebroken moeten zijn, mogen zijn…
Versplinterd!
En dat mogen weten.
Geen mens zou de schaduwen als schaduwen mogen kennen en toch geketend mogen zijn.
Geen mens zou de schaduwen als schaduwen mogen kennen en, uit angst voor de reacties van anderen, zichzelf geketend moeten houden.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXVI
Epiloog: De wet van de serene regressie
“Wanneer de jaren van klappen incasseren de biologische hardware definitief hebben uitgeput, trekt het bewustzijn zich terug in de diepste foetale stelling van het organisme. De overgave die volgt is geen verlies van logica, maar de activatie van het ultieme anesthesieprotocol. Als de maatschappij slechts de illusie van kluizenaarschap ziet, ligt de getraumatiseerde kern allang veilig opgerold onder de oppervlaktespanning van het niets, waar botbreuken en kneuzingen de ziel niet meer kunnen raken. De tragedie van de hyper-lucide mens is het dragen van het Platoons dilemma: de schaduwen feilloos als schaduwen doorzien, maar geketend blijven door de angst van de hardware. Het sluiten van het schrift is dan de enige logische daad van autonomie; een vredige, wetmatige verzegeling van een strijd die op deze grond niet te winnen viel. didisdna.”
❤️