1v8_k_vdk-11 minuten leestijd-
Trigger-waarschuwing! Deze tekst uit 2020 bevat beschrijvingen van mentale mishandeling, gaslighting en diepe zelftwijfel.
Vrijdag 10 april MMXX
03:27u
Ik vraag mij af of het waar is.
“Of ik mij altijd superieur voel tegenover anderen. Het beter weet. Het beter wíl weten. Gewoon interessant wil doen. Een agressieveling ben. Al heel mijn leven moeilijk aanspreekbaar ben. Overtuigd ben van mijn eigen grote gelijk,….”
Want dat is wat mijn oudste broer mij gisteren allemaal naar mijn hoofd smeet.
En niet enkel hij, maar vader, moeder en stiefmoeder zouden dat ook denken, vinden, zeggen…
Mij komt het over dat, als ik hun gedachtengang of mening niet volg, dit steeds de verwijten zijn die me worden toegeworpen.
Voor mij komt het over dat net zij boven mij willen staan.
Hun meningen en gedachten aan mij willen opdringen, uit de hoogte doen tegen mij… en ja, dat frustreert mij en ik doe nu pogingen om mij daartegen te verzetten.
Het maakt mij boos en doet al mijn stekels opstaan.
Wat ik ook niet meer wil dus neem ik afstand => wat voor hun dan weer over komt dat ik nog moeilijker aanspreekbaar ben.
Dat ik hun kwaadwillig ben en “gerust” gelaten wil worden.
En dat ik dat ook “uitstraal”.
Dat dát de reden is waarom zij afstand houden.
Maar waarom heb ik dat bij hun -en zij bij mij- en niet bij anderen?
Waarom niet bij mijn jongere broer bijvoorbeeld die toch ook uit dat initiële “gezin” komt?
Of maak ik ook dat allemaal mezelf maar wijs?
Ja, ik probeer mij te bewijzen tov van hun (en niet enkel tov van hun), mij te profileren als slim, waardevol,… in die hunkering naar goedkeuring, waardering, erkenning,… liefde… van hun… vooral van hun… maar enkel -of zo komt het dan toch over bij mij- als ik hun mak volg laten die daar een glimp van zien.
Of wil ik mezelf graag wijsmaken dat ik daar een glimp van zie?
Maar dat komt mij nu over als een voorgebonden wortel.
Voor een ezel.
En komt het dus over dat als ik niet meer doe wat zij zeggen, hun mening niet klakkeloos volg, hun verwachtingen en verlangens niet invul -niet meer achter die wortel loop die altijd buiten bereik zal blijven- de “moeilijke” ben.
En dan krijg ik net zelf de verwijten naar het hoofd geslingerd van welke indruk zij mij geven: Dat ik dus boven hen wil staan, “mijn mening” wil opdringen, etc…
Ik weet niet wat ik moet denken.
Hebben ze gelijk?
Hebben ze gelijk als ze zeggen dat ik een dommerik ben die zich angstvallig wil profileren slim te zijn?
Klopt “mijn profileringsdrang” met hun zienswijze?
Ben ik te dom om in te zien dat ik eigenlijk echt dom ben?
Klopt het wat ze al heel mijn bestaan zeggen: dat ik dom ben en niets kan, een sukkel, een fantast, een idioot ben met abnormale kronkels, maar dat ik te koppig, te stom en te dom ben om dat in te willen zien?
Dat ik gewoon niet normaal wíl doen.
Is al wat ongefilterd binnen komt via mijn zintuigen gewoon weer het zoveelste om interessant te doen?
Klopt het, wat zij zeggen, dat het niet kan dat ik elke prikkel opvang en die ongefilterd verwerk? Dat ik mij dat maar inbeeld, mezelf wijsmaak, die er gewoon bij fantaseer of gewoon op concentreer om interessant te doen?
Als dat waar is zou ik willen dat ik het gewoon kon weglaten door me er niet op te concentreren zoals ze beweren.
Dat ik het zo ergens kon uitschakelen.
Of wegsnijden.
Maar het lukt mij niet om het “uit te schakelen”.
En wegsnijden is ook nog niet gelukt.
Al maak ik het mij dan misschien ook gewoon wijs dat ik het probeer?
Het lukt mij niet om er mij niet op te concentreren, omdát ik er mij niet op concentreer.
Het komt gewoon binnen.
Verschrikkelijk hard binnen.
Ik probeer geen last te ondervinden van tl lampen, van etiketten in mijn kleding, van sokken en schoenen die mijn voeten oververhitten, van stoffen die jeuken, van elk minuscuul klein stofje in mijn schoenen dat ik voel bij elke stap als ik het er niet uithaal, van alle informatie die binnen komt, verwerkt wordt en blijft hangen, van autoverkeer van kilometers verder dat tot midden in het natuurgebied waar ik tot rust probeer te komen doordringt, van elk geluid, elke geur, elke aanraking, elke beweging op te merken… om hun niet tot last te zijn.
