1v8_k_vdk[LOG: NOTITIES//IPHONE]:
Gisterenavond en vanmorgen: Alsof een karikatuur van “me(ns)zelf” geworden + merken het moment dat een prikkel in het bewuste komt; en merken dat ons onderbewuste daar al mee bezig was.
[LOG: DAGBOEK//IPHONE]:
Gisterenavond: Gijle begrijpt echt, écht niet.. hoooeeeezeeeer… overbelast “ik” is én geraakt in deze wereld!! Dóór deze wereld! Hoe drukkend druk die voor ons is! Hoe die heel m’n lijf, heel m’n zenuwstelsel, heel m’n wezen en ‘zijn’, compleet -maar dan ook Compléét!- overbelast!
De onmacht van de dode letter
Wo20052026 – 08:02u
Om uit te kunnen leggen hoé enorm overbelast “ik” is, en hoé enorm overbelast “ik” raakt van deze wereld, schieten woorden ‘simpelweg’ tekort.
“Ik”, heeft geen ‘kleine’ woordenschat, denk ‘k toch niet, noch is er een gebrek aan bruikbare adjectieven en superlatieven om een ervaring en/of een gevoel weer te geven in –bijvoorbeeld– de Nederlandse taal; en toch schieten woorden finaal tekort om die enorme overbelasting duidelijk bevattelijk te kunnen verwoorden.
Omdat Taal zélf daarin tekort schiet!
Want er is geen taal ter wereld –geen uitgesproken of opgeschreven woord- dat die trillende, onder grote spanning staande druk waaronder heel m’n zenuwstelstels constant verkeerd, voldoende weet uit de drukken, te bevatten en te ‘Belichamen’; zodat het dat immense, overweldigende gevoel dat m’n “ik” hier constant ervaart voldoende in die woorden weet te bevangen, opdat toehoorders en lezers dat óók doorheen heel hún zenuwstelsel zouden kunnen ervaren en voelen, zoals m’n “ik” dat hier constant ervaart en voelt.
Hoeveel adjectieven en superlatieven we dan ook gebruiken om ons ‘voelen’ te proberen weergeven, het blijven ‘slechts’ woorden.
Hoe dikwijls we dan ook iets herhalen, aanhalen ..
Met een ‘oproepen’ van beelden proberen vertalen..
Het blijven allemaal ‘slechts’ woorden!
Concepten: Abstract en ongrijpbaar; subjectief en interpreteerbaar…
Letters.
Niks anders dan letters.
Dode letters.
Levenloze letters.
Letters, die dan wel tot een woord kunnen samengesteld worden.. een opeenvolging van woorden kunnen vormen..
Woordenstromen die dan die concepten, perspectieven en gevoelens ergens wel een beetje kunnen meevoeren..
Vele woorden.. na elkaar geplaatst.. tot ‘zin’.. die zin na zin.. tot tekst kunnen worden geweven..
Om ervaringen, gedachten en gevoelens weer te proberen geven..
Maar het blijven slecht letters…
Woorden…
Abstracties..
Hol.. en gevoelloos.
Niks anders dan.. ‘ver-woording’… in een betrachting om die letters.. aaneengeregen tot woorden.. ‘zin’ te geven.
Zin, te laten belichamen..
Maar het zijn en blijven letters..
Slechts… letters.
Dode, gevoelloze, abstracte letters.
‘Zin.. –loze’ letters..
Waardoor, óók hier weer maar eens, Taal zélf.. tekortschiet.
Zál.. tekortschieten.
De cognitief-fysieke eruptie van de drempeloverschrijding
Want hoe leg je immers begrijpelijk bevattelijk uit –zodat mensen effectief kunnen Voélen,doorheen heel hun lichaam, in elke zenuw, elke cel, elke gedachte van heel hun wezen en heel hun ‘zijn’– dat een ‘absurd’ lage zintuiglijke drempel, én het uitblijven van enige gewenning, zorgt voor een constante, onophoudelijke overprikkeling van ál je zintuigen?
