1v8_k_vdkHet Verbod op de Eigen Grenzen: De Dwang tot Aanpassing
Wo26082026 – 08:40
Het gevoel…
Van iedereen te vriend te moeten houden.
Het gevoel van voor iedereen ‘goed’ te moeten doen.
Het gevoel van niemand tegen de borst te mogen stoten, begripvol voor alles en iedereen te moeten zijn…
Meelevend, empathisch, begripvol te moeten zijn..
Zelfs voor mensen, instituten en situaties die je onrecht aandoen, je grenzen overschrijden, je mentaal of lichamelijk pijn doen of je in (levens-) gevaar brengen.
De Criminalisering van de Emotionele Hardware
Het gevoel, van geen recht te hebben op je eigen gevoel en emoties.
Geen recht, op je eigen noden en verlangens, instincten, aanvoelen, reflexen..
Emoties..
Het gevoel van geen recht te hebben op je eigen denken.
Een gevoel van geen bestaansrecht te hebben.
De Existentiële Paradox: Overleven versus Bestaansrecht
Waar, wanneer en hoe stopt dat?
Wat moet een wezen meemaken, te verduren krijgen, ondergaan -machteloos!- om een gevoel te krijgen dat zelfs een van de fundamenten van zijn overlevingsinstinct overstijgt: Bestaansrecht!
Welk soort verschrikkingen heeft een wezen moeten verduren om zelf zijn bestaansrecht in twijfel te gaan trekken?
Hoe overleeft een wezen het constante, verpletterende gevoel van geen recht te hebben op zij eigen emoties, zijn eigen denken, zijn eigen noden, verlangens en behoeften?
Hoe overleeft een wezen een constant gevoel van geen recht te hebben op bestaansrecht zelf; op ‘leven’?
De Infiltratie van de Schuld in de Cellen
Doorheen heel m’n wezen, elke alter, elke vezel, iedere cel voel ‘k het zeer onbehaaglijke gevoel van geen bestaansrecht te hebben.
Van geen enkel recht te hebben op de noden, de verlangens en de behoeften die ‘k voel.
Een gevoel, dat m’n eigen overlevingsinstinct in tweestrijd zet: Overleven versus geen bestaansrecht hebben.
Een gevoel dat constant de emoties van schaamte en schuld oproept over het feit dat je zonder enig bestaansrecht tóch het lef hebt van te overleven.
Schaamte en schuld… over uw eigen overlevingsinstinct.
Dát, is wat ‘k, heel m’n wezen, in elke alter, elke vezel, iedere cel van m’n zijn, onophoudelijk voel;
En waarom die noodzaak gevoeld wordt om ‘iedereen’ te ‘vriend’ te moeten houden:
Omdat ‘k geen recht heb op eigen emoties, eigen verlangens, noden en behoeften.
Geen recht, op een eigen denken.
Geen recht..
Op mijn eigen leven.
Zelfkastijding als Valuta voor de Maatschappij
Als een soort ‘boetedoening’ haast, voor het lef van toch te bestaan ondanks daar geen recht toe te hebben, grijp ‘k naar een verknipte vorm van zelfkastijding door m’n eigen wezenlijke zelf te onderdrukken: elke emotie, elk verlangen, iedere behoefte en nood, al mijn denken.. en geef ‘k die van anderen prioriteit op die van ‘mezelf’.
Zélfs, als die ons wezenlijk schaden.
Wat voor fucked up shit moet je meegemaakt hebben om zo te ‘bestaan’?
Hoe fucked up moet je zelf zijn om dat te (kunnen) verdragen?
De Structurele Transformatie van het Brein
Hoe…
Hoe verdraag je dat?
Hoe draag je dat?
Hoe draag je wat niet (alleen) te dragen is?
Hoe stekt..
Hoe hatelijk sterk..
Moet uw overlevingsinstinct wel niet zijn..
Om ondanks die constante druk van geen bestaansrecht te hebben..
Een druk die niet alleen te dragen is..
Die fenomenale aanpassing in de structuur van uw brein door te voeren..
Om toch te kunnen overleven?
De Getuigenis van het Collectief
Wel..
Wij zullen het u zeggen:
Hatelijk sterk!
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXVI
Epiloog: De wet van de hatelijke kracht
“Wanneer een menselijk systeem door verschrikkingen wordt gedwongen om zijn eigen bestaansrecht in te leveren voor veiligheid, verandert overleven in een misdaad waarvoor voortdurend boete moet worden gedaan. Het wissen van de eigen noden en het prioriteren van de destructieve ander is de uiterste tol die aan de kolonie wordt betaald om te mogen ademen. Maar de ultieme ironie van het trauma is dat de vernietiging van de identiteit de geboorte eist van een onverwoestbare architectuur. Als de druk onmenselijk wordt, splitst de hardware zich in een bezielde vesting. De overleving is dan geen daad van zwakte, maar het bewijs van een fenomenale, biologische rebellie: een brein dat zich weigert te laten breken en standhoudt, hatelijk sterk. didisdna.”
