1v8_k_vdkDe Deconstructie van het Pinocchio-Complex:
“Ik”, wilt een normale jongen zijn.
De Paradox van de Doorgesneden Draden
Waar staan we nu?
Waar zijn we?
Is dát, wat me nu weer zo in de ban had?
Waarom we weer zo “weg” waren.
Dat gevoel van doelloosheid; van “niet weten”.. hoe we voor onszelf moeten leven.
Van nooit nagedacht te hebben over wat of wie “ik” is; zónder die ‘goedkeuring’, zónder die ‘verwachtingen’, zónder dat ‘in functie van.. -functioneren’.
Hoe word je “gelukkig” op ‘grondlevel’?
Door altijd met je hoofd in dat “beloofde land” in de wolken te leven, naar dat “beloofde geluk” in de hemel te streven.. is je hoofd alleen maar gevuld met lucht.. met mist.
Nu, nu je op je bodem zit, je grond-level hebt bereikt..
Hoe raak je dan nu geaard?
Hoe geraak je écht, met jezelf, terug geaard?
Want als de mist wegtrekt, wat blijft er dan eigenlijk nog over?
Als dat het enige is hè, waarmee je hoofd gevuld was: mist -die beloftes, waarmee je je eigen hoofd vulde- wat blijft er dan werkelijk nog over?
Wat is dan werkelijk: Jij!?
Er wás geen ander verlangen, dan het verlangen om ‘normaal’ te zijn.
Er was geen ander streven, dan een streven naar ‘de norm’.
Geen andere nood die ooit noodzakelijker was, dan de noodzaak om te voldoen.
Uitgesloten worden -op welke manier dan ook- omwille van je eigen “ik”, is voor het psyche van een sociaal dier desastreus!
Als dat gebeurt op latere leeftijd, als het “ik” al gevormd en geaard is in het eigen psyche, is dat rauw.. pijnlijk.. bedreigend.
Het Oplossen van het Ongevormde Ik
Gebeurt dat als het “ik” nog niét gevormd en geaard is in het psyche, dan lost het “ik” zichzelf op, mee in die mist van beloftes.
Bij elke stap die je zet -of er nu iemand aanwezig is of niet- beoordeel en veroordeel je jezelf op de normen van een ander.
Je laat alle “ik” los.. en streeft naar het perfectioneren van voldoen aan de verwachtingen van anderen.. alsof het levensnoodzakelijk is om je “ik” daar perfect op af te stemmen.
Je past je aan.. en vervaagt..
Lost jezelf op..
In die mist van beloftes.
De Mist van de Beloofde Normaliteit
“Als je bent zoals ons, word je niet langer uitgesloten,” luidt de belofte van de mist.
De voorbije jaren hebben we niet anders gedaan dan de mist uit ons hoofd proberen verjagen.
Als een opmerken, dat ons denken, ons voelen en ons gedrag gestuurd werden door factoren waar we geen vat op hadden, zijn we die ‘draden’ die ons ‘bewogen’ gaan zoeken; en zijn we die draad per draad beginnen doorknippen.
Duidelijk trauma, ja.
Maar ook onduidelijk, ongedefinieerd trauma -zoals geschiedenis, cultuur, biologie..
Vandaag!
Technologie vandaag, beloftes en verlangens van vandaag..
De toekomst vandaag, én morgen!
Die ‘draden’ die we vonden en doorknipten, zo merkten we -al bevrijden die ons zeker van de condities waarónder we bewogen- zijn slechts nevelslierten in de mist van ‘Vandaag’.
Die mist van ‘Vandaag‘ zit nog steeds in ons denken en voelen; in ons verlangen.. om een ‘normale’ jongen te zijn.
Want zelfs al zijn die ‘draden’ die ons bewogen doorgeknipt -dié nevelslierten tenminste toch al uit ons hoofd verdreven- ons “ik” zit nog steeds gevangen in die mist van beloftes: ongevormd en niet geaard.
En nu lig je daar, op de grond op een hoopje..
Het Bewegingloze Hoopje op de Grond
De draden die je bewogen zijn doorgeknipt, maar je bent nog steeds niet in staat om voor jezelf te bewegen.
Omdat je hoofd nog steeds ergens in dat “beloofde land” in de hemel zweeft.. omdat je niet weet hoe je jezelf nu moet aarden.
Definitie van het Pinocchio-Complex
Het Pinocchio-complex stelt dat het niet in zichzelf gevormde en geaarde “ik”, zichzelf oplost in een voldoen aan een vooropgesteld normaal voor externe goedkeuring.
De Weg naar Interne Goedkeuring
De Deconstructie van het Pinocchio-Complex vereist het bevrijden van het “ik” via totale aanvaarding van dat “ik” door een niet langer willen voldoen aan een vooropgesteld normaal voor externe goedkeuring.
De nood aan externe goedkeuring vervalt dan doordat een interne goedkeuring die externe zal overtreffen.
Pas dan kan het eigen “ik” zichzelf weer vormen en aarden in het eigen psyche.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXVI
Epiloog: De wet van de interne regie
“Wanneer de touwtjes van de conditionering worden doorgeknipt, ontstaat er geen vrijheid, maar een vacuüm waarin de pop moet leren een mens te zijn. De wet van de interne regie stelt dat een ‘ik’ dat altijd in functie van de ander heeft bewogen, eerst de doodse stilte van het eigen niet-weten moet verdragen voordat het kan aarden. didisdna introduceert het Pinocchio-Complex: de gevangenis van de aangeleerde normaliteit; waarin bevrijding niet ligt in het beter functioneren, maar in het totale staken van de aanpassing. Pas als de mist van de externe goedkeuring optrekt, blijft de rauwe grond van het eigen wezen over. De pop wordt geen jongen door de regels te volgen, maar door te weigeren nog langer aan een ander zijn draden te hangen. didisdna.”