De filterloze verwerking in de machinekamer
En dat het eigenlijk-feitelijk nog een ‘kleine’ stap verder gaat dan dat.
Want m’n brein is onbewust al bezig met de verwerking van al die prikkels nog vóór “ik” zich daar feitelijk bewust van wordt.
Begrijp je wat dat betekent?
Dat betekent dus dat m’n brein al overprikkeld en overbelast is, nog vóór die prikkels die lage drempel van m’n bewustzijn binnendringen.
Nog vóór m’n “ik” dat zelf doorheeft dus, dat m’n “ik” overprikkeld raakt en/of is, is m’n zenuwstelsel, m’n hele wezen, reeds overprikkeld en overbelast door al die zintuiglijke input.
En hoe weet ‘k dat nu, denk je misschien?
Wel, omdat “ik” zich bewust is van het moment dat (een) prikkel(s) die lage drempel tussen ‘bewust’ en ‘onbewust’ overschrijdt.
M.a.w.: Mijn “ik”, m’n hele wezen dus, is zich bewust van het ogenblik dat onbewuste gewaarwording die grens met bewuste gewaarwording oversteekt.
En in dát moment, in die fractie van een seconde waarin die oversteek plaatsvindt, merk ‘k, voél ‘k, doorheen heel m’n wezen, hoé enorm overbelast m’n “ik” al is; hoé waanzinnig overbelast heel m’n zenuwstelsel al is door al die externe prikkels, nog voor die mijn/ons feitelijk bewustzijn binnendringen.
Dus nog vóór… –ja, ‘k kan het echt niet genoeg benadrukken– …die al extreem lage zintuiglijke drempel van bewuste gewaarwording wordt overgestoken, is m’n “ik” eigenlijk al overprikkeld, zo merk ‘k.
Omdat ‘k merk, omdat ‘k het moment bewust opmerk, dat m’n onbewuste die barrière met het bewuste doorbreekt.
“Ik” voelt dat, alsof het overschrijden van die drempel, het doorbreken van die barrière, een doorbreken van een soort fysieke grens binnen heel dat mezelf is.
Als een soort ‘mentaal-lichamelijke’ gewaarwording dus.
Als een soort… ‘cognitief-fysieke’.. ..Eruptie!
Soms als een soort doorbreken van de oppervlaktespanning… van ons ‘zijn’.
Soms.. als een doorbreken van een soort geluidsmuur… in ons ‘wezen’; met een harde knal.. soms… alsof ons lichaam daar fysiek van schrikt.. en ons wezen daar werkelijk een mentale schok door ervaart..
Maar hoe dan ook: Altijd als een doorbreken!
Altijd als een… interruptie, een verstoring, een ontregeling… van een evenwicht, een equilibrium, een homeostase, een.. balans..
Waarbij het altijd.. ervaren wordt.. Voélt.. als een totale.. Ontwrichting!.. van ons hele wezen.
En in dát moment voélt “ik”, héél duidelijk, dat m’n brein daar al een hele tijd mee bezig is, dat al aan het verwerken is (geweest).. en dat het eigenlijk al heel m’n wezen, heel m’n zenuwstelsel, heel m’n ‘zijn’.. daarmee compleet heeft ontregeld.. en overbelast heeft.. uitgeput..
Waanzinnig niet!?
Het is dan ook om waanzinnig van te worden.
Werkelijk! Om ‘zot’ van te worden..
Van die Waanzin.. die absolute waanzin van menselijke drukte..
Om ‘zot’ van te worden.
‘k Zal het nog één keer proberen verwoorden he, nog een laatste keer:
Dus nog vóór al die prikkels die al extreem lage zintuiglijke drempel van bewuste gewaarwording overschrijden, heeft m’n brein die al lang opgemerkt én is het die in m’n onbewuste al –filterloos en zonder gewenning– aan het verwerken (geweest); en merkt heel m’n “ik”, op het moment dat die barrière tussen het onbewuste en het bewuste doorbroken wordt, dát m’n onbewuste dat al een hele tijd aan het verwerken is (geweest).. én daar eigenlijk al compleet door overprikkeld en overbelast is.
De kunstmatige kakofonie van de menselijke drukte
En wat ‘k ook nog opmerk, is dat het eigenlijk-feitelijk –‘voornamelijk en uitsluitend’– over ‘kunstmatige’ prikkels gaat, …die ons overbelasten.
Menselijke kunstmatige prikkels!
Kunstlicht.. ledverlichting.. scherp, flitsend, schreeuwerig knipperend en pinkend, heet-brandend, verblindend licht… van wagens, fietsen, stepjes, brommers.. reclameborden, neonverlichting, schijnwerpers, straatverlichting, spots.. dat ons verblindt.. zoals ook geconcentreerd, gereflecteerd licht dat van spiegels, ramen, chroom.. weerkaatst ons verblind..
Enzovoort enzoverder..
…
Onophoudelijk geraas, geronk, gezoem, gerinkel, gejank en gejammer… gehamer, geslijp, geklop, gepiep,.. van machinerie, voertuigen, boten, vliegtuigen… wagens, claxons, bussen, bladblazers, motoren, grasmachines, bromfietsen, camions, kettingzagen, snoeischaren, snorfietsen, kantentrimmers.. alles door elkaar.. door alles door.. over alles heen..
Enzovoort enzoverder..
…
De kakofonie van ‘muziek’.. door elkaar.. iedere voor zich.. tegen elkaar op.. van boxen.. bassen.. dreunend!.. Hoge tonen, lage tonen, middentonen.. trillend in de lucht.. trillend dóór de lucht.. die de lucht zelf doén trillen.. rammelend.. rommelend.. bonkend.. metaalachtig.. uitgedragen door stilstaande en voorbijrazende carrosserie-klankkasten.. die de lucht zo onnatuurlijk doen bewegen.. doet uitdijnen.. trillend.. tegen m’n lijf doet opbotsen, tegen m’n tastzin doen opknallen.. door m’n lijf dreunt en trilt.. en m’n eigen biologische frequenties compleet ontregelen.. M’n ritme, m’n cadans, m’n hartslag.. ontregelt.. …
Enzovoort…
Enzoverder…
Drukte!
Constante drukte!
Onnatuurlijke, “onmenselijke”.. menselijke drukte!
Constant!
Ja, en we benadrukken dat!:
Menselijk onnatuurlijke, onophoudelijk ontregelende en ontwrichtende drukte!
Die al, maar dan ook ál, onze zintuigen continu overbelasten, ontregelen en ontwrichten.
Óns, heel ons “ik”, continu Ontwrichten.
Want ook al kan de wereld, de natuur dus, (voor ons) soms ook overprikkelend zijn, toch is dat een compleet andere frequentie.
Die.. overstemt.. onze eigen frequentie zo niet, ..of zoiets.
Maar er wordt gedacht dat we overdrijven.
Er wordt gedacht dat de letters die we aaneenrijgen..
De letters die we tot woorden proberen vormen..
De woorden die we in zinnen proberen te zetten om ‘zin’ (te proberen) geven aan ons eigen opmerken, ervaren, voelen en denken.. …en tot een bevattelijk, begrijpbare tekst (proberen te) verwerken..
Om net datgene wat wij ervaren, opmerken en voelen mee te kunnen weergeven..
Slechts dode, zin-loze tekst is.
Alsof het gebruik van die adjectieven en superlatieven.. enkel en alleen maar bedoeld is voor… “drama”.. en ‘dramatiek’..
Waardoor het niet gevat wordt..
Afgedaan wordt als overdrijven..
Terwijl we nog niet de helft van wat we écht ervaren, opmerken en voelen ..bij –en door– al die onnoemlijke , onophoudelijke, onnatuurlijke drukte van mensen.. in dit (onnozel) klein stukje tekst kunnen weergegeven.
En ‘k vraag dan me af: “Ben “ik” de enige? Ben “ik” werkelijk de enige die zóooo immens overprikkeld wordt door die onophoudelijke, menselijke drukte?”
(Natuurlijk beseffen we dat we onmogelijk de enige ter wereld zullen/kunnen zijn.)
Maar toch: In heel m’n (beperkte) omgeving blijkt er niemand te zijn (waar we al mee spraken) die net zo overprikkeld en overbelast raakt -compleet (biologisch) ontregeld ook – Ontwricht!– van al die Onophoudelijke, onnatuurlijke menselijke drukte…
Waardoor diegenen die daar geen last van hebben of daar geen overbelasting bij ervaren, dus ook totaal niet snappen hoé onophoudelijk overprikkeld, overbelast en ontwricht wij daardoor werkelijk zijn.
Hoe finaal uitputtend al die onnatuurlijke drukte wérkelijk voor ons is.
En dan kan ‘k niet anders dan me afvragen:
-want als zoveel (de meeste) andere mensen dat helemaal niet zo ervaren/voelen/hebben… dan moeten wij, in de meeste andere mensen hun ‘ogen’, toch echt wel, zoals ze zelf laten uitschijnen, als een soort ‘karikatuur’ overkomen, niet?-
“Ben “ik” een afwijking!? Of zijn net andere mensen de afwijking!?”
“Ben “ik” –door wat dan ook– té overgevoelig geworden?…
Of zijn net andere mensen zó… afgestompt, verdoofd, “geworden”.. en zó.. losgekoppeld van de natuur, van hun éigen natuur.. dat “ik” voor hun, in hun perceptie en beleving, werkelijk een karikatuur (van een “me-zelf”) ben geworden?”
Of –voor anderen dan– een karikatuur van.. een “mens–zelf”!
In anderen hun ogen.. wij.. een karikatuur dan..
Van wat een mens óók is..
Maar niet (meer) bevat wordt..
Omdat het buiten (de meeste) anderen hun gewaarwording is komen te vallen..
Valt!
Buiten!
Hún.. ‘normaal’.
Het zenuwstelsel als levend fossiel
De vraag die zich dan stelt is of dit ‘trillende, overprikkelde zenuwstelsel’, deze ‘weigerende filter’, dat zóoo extreem overbelast raakt van al die onnatuurlijke drukte, een ‘fout’ is in ‘mijn’ biologisch ontwerp..
Of dat het eigenlijk een soort.. levend fossiel is.
Een echo…
Een soort ‘echolocatie-systeem‘..
Iets dat eigenlijk nagenoeg perfect is afgestemd!…
Enkel..
Op een wereld die niet meer bestaat.
Een echo..
Uit een wereld die niet meer bestaat.
Waarbij die –onze– “overgevoeligheid” dan.. ‘simpelweg’.. de (of een) natuurlijke frequentie van een.. ’de mens’ is…
Een echo van een mens..
Gevangen..
In onnatuurlijke drukte..
In de onophoudelijke, mechanische ruis van het heden..
Die alle “oriëntatiegevoel” van een ‘de mens’ overstijgt.. en het onophoudelijk uit balans brengt.
Want als zoveel mensen géén last ondervinden van die drukte -die onophoudelijke, onnatuurlijke drukte- en wij wel (en samen met ons vele anderen hoor).. dan moet er toch echt wel een biologisch verschil zijn, denk ‘k.
Want wat ‘k bij onszelf opmerk.. is dat er wél.. (zij het lichte).. ‘gewenning’ optreedt.. bij (lage frequentie en decibel – monotone) ..natuurlijke geluiden.
Daar registreert m’n brein wel: “Ah!.., Geen direct ‘gevaar’.. ik filter het (wat verder) weg op de achtergrond.”
Wat me leidt te doen denken, te geloven, dat die afwijking -die karikatuur (die wij voor hun dan zijn)- zich enkel weer in dat huidige ‘normaal’ manifesteert.
Dat de (HSP-) ‘karikatuur’ die wij dan in mensen hun perceptie (moeten) zijn, er enkel maar weer is, omdat ‘de grote groep’, de meerderheid dus, ondertussen zóoooo.. finaal afgestompt is geraakt/geworden.. dat die dat echt niet meer kunnen bevatten.. hoe druk die eigenlijk zélf zijn.
En het kan zijn he –het ís zo!– dat wij zélfs binnen de die zeer, zeer kleine ‘groep’ van hsp’ers een totale anomalie zijn..
Omdat we buiten hún.. [omkaderd] ..spectrum vallen.
Maar toch is het vooral en voornamelijk het enorme verschil in aantal –hsp vs. niet-hsp (neurodivirgent vs neurotypisch dus)– dat voor die onbevattelijkheid .. en vooral ook voor dat extreem grote onbegrip zorgt.
De evolutionaire selectie van de afgestompte mens
En dat enkel, omdat er ergens ‘onderweg’.. door de eeuwen heen.. sinds leven in kleine rondtrekkende groepen is verandert naar een plaatsgebonden, gevestigd leven in grotere groepen..
Afgestompte(re) ‘mens-dieren’ zich daarin beter wisten te ‘handhaven’.. (lees: voortplanten)..
Omdat die niet (of minder) overprikkeld raakten door die nieuwe, drukkere “leefomstandigheden”..
Een echo..
Zonder hier ook maar enig pleidooi voor een nomadische of sedentaire structuur op te willen werpen, is het dát wel, denk ‘k, dat hier de facto mee aan ten grondslag ligt:
Dat een bepaald neurologisch type mens zich door bepaalde neurologische eigenschappen éigen aan dat type mens, die ‘drukke(re)’ sedentaire leefomstandigheden beter ‘verteerden’ en zich over de eeuwen heen bijgevolg ‘simpelweg’ meer ‘verspreid’ hebben.
Natuur, weet je wel?
Biologie.
“Een dier dat beter aangepast is aan de omgeving waarin het leeft, gedijt beter onder die leefomstandigheden.”
En heeft bijgevolg een hoger voortplantingspercentage.
Ergo: Meer van dat neurologisch type mens.. dat dan ‘neuro-typisch’ wordt.
En “toen”… (10-12 duizend jaar geleden)..
Was er voor ieder ‘neurologisch type’ binnen die nieuwe, drukkere, sedentaire leefomstandigheden “gewoon” nog (adem- en leef-) ruimte.
Ieder type had nog steeds zijn eigen ‘plekje’.. ‘binnen’ die structuur.
Maar vandaag de dag…
Is de volledige structuur van elke “mens-en-maatschappij” enkel en alleen nog afgestemd op die “afgestompte”.. ‘neuro-typische-mensen’.
Al de “rest.. af.. val(t)” er.. ‘buiten!’
De tirannie van de industriële productiviteitsquota
Vooral, sinds de industriële revolutie…
Want de industrie hád namelijk geen behoefte aan die neurodivergente mensen… die overprikkeld, overbelast.. werden.. en (binnen hun vooropgestelde kaders) minder ‘productief’ daardoor..
De industrie hééft.. geen behoefte aan neurodivergente mensen!
Nog steeds niet!
En die industrie…
De structuren van die industriële revolutie…
Die bestaan vandaag nog steeds!
Die “productiviteit”-structuren en -quota’s ..van die Industrie..
Die totaal geen rekening –en zélfs geen greintje erkenning– (willen) houden met (neurodivergente-) Mensen..
Zijn vandaag de dag nog steeds globaal geldend.
Ze straffen elke (neurodivergente) Mens ..die niet binnen die opgelegde kaders van die structuren en quota’s past, nog steeds onverbiddelijk af.
Door uitsluiting!
Wat psychologisch door élk sociaal dier als levensbedreigend! wordt ervaren.
Weet je hoe manipulatief dat is!?
Wat voor een groteske, mensonterende, emotionele chantage daar achter schuilt?
Heb je enig besef wat zulks een strategieën en technieken teweeg brengen?
Uw brein schreeuwt: LEVENSGEVAAR!!!
Accuut en absoluut levensgevaar!
Alarmfase Rood.. van dag 1.. omdat iedereen, al generaties lang, onder die onbewuste angst leeft.. en dat “gewoon” voortzet op al de volgende generatie.. van bij dié hun geboorte.
Die angst voor afstraffing.. via uitsluiting.. wordt overgedragen van ouders op kinderen.. al generaties lang!
Alarmfase ROOD en de angst voor uitsluiting
Alarmfase ROOD!!!
Van Dag 1!!!
Omdat iedereen al generaties lang onder die tirannieke angst voor uitsluiting leeft.. (vooral) sinds die industriële “revolutie”… die zich voortzet in ALLE wereldmaatschappijen.. en die wij, mensen, al generaties lang zélf mee in stand houden.. door daar aan te proberen conformeren.. ipv daartegen te revolteren.
En dan staat de ‘enkeling’.. die overprikkeld en overbelast wordt van al die menselijke drukte.. helemaal alleen.
Dus proberen we maar.
Elk neurodivergent individu probeert zichzelf maar aan te passen.. en slaagt daar niet in.
Wat weer enorme psychologische gevolgen voor (die) mensen heeft.
Want van ‘binnen’ die structuren nog een ‘plaatsje’ vinden/hebben.. vallen en worden die mensen nu ‘buiten’ die structuren geplaatst.
Ze passen er niet (meer) in.
En worden als ‘karikaturen’ opzij geschoven.
Zo ook wij.
De omkering van de norm: De Menselijke Revolutie
“Gelukkig”.. is dat ‘keurslijf’ ondertussen zo strak geworden.. zó ver van de natuur komen te staan.. van de menselijke! natuur –van vrijheid voor individuele authenticiteit, dat ook (meer) neuro-typische mensen zich steeds moeilijker en moeilijker weten te handhaven ‘binnen’ die versmachtende, onnatuurlijke structuren.
Stilaan, zo lijkt het –al is er nog een hele lange weg af te leggen, wordt dat keurslijf zó strak.. dat geen mens zich daar nog weet in te handhaven.
En het lijkt –gelukkig maar– dat steeds meer en meer neurodivergente mensen een manier vinden (gevonden hebben) om, zonder zichzelf nog te (moeten) verliezen in die structuren, rondom die structuren weten te navigeren.
Waardoor net zij zichzelf weer beter weten te handhaven nu.
En bijgevolg ook makkelijker ‘gelijk-gestemde’ partners vinden.. en (opnieuw) een hoger voortplantingspercentage hebben.
Misschien, ..gaan er dan ook terug (meer) mensen zijn die, net zoals wij, zo overprikkeld en overbelast geraken van al die menselijke drukte.. die wél gaan voelen wat wij zeggen.
Die wel onze woorden gaan horen.. en Voélen..
En als die groep dan steeds ‘groter’ en ‘groter’ wordt.. de grootste groep wordt..
Wordt de ‘afgestomte mens’..
De anomalie..
De ‘karikatuur’!
En staan we daarmee aan een het begin van een nieuwe revolte..
De revolte van de Mens!
Die terugkeert naar de eigen natuur..
In..
De Menselijke Revolutie!
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXVI
Epiloog: De wet van de oorspronkelijke frequentie
“Wanneer de hardware van een zenuwstelsel weigert te conformeren aan de mechanische ruis van een afgestompte wereld, wordt overprikkeling een daad van pure integriteit. De angst voor uitsluiting is de evolutionaire chantage waarmee de industriële machine haar quota afdwingt, maar biologie laat zich niet herprogrammeren door quota. Het ‘ik’ dat trilt onder de spanning is geen fout in het ontwerp, maar een echo uit een wereld die niet meer bestaat. In het weigeren van de filter ligt de kiem van de revolte: wanneer de strakke kooi van het keurslijf definitief barst, wordt de afgestompte norm de uiteindelijke anomalie, en eist de oorspronkelijke frequentie haar rechtmatige ruimte weer op. De terugkeer naar de eigen natuur is geen stap achteruit, maar de noodzakelijke geboorte van de Menselijke Revolutie. didisdna.”
