1v8_k_vdk-±15 minuten leestijd-
Gedachtentijd.
Za28032026 – 06:16u
‘k Heb tijd nodig!
Veel meer tijd dan anderen, zo merk ‘k, om m’n gedachten te formuleren.
Omdat ‘k denk over m’n denken.
Nádenk, over m’n denken.
Elke gebeurtenis, elke gedachte onder de loep neem; en daar vanuit verschillende invalshoeken en verschillende perspectieven over nadenk.
Kan ‘k een beter beeld creëren, dan dat elke minuscule gedachte als een afgevuurde vuurpijl in m’n brein fungeert; waarbij na ontploffing een regen van knetters neerdaalt, over het landschap van mijn brein, en elke knetter, apart en samen, het afvuren van nieuwe ‘vuurpijlen’ veroorzaken waar die knetters neervallen?
Als in een haast oneindige kettingreactie vuren m’n neuronen m’n gedachten aan.
Over álles!
Elke zintuiglijke prikkel -van buiten én van binnen, en als HSP -zonder filter en haast zonder gewenning, zijn er dat véél! (Al wat ‘k hoor, al wat ‘k zie, al wat ‘k voel, al wat ‘k ruik, al wat ‘k proef…)
Elke gebeurtenis, elke gevoelsmatigheid, iedere gedachte…
En ‘k denk daarover na.
Over elke gedachte die ‘k heb -wat dus álles is- denk ‘k na.
En ook daar denk ‘k over na.
Het knettert in m’n bovenkamer.
Constant!
Als in een oneindig proces.. van onophoudelijk vurende neuronen..
Over elk deelgebied van m’n brein en m’n brein in z’n geheel.. onophoudelijke elektrische en chemische pulsen..
Acties, Reacties..
Knetter, knetter, knetter…
Elke puls, elke vurende neuron, in die onophoudelijke kettingreactie, activeert heel m’n databank van al m’n kennis (jaja, die is zeer beperkt.. vergeleken met..) om elk van m’n eigen gedachten te observeren, analyseren, verifiëren, auditeren…
Het kost me tijd.
Veel meer tijd dan anderen, zo merk ‘k, om zelfs ook maar één enkele gedachte te kunnen formuleren.
Zelfs voor mezelf.
En zelden of nooit is die formulering van die gedachte dan voltooid.
Want elke nieuwe dag brengt ook tonnen aan nieuwe informatie met zich mee die elk apart en samen moet geanalyseerd worden en mee ingevoerd en vergeleken moet worden in, en met, al die bestaande data.
Hypotheses versus vloeibare meningen
Die dan volledig opnieuw moet getest worden op basis van die nieuwe informatie.
Die nieuwe informatie.. ingevoerd.. verwerken.. berekenen.. vergelijken.. analyseren..
In elke aggregatietoestand.. vast, vloeibaar en gas.. elk stukje informatie bekijken, testen, observeren, bestuderen.. apart.. en samen, met alle beschikbare data in m’n brein.. van micro tot macro en omgekeerd demonteren, monteren.. her-kalibreren..
‘k Vorm geen mening, denk ‘k -merk ‘k, over m’n gedachten, maar hypotheses.
Hypotheses die ‘k zelf dan nog constant aan hun houdbaarheid onderwerp.
Via falsificatie!
Waar zit de fout? Waar ben “ik” fout? Hoe kan ‘k mijn eigen denken weerleggen?
‘k Test mezelf, test m’n eigen gedachten, trek die in twijfel.. zolang mogelijk.. zolang als mogelijk..
Oneindig lang… zolang ‘k besta dus.
Maar ‘k leef in een wereld van snelle reactie.
Snelle conclusies en snel gevormde meningen.
Blablablablabla… hoor ‘k..
Meningen!
Gekristalliseerde overtuigingen.
Op basis van.. NIKS!
Werkelijk, als je dat nagaat, als je dat fileert, filtert, splijt en afschilfert.. blijft daar niks van over..
Niks anders dan lucht..
Fantomen. Illusies.
Denken die niet na, vraag ‘k me af.
Trekken die zichzelf, hun gedachten, nooit eens in twijfel?
Ben ‘k dan zo verkeerd?
Ben ‘k dan zo.. dom.. –zoals zij zeggen dat ‘k ben, dat ‘k voor mezelf geen vaststaande overtuigingen kan maken?
Geen lineaire gedachten, geen gekristalliseerde meningen?
Geen.. ideologie.. geen.. geloofsovertuigingen.. geen.. illusies..
En tegelijk.. zijn die hun concepten vloeibaarder dan de mijne.
Hun waarden, hun normen, hun morele en ethische overtuigingen.. vloeibaarder en vergankelijker dan de mijne.
Zoals in ons gedicht “Gravity” zoeken wij in hun emotionele beleving, in hun waarde en normen naar diezelfde wetmatigheden, zoals die in de natuurkunde bestaan..
Maar we vinden ze niet!
Ze zijn vluchtig, vergankelijk en veranderlijk.. hun concepten.
Er zijn geen wetmatigheden in hun denken.
Enkel meningen.
Snel. Explosief.
Utilitair. Totalitair.
En ‘k kan zo niet denken.
Mijn brein werkt zo niet.
Mijn brein denkt en werkt niet in die enkelvoudige, lineaire, vaste toestand, zoals dat van hun.
Het knettert constant in m’n brein ..met ‘vuurpijl-vragen’.
‘k Vergelijk, bereken, analyseer.. vereenvoudig.. en twijfel aan mezelf.
Twijfel aan m’n gedachten, aan m’n denken, aan m’n deducties, analyses, berekeningen, assimilaties, vergelijkingen.. gedachten.. gevoelens..
‘k Twijfel aan elke gedachte die ‘k heb; en twijfel ook daaraan.
‘k Observeer ‘mezelf’, kritisch, vanuit verschillende perspectieven en invalshoeken om al m’n gedachten zo objectief mogelijk te kunnen analyseren.. te reduceren.. tot de kleinst mogelijk gemene deler..
De deeltjesversneller van het denken
Als een deeltjesversneller schiet ‘k alle informatie in m’n brein op elkaar af om de essentie van die informatie en de basis van het bestaan van m’n denken zelf te kunnen aanschouwen.. om een zo objectief mogelijke hypothese te kunnen formuleren..
En ‘k twijfel.
Twijfel of ‘k wel “juist” ben.
Want ‘k kom in de moleculen en atomen van m’n denken altijd uit op universele wetmatigheden, die ‘k in andere mensen hun denken niet terugvind.
En ‘k snap dat niet.
‘k Snap niet dat die de werkelijkheid, de feiten, draaien en verdraaien en aanpassen aan hun eigen geconstrueerde realiteit.
Aan hun zeepbellen-constructies, hun illusies..
Hun “ICMe-denken”..
En ‘k snap nog veel minder dat die dat dan zelfs zeer autoritair verdedigen (alsof die dat zelf niet zien -maar dat geloof ‘k niet, want ‘k geloof niet dat die zo dom zijn dat die dat zelf niet zien en weten).
En als ‘k hun daarop wijs -als in: hun dat bevraag, dan is die nood die ze voelen om hun te verdedigen nog veel extremer.. en uitermate agressief van aard.
Ze voelen zich dan.. tekort gedaan of zoiets.
Dan komen ze op de proppen met dat hun (eigen)waarde en normen aangevallen worden, of zoiets.
Hun integriteit.. aangevallen wordt.
Hun EGO.. aangevallen..
Alsof ‘k hún aanval, zo beweren ze dan.
Dan verwijten ze ons agressiviteit.. zonder dan te lijken beseffen dat ze aan projectie doen.
Zeggen dan, dat ze zich moeten verdedigen, omdat ‘k hun aanval..
Maar dat is niet.. het is maar een vraag.
Als ‘k merk dat wat ze zeggen niet klopt met wat ze doen of hoe ze handelen.. na vele, vele, vele uren van bedenking en twijfel over m’n eigen gedachten.. en vele, vele uren van observatie en begrip en pogingen om uitleg te geven over de discrepanties die ‘k opmerk.. vele, honderden, duizenden pogingen.. om samen tot een objectieve feitelijkheid te komen.. voelen die zich nog steeds aangevallen; en wijzen die naar ons als de agressor.
‘k Snap het niet.
‘k Wil hun niet aanvallen.
Dat is geenszins m’n bedoeling.
‘k Kaart enkel de inconsequenties, de discrepanties die ‘k opmerk in hun zeggen en doen, aan.
De zeepbellen-constructies, de schellen over hun ogen, de onwaarheden.. die in de vloeibaarheid van hun waarden en normen, hun moreel en ethiek aanwezig is.. als twee uitersten -zwart en wit- in hun zeggen en doen..
Dat is al wat ‘k doe: die discrepanties bevragen.
Waarover en waarom voelen die zich dan aangevallen?
Twijfelend over mezelf en m’n eigen gedachten, zeg ‘k dat he.
Daarom ook dat ‘k dat vraag he.
Omdat ‘k het niet begrijp; en dat graag wil begrijpen.
Daarom kaart ‘k de discrepanties in wat ze zeggen (dat hun waarden en normen zijn) en in de uitvoering van hun gedrag aan (die al die waarden en normen lijken te verguizen en/of te draaien naar believen).
En ja, dan denk ‘k: Hoe kan je integer zijn.. hoe kan je beweren integer te zijn.. als je inconsistent en inconsequent bent?
Als al wat je zegt –beloofd– niet in overeenstemming is met je handelen.
Als je al die waarden en die normen zelfs converteert.. tot wapens.. tot wat je opportunistisch best uitkomt.
‘k Twijfel he.. over m’n eigen denken..
Maar nee!
Na analyse en deductie en vergelijking en reductie.. tot die kleinste gemene deler mogelijk.. na vele, vele uren ‘geknetter’ in m’n hoofd..
Nee; zonder ‘aan te willen vallen’, kan ‘k dan niet anders dan concluderen dat hun waarden en normen niet kloppen!
Dat hun beweringen absoluut niet overeenstemmen met hun gedrag.
Dat hun integriteit.. niet overeenstemt met hun handelen.. en bijgevolg onbestaande is.
En dát, zorgt voor een enorme discrepantie tussen hoe mensen naar de wereld kijken en hoe ‘k zelf naar de wereld kijk.
De systeemalter en de weg uit de crisis
Wat me weer eens duidelijk werd na vandaag.. over een tijdsspanne van drie jaar.
Drie jaar geleden was ‘k namelijk weer eens in crisis.
Een diepe, existentiële crisis ..na een lange periode van totale overbelasting.
Waarin alle hulpkreten van de maanden en jaren daarvoor, ongehoord en/of genegeerd zijn.
Een hoog-functionerende systeemalter echter, maakt het voor mezelf mogelijk om in complete dissociatie te functioneren zonder dat de buitenwereld iets van die dissociatie opmerkt.
Meer nog: Het stelt me zelfs in staat om in totale crisis te functioneren alsof we net uiterst rationeel zijn.. en zo komen we dan ook over.. maar zonder dat er iets van een zelfbesef aanwezig is. (Zelfbesef he! Verwar het absoluut niet met zelfbewustzijn! Want dat is namelijk extreem hoog bij ons.)
Tijdens die crisis.. en de daaruit voortvloeiende extreme dissociatie.. is zonder dat ‘k daar enig ik-besef van heb.. (zonder “ik-narratief” dus) actie ondernomen vanuit die systeemalter.
Uit zelfbehoud? Zelfbescherming? ‘k Weet het niet, ..zijn stappen ondernomen om uit die crisissituatie te ontsnappen.
Om een lang verhaal kort te maken –waarin ‘k het meeste uit dagboeken moet halen– bestonden die stappen erin om het betrokken appartement te verlaten en een soort meditatieve lange afstandswandeling te maken (weg uit die drukte van die wereld van mensen) om die overbelasting en crisis te proberen bedwingen -en te overleven.
Vrij rationeel, zo begrijp ‘k, is dat ook zo “verkocht”: Als een.. ‘pelgrimstocht’.
Van de inboedel die daar aanwezig was is sommige inboedel ter bewaring geplaatst.
De rest -het grootste deel- is verkocht.
Allé, dat was de bedoeling.
Maar de urgentie van de crisis heeft ertoe geleidt dat een iemand het leeuwendeel van die inboedel “gratis” heeft meegenomen.
Gekregen, zeg maar, met de verwoording dat een financiële vergoeding ontoereikend was voor zulks een “gift”, maar met de expliciete belofte dat als ‘k ooit, ergens ook maar iets nodig had –onderdak, financiële of materiële steun.. noem maar op..– dat ‘k daar dan voor altijd voor bij hem terecht kon.
‘k Ben vertrokken.
Weg!
‘k Ben een tijdje weg geweest..
Op PAD
..tot ‘k ergens terug uit die extreme dissociatie ben gekomen
..en besefte dat ‘k me ergens in het zuiden van Frankrijk bevond.
‘k Ben –nog steeds in een waas– teruggekeerd naar België.
Daar heb ‘k instanties aangesproken -onder andere het CAW- en heb, na verloop van tijd, van die persoon tijdelijk onderdak gekregen, zoals beloofd, in een vissershutje (al duurde het ook niet lang voordat ‘k de niet mis te verstane boodschap kreeg dat het maar zeer tijdelijk bedoeld was).
Maar tijdens dat verblijf daar zijn er honderd-en-een beloftes gemaakt, die nooit nagekomen zijn.
“Simpele dingen”.
Zoals bv zeggen van met mij naar de winkel rijden voor water, maar in plaats daarvan met mij naar een door hem aangenomen werk rijden; én mij het werk laten doen!
Beloftes van eerlijke betaling voor al die werken, die zijn nooit vervuld.
Maar ook een voor mij zeer zwaarwegende belofte is nooit nagekomen:
Namelijk om een groot deel van die elders gestockeerde inboedel (voornamelijk werkgerei) veilig te stockeren in een van zijn magazijnen.
Dat gerief stond namelijk elders gestald maar door een relatiebreuk was daar wegens plaatgebrek niet langer ruimte voor.
Kort verwoord: Wij zijn dat gerief gaan halen om veilig te bergen in dat magazijn; en de afspraak -de belofte- was dat ‘k daar een inventaris zou van maken vóór het opgeborgen zou worden; en dat het daar veilig zou kunnen blijven staan.
Bij aankomst en na uitladen zijn er echter ‘uitvluchten’ gekomen dat hij weg moest en dat die inventaris een andere keer moest gebeuren.
Vanaf dat moment zijn die uitvluchten legio geweest.
De plundering van waarde en de schuldverschuiving
Elke keer dat we elkaar nadien zagen, sprak ‘k hem daarop aan.
Drie jaar lang.
En telkens was er wel iets waarom dat niet kon, of kwam hij de afspraak niet na en stuurde zijn kat.
Tot vervelens toe herhaalde ‘k dat.
Later ontdekte ‘k dat mijn gerief over verschillende magazijnen al verdeeld was en dat veel al verdwenen was.
Werkkoffers stonden open en waren geplunderd.
Werkkoffers van m’n grootvader, met sentimentele waarde, geen materiële waarde, open en geplunderd.
En dat is blijven doorgaan zo.
Telkens met minder en minder van mijn eigendom nog aanwezig.
‘k Sprak hem daarop aan.
Steeds met meer pijn, duidelijker!, hopend om m’n bezorgdheid en ongenoegen.. m’n verdriet over dat verloop.. te kunnen overbrengen.
Het niet verstaan.. het onbevattelijk zijn voor mij ..van het niet nakomen van beloftes.. van het vloeibare van hun waarden en normen.. het wegwimpelen, verguizen.. het lege, betekenisloze van hun concepten als vriendschap.. respect, loyaliteit, integriteit..
Het onbegrijpelijke voor mij, van loze en valse beloftes..
Van STELEN!
Van iemand die je “vriend” noemt.
Van een vriend.. in nood..
Daarover sprak ‘k hem aan..
Drie jaar lang..
Keer op keer opnieuw.
En niks gebeurde, niks veranderde.
Enkel nieuwe beloftes, nieuwe leugens, nieuwe.. niks..
Lucht.
‘k Kan daar niet bij.
‘k Kan daar echt niet bij.
M’n verstand is daar te klein voor.
Het straffe nu is..
Het nog veel straffere nu is!..
Dat ‘k hem na drie jaar wijzen op zijn beloftes.. en met lede ogen moeten aanzien wat er gebeurde –want ook al sprak ‘k hem daar telkens opnieuw over aan, het bleef gebeuren zonder dat ‘k daar iets kon aan doen- dat hij nu de verantwoordelijkheid van zijn gedrag, op mij afschuift.
Mij, de schuld, van wat hij heeft gedaan, in de schoenen schuift.
On-ge-looflijk!
Hoe vals, hoé laf kan je zijn!!?
Van je eigen verantwoordelijkheid, als mens tot mens, als schuld in de schoenen van anderen te schuiven..
Wat voor een lege, zielloze huls moet je daarvoor zijn?
‘k Ben conflict-vermijdend, ‘k weet het.
Dat komt ook deels omdat ‘k altijd begripvol probeer te zijn; uit verschillende invalshoeken en perspectieven naar zaken kijk.
Daarom heeft het ook zo lang geduurd voor ‘k uiteindelijk iets kon formuleren om mijn ongenoegen daarover zeer duidelijk te uiten.
Daarom kost het me ook zoveel tijd, om m’n gedachten te formuleren dus.
En zie, van zodra ‘k dat doe.. schuiven ze wederom de schuld van hun eigen gedrag in mijn schoenen.
Schandelijk!
‘k Voel me verraden.
Weeral!
En ‘k begrijp dat niet, dat je zo kan zijn, en daar zelfs geen schaamte over voelt maar zelfs nog het lef hebt van u aangevallen te voelen.
En het lef hebt van uw schuld en uw verantwoordelijkheid, van het niet nakomen van uw eigen beloftes, als schuld en verantwoordelijkheid op een ander te durven schuiven.
Wat voor een laffe mens moet je daarvoor zijn?
Wat voor een zieke geest moet je daarvoor zijn?
En dat dat constant gebeurt.. overal rond me.. overal, altijd met mensen..
Mensen; en hun instituten..
Wat voor een zieke wereld is dit nu toch?
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXVI
