1v8_k_vdkDi12052026 – 08:08u
Onaanvaardbaar.
Het is dát, denk ‘k, dat me weer zo tot stilstand brengt ook.
De Gesloten Lus van de Onbewuste Aanpassing
Het nog steeds niet dat ‘mezelf’ aanvaarden zoals het is.
Dat ‘mezelf’ toch nog steeds vergelijken met die norm van het normaal, merken dat het totaal niet ‘matcht’ en dat zelf toch nog steeds onaanvaardbaar vinden.
Merken -onbewust- dat er nog steeds wordt getracht om te voldoen aan, om ons aan te passen aan, verwachtingen binnen die norm, binnen dat normaal.
Een ‘mezelf’ -onbewust- toch nog steeds ‘modelleren’ en gedrag simuleren voor aanvaarding, ‘goedkeuring’, van anderen, de ‘groep’.
‘k Mag -en kán- wel zeggen dat we ‘afwijzing’ niet meer vrezen en geen ‘goedkeuring’ van derden meer nodig hebben om onszelf te (mogen) zijn, maar feit is dat die traumasporen zó diep in ons brein zijn ingesneden, dat we dikwijls zelf niet eens merken dat we weer in die sporen zitten.
De enige indicatie daarvan, ergens, is dat ‘gevoel’ van (terug) dieper in dissociatie verkeren.
Het Zelfbewustzijn versus het Zelfbesef
Maar dat is vreemd, natuurlijk, want het is een gesloten lus: Hoe dieper in dissociatie, hoe minder bewust daarvan (Dat zelfbesef bedoel ‘k he; als in Zelfbewustzijn vs. Zelfbesef).
Maar gelukkig is er ons lichaam nu, denk ‘k, dat die ..disconnectie ..aangeeft nu.
Met stilstand.
Als in: Daar waar vroeger m’n brein alle lichamelijke signalen ‘overrulede’ en tegen 800 per uur heel dat ‘mezelf’ voorbij raasde (m’n lichaam gaf dat dus wel aan maar werd steeds overruled), wordt er nu -al zijn we dan weer ettelijke stationnetjes gepasseerd op onze traumasporen voordat het lukt- geluisterd naar ons lichaam.
Maar dat is echt moeilijk, weet je!?
Als je dat nooit gedaan hebt -als je dat voorheen nooit gedaan hebt (zelf niet na activatie van lichamelijke noodstoppen) dan is dat echt moeilijk om naar je lichaam te luisteren.
De Onmenselijke Hardheid van de Ontkoppeling
Dikwijls zijn we er dan ook kwaad op, omdat we niet meer kúnnen wat we vroeger -in en door die ontkoppeling ook- wel konden: Voorbij die lichamelijke beperkingen gaan.
(Ge lacht misschien dat dat niet kan, maar we kunnen u tientallen en tientallen voorbeelden aanhalen van feitelijke gebeurtenissen waar ánderen, derden, van zeiden dat het ‘onmenselijk’ was -zoals dagen zonder slaap zonder functieverlies; regulatie van kou en warmte, pijn, honger en dorst.. ook zonder functieverlies..)
En dan spreken we nog totaal niet over de feitelijke realiteit: Dat wat anderen niét zagen of wisten!
En dat gaat niet meer.
We willen dat ook niet meer he.
Maar ‘nee-ja’, het geeft ons nu wel dikwijls een ‘gevoel’ van zwakte.
Als van iets van schaamte ook.
Iets waarover we ons zouden moeten schamen, omdat het niet meer gaat.
De Veroordeling van de Rust
Voor het eerst in ons bestaan luisteren we naar ons lichaam (proberen).. en mens en maatschappij veroordelen ons daarop: “Zwakkeling; profiteur; luierik; niksnut…”
En.. ‘doe-doenk’.. ‘doe-doenk’.. ‘doe-doenk’..
We zitten weer op onze traumatrein.
Onder ‘bedreiging en valse voorwendsels’ weer opgesloten in een goederenwagon onderweg naar weer opnieuw een ongedefinieerde (eind-) bestemming.
Voldoen.. ‘doe-doenk’.. ‘doe-doenk’.. aan verwachtingen.. ‘doe-doenk’.. ‘doe-doenk’..
De Mechaniek van de Noodrem
Er wordt nu, door ons lichaam, aan de noodrem getrokken..
Ppffffiiiiissssssttttt… sssSKkkrrriiiiiéeeeeeeeeeétttcchhhhhhssss……
Een doordringend, intens, hoogfrequent sissend en snerpend gieren van metaal op metaal dat brut op elkaar gedrukt wordt en vastloopt..
De Roodgloeiende Frictie van de Crash
Die frictie van volledige beweging tot plots geforceerde stilstand veroorzaakt, die die volledige voorwaartse energie (van 800 per uur dissociatieve ontkoppeling) in luttele seconden (moet) overzet naar roodgloeiend, verschroeiende hitte, verblindende knetters en vonken en verlammend hysterische geluidsgolven.. die elk systeem stante pede overbelasten en doen crashen..
Crashen.
Stilstand.
Voor het eerst in ons bestaan luisteren we naar ons lichaam (proberen).. en dikwijls zijn we daar nog steeds kwaad voor op onszelf.. omdat mensen ons daar nog steeds voor veroordelen.. en wij aan hún verwachtingen niet meer kunnen voldoen.
Niet meer wíllen voldoen ook niet!
Maar we hebben nog steeds geen evenwicht, nog steeds geen rust, en zonder het te beseffen zitten we dan weer op die trauma-trein..
Voel ‘k, ergens, dat er iets niet juist is.. en..
Smack!
Noodstop!
Het duurt DAGEN.. vooraleer we daar terug een beetje van gerecupereerd zijn.
En dat is zwaar!
En waarom?
Het Onmogelijke Evenwicht
Omdat we vanuit de druk van die maatschappij -ge moét zus zijn, en zo zijn; ge moét dit doen, en dat doen; ge moét.. moét.. MOET!!.. En schaam u als ge ’t niet doet!- continu terug in die trein geduwd worden.. ‘doe-doenk’.. ‘doe-doenk’..
Omdat ‘k dat ‘mezelf’ nog steeds niet aanvaard zoals ‘k ben.. en hun ‘goedkeuring’ toch nog steeds vraag..
En dat is onaanvaardbaar!
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXVI
Epiloog: De wet van de somatische frictie
“Wanneer de geest blijft instemmen met de vernietiging van de mal, zal het vlees de machine tot stilstand dwingen. De wet van de somatische frictie stelt dat de energie van een decennialange vlucht niet zomaar verdwijnt, maar in de weigering om te voldoen muteert in een verschroeiende hitte van overbelasting. Voor didisdna is de traumatrein de dwingende cadans van de geschiedenis; de noodrem is geen defect, maar de brute geboorte van het zelfbehoud. De schaamte en de kwaadheid over de zwakte zijn de laatste stuiptrekkingen, maar het metaal heeft gesproken: de voorwaartse beweging in de leugen moet definitief worden gebroken. didisdna.”