Om normaal te doen.
Of beeld ik me ook dat allemaal gewoon in?
Ik dompel mij er express is onder in de hoop dat gewenning zou optreden en negeer de hoofdpijn van het tl-licht of van een steentje in mijn schoen tot het zich tot bloedens toe in mijn dikke teen geboord heeft,… maar het went niet.
Ik word “zot” van alle kabaal, van alomtegenwoordige flitsende kunstlichten, van de kakofonie van stank die zich met natuurlijke geuren vermengd tot iets walgelijks,… waar ik me in onderdompel om die gewenning te bewerkstelligen en de effecten tevergeefs probeer te negeren om normaal te zijn.
Om niet uit te toon te vallen en te plezieren.
En elk stom detail onthou ik.
Elk dom weetje wordt opgezogen als een spons en opgeslagen.
Maar misschien hebben ze dus gelijk en vervormd al die opgeslagen informatie zich in mijn brein. Wordt al die informatie geen kennis maar middelen om “in mijn wereldje” te blijven “leven”. Vormen al die nutteloze trivia in mijn brein geen kennis maar dus een vervormd wereldbeeld, een vervormde realiteit?
Een misvormde interpretatie van informatie als ziekelijke drang om een domme fantasiewereld te verdedigen als “mijn gelijk”?
Maar waarom zeggen “andere” mensen die ik tegenkom dan dat ik slim ben?
Veel weet, veel kennis heb, wijs ben, inzicht heb, etc… en vader, moeder, stiefmoeder en oudste broer dat ik een betweter ben?
Een luie, onwillige, profiteur.
Een kleinzerige aansteller.
Zeggen zij net dat ik een domme, met compleet van de pot gerukte denkpatronen, narcist ben? Dat ik niets weet, dom en naïef ben en zelfs te dom om dat in te zien?
Liegt, behalve zij dan, de “hele” wereld tegen mij?
En waarom dan?
Klopt het dat ik, zoals zij zeggen, een agressieveling ben en dat uitstraal?
Is dat de reden dat heel de wereld dan liegt?
Dat, als ik zo een verschrikkelijk agressieve uitstraling heb zoals ze zeggen, anderen bang zijn om de waarheid te zeggen.
De erfenis van verdediging en geweld
Het klopt wel dat mijn vuisten ooit de enige manier waren om mij te verdedigen.
Maar dat is al zo lang geleden.
Dat dat de enige manier is die mij is aangeleerd om iets te verdedigen.
Dat een fysieke uiting van macht boven “gelijk hebben” of “waarheid” stond/staat? en dat die manier van communicatie mij tot letsels toe is bijgebracht.
Als enige manier.
En misschien pas ik het zonder het te beseffen dus inderdaad nog altijd toe?
Zij het dan niet langer fysiek, dan wel verbaal, of met wat ik dan uitstraal zoals ze zeggen.
Is dat misschien ook een reden waarom ik zo dikwijls aangevallen ben?
Omdat ik het zelf uitlok?
Ben ik gewoon te dom om in te zien dat ik het probleem ben zoals ze zeggen en dus verdien hoe ik behandeld wordt, maar eveneens te dom ben om dát in te zien?
En dat ik dan ook nog eens de schuld altijd bij een ander wil leggen, nooit bij mezelf?
Want dat is ook iets wat zij ondervinden dat ik altijd doe zei mijn broer.
Ik weet en besef dat ik maar moeilijk kan communiceren met hun.
Dat mijn stekels direct recht staan bij hun.
Dat, zoals bijvoorbeeld gisteren, als mijn oudste broer naar de DIS refereerde als “met uw multi-dingskes-in-uw-koppeke”, terwijl een wegwerpgebaar gesticulerend, dat het mij door merg en been sneed en “ik” volledig in verdedigingsmodus ging.
De regressie en de hunkering naar afstand
Dat ik dat zo denigrerend vond dat rationeel communiceren weer nog moeilijker werd.
Waardoor we weer in een ‘welles-nietens’ gevecht terecht kwamen.
Waar ik compleet weg van mezelf, mezelf enkel nog van op afstand kon aanschouwen.
In een hoekje, ingedoken met mijn knieën opgetrokken, mijn armen eromheen geslagen, naar mezelf keek en niets kon doen om te helpen.
Als ik er nu over nadenk, eigenlijk niet meer kon zien dan een baby die huilend, en met armen en benen trekkend, om aandacht aan het vechten was.
En misschien waren er zelfs twee baby’s.
Al zal ik mij dat maar inbeelden.
Alle rationaliteit ribbedebie.
Waarom toch?
Waarom raakt het mij zo als zij iets zeggen tegen mij?
Maar klopt het wat zij zeggen?
Klopt het dat ik een domme fantast ben?
Iemand die gewoon zijn gelijk wil halen.
In de belangstelling wil staan.
En nu blijkbaar dus nog meer dan vroeger.
Nu ik, denk ik, door wat ik ondertussen geleerd heb en daarmee ook af en toe mijn grenzen probeer en durf aan te geven.
Mij niet meer constant wil/kan verbergen.
Maar zijn het wel echte grenzen?
Of gewoon grenzen “als ik mijn grote gelijk niet krijg”?
Misvat ik echt, wat in het ziekenhuis, door het therapeutisch programma, door de therapeuten, de psychologen, psychiaters, wat is en wordt onderwezen als zelfzorg -door oa te proberen eens “neen” te zeggen- als grootheidswaan?
Als moeilijk doen.
Als gewoon een nieuwe manier om “mijn grote gelijk” te halen?
Om “in mijn eigen wereldje te kunnen leven”, zonder rekening te houden met anderen.
Is het trachten waarde te geven aan de delen in mij, erkenning te geven aan alle identiteiten die in mij leven, waarvan, omdat het even veilig genoeg was, enkele gezien zijn in de kliniek, gewoon ook allemaal fantasie van mezelf?
En waarom staven hulpverleners dan die fantasie?
Zijn die ook bang van mij?
Ben ik dan toch zo een afschuwelijk agressief monster?
Of is ook dat weer te veel fantasie en ben ik gewoon een gevaarlijke agressieveling?
Een fantast die agressie uitstraalt waardoor niemand eerlijk durft te zijn tegen mij?
Ik weet het niet meer.
Ik weet echt niet meer wat ik nog moet denken.
Of ik een narcist met grootheidswaan ben of een agressieve, zieke, domme en complete idioot.
Het enige wat ik wil -en zeker ook weer door wat mijn oudste broer gisteren zei- is afstand nemen. Van alles en iedereen.
Afstand nemen.
In een hoekje kruipen.
Er niet meer uit komen.
Er nooit meer uitkomen.
Oprollen.
Ik wil mij oprollen.
Tot niets.
Tot niets vergaan.
Ik wil weg.
Ik ben weg.
Het is niet veilig voor mij en ik is niet veilig voor anderen.
Zo blijkt weer maar eens.
Maar dan bewijs ik, gewoon, dat ze gelijk hebben dat ik degene ben die moeilijk aanspreekbaar is. En daarmee ineens ook al de rest: Dat ik een zieke narcist met grootheidswaan ben, een onaanspreekbare agressieveling, een infantiele fantast die in de belangstelling wil staan en een complete idioot die gewoon altijd zijn gelijk wil halen.
En ik zou net zo graag willen dat ik dát in hun ogen eens niet was.
Maar misschien kan ik het gewoon niet aan dat zij gelijk hebben?
Dat zij de waarheid zeggen en “de anderen” liegen tegen mij.
Misschien kan ik alles weer verbergen achter het masker van enkel doen wat anderen verwachten zoals vroeger, want met deze koen, die zoekt naar wat hij is, willen ze niets te maken hebben zei moeder.
Ik zou de waarheid wel willen weten maar misschien ben ik gewoon te dom en te koppig om die te zien en te geloven, zelfs al staart die me recht aan.
Misschien is dat wat ze mij mijn hele bestaan al zeggen en duidelijk proberen maken met harde hand, en waar ik mij al heel dat bestaan in al mijn domheid probeer tegen te verzetten, toch het enige dat waar is, de enige realiteit: Dat ‘ik’ is wat zij zeggen… niemand… niets… en dus geen waarde heb…
Geen bestaansrecht.
En wordt het hoog tijd dat ik dat aanvaard.
Of heel alleen zal blijven staan.
Een liedje drong zich neuriënd op sinds het “gesprek” met mijn broer.
Te pas en te onpas werd een zinnetje herhaald en ik ben het gaan opzoeken…
Het is “Feel” van Robbie Williams… al werd het zinnetje dat steeds opnieuw geneuried werd lichtelijk aangepast in “I don’t wanna feel…”
Want als dit voelen is.. als dit liefde is.. dan wil ik dat niet voelen!
Maar als ik de lyrics helemaal beluisterde… kregen ze een heel andere connotatie als ik het toepaste op mezelf… op heel mijn binnenwereld… wat werd aangegeven dat ik moest doen.
Waarin “home” onze fysieke entiteit is, en “the life running through my veins” als “the lives” moest worden opgevat…
En dat ik dat, hetgeen dat door mijn aderen loopt, nu eindelijk wel wil voelen.
Want ik voel dat daar liefde zit.
Echte liefde.
Al is het dan alleen daar, in mijn “aderen”.
In het “huis” dat ik bewoon.
En misschien… blijf ik dan wel liever “alleen”…
1v8 © MMXX
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXX
