1v8_k_vdk-4 minuten leestijd-
Di24032026 – 11:42u
‘k Voel me nog steeds verloren lopen; en dat leidt, dikwijls, tot het opzoeken van ‘gezelschap’.
Als een vorm van afleiding, denk ‘k.
Gezelschap, companie, volk, beweging..
Afleiding.. van m’n eigen gedachten.. dat gevoel van eenzaamheid.. dat gevoel van verloren lopen, van nutteloosheid, van leegte.
En dan zoek ‘k mensen op.
De invasie van de koffieklontjes
Zoals gisteren.
En vervloek en verfoei ‘k mezelf daarna.. omdat ‘k daar (meestal) enkel compleet overbelast van raak.
Overbelast van die hun drukte, van die hun.. overweldiging.. van die hun Ego..
De monologen die ze voeren, de aandacht die ze eisen.. voor hun behoeftes, blind voor die van anderen, die ze onverbiddelijk ingevuld willen zien.
De ruimte die ze innemen -ongevraagd!- zelfs als je ‘Nee’ zegt..
De ruimte in m’n gedachten die ze opeisen.. m’n aangegeven grenzen die ze slopen.. zelfs al is het ‘goedbedoeld’: Nee is nee, weet je?
Maar nee. Toch daar overgaan.. toch hun (loodzware) Ego op m’n schouders duwen..
“Moet je een tas koffie hebben?”
“Ja, dat wil ‘k wel.”
“Melk? Suiker?”
“Het is oploskoffie zeker hè? Een beetje suiker dan graag.”
“Een of twee klontjes?”
“Eentje graag aub.”
“Zeker? Moet je er geen twee hebben? En melk?”
“Nee, dank je. Geen melk en maar een klontje suiker graag.”
“Jawel jonge! Kijk! Het is een grote tas, daar moeten twee klontjes in.”
“Nee echt! Eentje is echt voldoende.”
“Niks jonge, hier se: Twee”, en hij dropt twee klontjes in de tas. “Moet je een boterham hebben?”
“Nee, dank je. Koffie is goed. ‘k Ben nog maar net wakker. Eerst even rustig wakker worden.”
“Er is kip curry, salami, kaas.. Wat wil je?”
“Nee echt, makker. Serieus! Laat me eerst even rustig wakker worden aub. Ben nog maar net wakker en ‘k eet meestal ’s morgens toch niet. Zet u neer, makker. Doe rustig. Als ‘k iets nodig heb zal ‘k het wel vragen.”
“Of choco? Heb je liever choco? Ik zal een boterham met choco voor je maken, se.”
“Maar nee, alsjeblief, echt, serieus, makker! Het is vriendelijk, maar nee dank u! Laat me gewoon even die koffie drinken en op m’n gemakje wakker worden aub.”
“Maar allé! Ge moet toch eten! Kip curry dan! Of liever choco?”
“Zucht.. Kip curry dan makker.”
…
Waarom mijn “nee” niet aankomt
En dat blijft maar doorgaan.. en doorgaan.. en doorgaan..
Hoe meer ‘k ook ‘nee’ zeg, hoe vastberadener die worden om die ‘nee’ te doorbreken dan, lijkt wel.
En omdat ‘k niet ‘onbeleefd’ wil zijn (omdat het met goede bedoelingen is, denk je) en omdat ‘k niet kwaad wil worden en gewoon wat rust wil.. wordt er ‘ja’ gezegd.. ok..
Maar het is niet ‘ok’!
En dat blijft maar doorgaan..
Over alles..
Over elk ding..
Waanzinnig!
En compleet overbelast moet ‘k dan gaan lopen..
En OMG.. voel ‘k me daar nog lastig over ook..
Schuldig!
…
De roep om stilte
Kunnen die nu echt eens nooit ‘normaal’ doen!?
Rustig zijn. Luisteren.
En die gesprekken..
Alleen over zichzelf!
Onderbreken.. over iets anders beginnen.. ‘mij mij mij mij mij’…
En uit beleefdheid probeer ‘k te volgen, te luisteren..
Maar dat is echt niets anders dan een monoloog…
Om hun Ego te ‘boosten’ of zo.. denk ‘k.. ‘k weet niet..
Maar ‘k ben op. Kapot!
Zo overbelast nu -wééral- dat ‘k geen mensen meer kan verdragen nu.
M’n hoofd.. drukte.. druk..
Echt een fysieke druk in m’n hoofd nu.. Gonzend.. Drukkend..
Jongens toch, wat een miserie.
Echt. ‘k Ben op. Overbelast. M’n hoofd zit vol.
‘k Voel me leeg. Leeggezogen. Op.
De alcohol lonkt. Om me te verdoven. Om het uit te bannen. Om weg te zijn.
Weg van alles.
Weg van mensen.
En de kloterij is.. dat ‘k weet.. dat ‘k verloren loop..
En dat ‘k niet voorbij m’n biologie kan..
Dat ergens ook niet volledig wil.
Want..
Ha ja.., kom ja.. hoe.. beschadigd ook.. dóór mensen!.. ‘k blijf een sociaal dier, hè.
‘k Blijf die.. hunkering.. voélen..
En zeker.. zeker.. als ‘k me zo nutteloos onbeholpen verloren voel lopen..
Hoe mooi moet het zijn.. denk ‘k.. om in iemands gezelschap te kunnen zijn..
in..
Stilte!
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXVI
