1v8_k_vdkDe Veroordeling tot het Absolute Isolement
Wo19082026 – 08:47u
Net zoals al de rest, zoals leven me op dit moment zwaar valt, valt het me ook zwaar om nog (iets) te schrijven.
Wat ‘k steeds beter begrijp is dat ‘k er helemaal alleen voor sta.
Dat als puntje bij paaltje komt, dat ‘k op niemand kan rekenen.
Dat er veel ‘blablabla’ is, veel schoon woorden en veel schone schijn, maar weinig of geen daden die die woorden ondersteunen.
Bij hoge nood is het duidelijk: “ik” heeft geen ‘vrienden’.
Daarnaast begrijp ‘k ook steeds beter dat niemand, echt niemand, die diepgang van de complexiteit van ons wezen gaat begrijpen.
En al zeker niet door de continuïteitsparadox.
Wat dan ‘onze fout’ is eigenlijk; self-fulfilling daardoor.
De Onvermijdelijke Self-Fulfilling Prophecy
Niemand gaat ooit die diepte en die complexiteit van die structurele dissociatie van de identiteit begrijpen; nog veel minder door de continuïteitsparadox.
De Enge Zeestraat en de Korte Opstand van de Hardware
Za22082026 – 07:53u
Voor het eerst sinds lang heb ‘k nog eens gedroomd en ben ‘k opgestaan met een goesting om te schrijven.
Van de droom of dromen zelf weet ‘k de details niet meer, maar een gevoel van verzet, van rebellie, is wat er achterblijft.
Dat gevoel heb ‘k al weken, eigenlijk zelfs al maanden, niet meer gevoeld.
Er was enkel gelatenheid; misschien zelfs wel verslagenheid.
Nutteloosheid, zinloosheid en een radeloosheid en machteloosheid tegenover het onrecht.
Wanhoop die via een enge zeestraat van frustratie uitmondde in een eindeloos uitgestrekte zee van gelatenheid.
De Zandkorrel van de Ander en de Grote Zinloosheid
Zo23082026 – 09:53u
De goesting gisteren was snel over.
Om te schrijven, om iets te doen…
Niks meer.
De dag uitzitten was het enige nog dat ‘k wou doen.
Ook nu nog, vandaag, valt het me lastig om te bestaan.
Er zijn geen antwoorden meer anders dan: Het is zinloos!
Alles is zinloos.
En: Het is wat het is.
Mensen hun denken, mensen hun leefwereld, is niet groter dan een zandkorrel.
Mensen hun beleving is niet meer dan het ‘puntje’ op het eind van elke Zin.
Hoe moet je daar dan mee praten?
Hoe kún je daar dan mee praten, als die hun denken niet voorbij hun eigen zichtpunt gaat en rede verdrinkt in de verstommende monologen die ze met zichzelf voeren.
Dat eenzijdige denken van mensen van waaruit ze altijd denken gelijk te hebben.
De Eenrichtingsstraat: De Botsing tussen Emotie en Ratio
Ma24082026 – 12:36u
(*) die straat waar we het over hadden, die eenrichtingsstraat. Om aan te duiden dat het wel lijkt alsof wij altijd van de andere kant lijken te komen. Waar mensen met de wagen vanuit een kant inrijden en kwaad zijn op ons omdat wij te voet -op ’t voetpad- vanuit de andere richting komen.
Emotie! Zij gaan altijd over emotie. Zelf als die denken van niet. Wij vertrekken altijd vanuit ratio.
(*) snappen wel dat het arrogant overkomt wat we zeggen. Omdat zij zo denken en omdat de feiten hun ego schaadt
Het Evacuatieprotocol: Registratie zonder Aanwezigheid
Waarom lukt het me niet van te schrijven?
Alles is zover weg.
Iedereen, is zover weg.
‘k Wandel, als een geest, een schim.
De wereld voelt oneindig ver weg aan.
Als onrealistisch, als een droom, als de virtuele weergaven van de realiteit.
Een onrealistische realiteit.
De Data-Machine en het Verdwijnen van de ‘Ik’
Toch is het geen de-realisatie.
Het is niet dat ‘k me niet realiseer dat wat echt is.
Er bestaat geen verwarring over de realiteit.
Ze komt alleen niet binnen in een “ik”.
Omdat er geen “ik” aanwezig is.
Als een lege huls die zintuiglijke registratie maakt met niemand aanwezig om die data persoonlijk te interpreteren.
Een machine die geprogrammeerd data registreert en daar zonder ‘menselijke’ (lees emotionele) tussenkomst op reageert.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXVI
Epiloog: De wet van de emotieloze registratie
“Wanneer de kloof tussen de diepgang van het eigen wezen en de zandkorrel van de externe leefwereld definitief onoverbrugbaar blijkt, treedt het ultieme zelfbehoud in werking. Het systeem vecht niet langer tegen het onrecht van de eenrichtingsstraat, maar evacueert de ‘ik’ uit de frontlinie. Wat rest is geen verwarring over de realiteit, maar een mechanische onthechting waarin de mens verandert in een lege huls. De hardware blijft draaien, de zintuigen registreren de data, maar er is niemand meer thuis om de pijn te incasseren. Het is de kille, wetmatige vrede van de machine: overleven door simpelweg te stoppen met bestaan als mens. didisdna.”
