1v8_k_vdkVrijdag 24072026 – 04:56u
Er wordt weinig geschreven de laatste tijd.
Slechts enkele korte notities worden er nog gemaakt van de vele gedachten die we hebben, om daar later iets makkelijker op terug te kunnen komen, hopen we.
Gefragmenteerde momentopnames van gedachten groeien in aantal op de notities en dagboek appjes van de gsm.
De klinische afstandsmeter van de opsplitsing
1 Mississippi, 2 Mississippi…
Het rommelt en dondert nog steeds in mijn bovenkamer.
De alomtegenwoordig immense, innerlijke storm is nog steeds niet gaan liggen.
Als ontelbare bliksemflitsen verlichten gedachten het firmament onder mijn schedelgewelf.
Maar het is allemaal weer zo ver weg.
Het visuele weerlicht zonder emotionele inslag
3 Mississippi…
En net als bij weerlichten doorklieven eindeloze ‘schichten’ die gebald samengepakte gedachten-wolken.
‘k Zie het oplichten er nog van, maar de kern van de storm is weer zover weg dat het gerommel en het gedonder –het gehuil– wederom dat ‘mezelf’ niet langer meer bereikt.
(Noodzakelijke) dissociatie duwt mijn ‘mezelf’, mijn gefragmenteerde zelf, m’n kern, weer zover weg, dat ‘k nog slechts het oplichten ervan vanop afstand kan aanschouwen.
De paradox van de automatische piloot
4 Mississippi…
‘k Hoor weer niks meer, waardoor ‘k niet weet welke kant uit te gaan.
En het weerlichten lijkt weer overal en nergens tegelijk te ontstaan; me volledig te omgeven.
Alsof ‘k me weer terug, zoals in ‘de pijnen van vertragen’, in die eindeloze blanco leegte in dat oog van de storm bevind.
‘k Heb absolute controle! … maar toch ook niet, weet ‘k nu.
Omdat die controle vanuit die dissociatie gebeurt; en ons volledig op automatische piloot overschakelt.
De perfecte camouflage van het overleven
Doen wat moet… zodat niets, nergens opvalt.
Doen wat moet… zodat niets of niemand ons ooit nog kan zien en raken.
Doen wat moet… zodat we kunnen overleven.
Overleven!
Dat kunnen we; dat kunnen we goed!: Overleven!
De botsing met de kolonie
5 Mississippi…
Overleven!… in deze zieke, zieke wereld, dat kunnen we goed.
Mijn “ik”, mijn gefragmenteerde ik, is opnieuw slechts een eindeloos weerlichten in de ruimte onder mijn schedelgewelf.
Onzichtbaar en onhoorbaar voor de buitenwereld.
En dat allemaal, weeral!, door mensen.
Door de lompigheid van mensen, de domheid van mensen… de van grootheidswaanzin getuigende arrogantie van mensen…
Allemaal, door het onvermogen van mensen… van nog te kunnen luisteren.
Door de onwil van mensen… om nog te willen luisteren…
De architectuur van het ICMe-membraan
6 Mississippi…
De onwil van mensen om nog naar iets anders te luisteren dan hun eigen gecultiveerde ‘grote gelijk’ duwt ons wederom in dissociatie -in overleven.
Dat Individueel-Collectief-Membraan-denken van mensen.
Dat ICMe (I See Me and only Me) denken van mensen.
Dat ‘massa-hysterisch-kudde-denken’ van mensen dat slechts een papegaaien is van ongefundeerde meningen.
Die gedachteloze opgeblazen lucht –Aarspraat– die met veel getrompetter, toeters en bellen uitgescheten wordt, maar waar geen enkel autonoom gedachteproces meer aan te pas komt.
De regressie van het kudde-perspectief
Een simpel herhalen, als hersenloos papegaaien, als (apen apen apen na) na-apen, van collectieve meningen, als zijn het hun eigen individuele gedachten, werkt als een membraan en sluit hun af van de realiteit.
Als in een afgesloten bubbel zien en horen die alleen nog zichzelf binnen die gefabriceerde ICMe-waarheden van de groep; en geloven die vanuit dat ‘I See Me’-denken altijd gelijk te hebben.
Ze zijn ervan overtuigd!
Want hun perspectief binnen dat collectieve perspectief van de groep beschouwen die namelijk als enige absolute waarheid en werkt daardoor als een indoctrinerende ideologie.
Ze aanbidden hun eigen gelijk, ze verafgoden hun eigen gelijk, ze geloven rotsvast in hun eigen gelijk… zonder zich ook maar een seconde bewust te zijn van het membraan van hun eigen indoctrinatie.
Zonder het te weten, zonder het te beseffen, verlamd het al hun autonomie, hun autonome denken, hun vermogen om te luisteren, te leren en voor zichzelf te denken.
Dat membraan is zelfs zo sterk, werkt zo overtuigend, dat -groep per groep- alle individuele autonomie, elk individueel autonoom luisteren, leren en denken, onmogelijk voor hun lijkt geworden te zijn.
Waardoor die ook niet meer in staat zijn om echt autonoom denken nog te begrijpen.
Waardoor die ook niet meer in staat zijn om te bevatten dat onze gedachten -net zoals de echte wereld buiten Plato’s grot- buiten de schaduwen van hun ICMe-perspectief liggen.
De vlucht uit Plato’s schaduwlandschap
7 Mississippi…
En wat rest er ons dan nog dan die zieke wereld -vol zieke mensen die vanuit hun ‘grote ICMe gelijk’ niet geholpen willen worden -en liever geketend naar de schaduwen van hun geloofsovertuiging en -wereld willen blijven staren- de rug toe te keren?
Wat rest er ons dan nog… dan de wijde wereld van de realiteit in te trekken en te hopen…
Te wanhopen..
Hopen… ooit eens iemand, ergens, tegen te komen die -net zoals ons- zichzelf uit de schaduwen bevrijd heeft.
De definitieve ontkoppeling van de hardware
8 Mississippi…
Bbrrr..Gggrrr…ooeemmmm..Krrraaaa…kkk
KLABOEM!
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXVI
Epiloog: De wet van de functionele isolatie
“Wanneer de echo’s van de kolonie veranderen in een verlammende ruis van ongedragen meningen, trekt het hyperautonome bewustzijn zich noodgedwongen terug achter de muren van de hardware. Dissociatie is geen defect van het systeem, maar het ultieme beveiligingsprotocol dat de kern diep onder de ijsplaat begraaft om de destructieve lompheid van de wereld te overleven. De automatische piloot neemt het stuur over, wast de façade schoon en functioneert in absolute onzichtbaarheid, terwijl de machinekamer binnenin in lichterlaaie staat. In het oog van die storm heerst controle over de leegte, ver weg van de geketende massa die haar eigen indoctrinatie aanbidt. Pas wanneer de verbinding definitief wordt verbroken en de klap van de stilte valt, blijft de rauwe realiteit over: de eenzame hoop op een andere ontsnapte uit de grot. didisdna.”