1v8_k_vdk-4 minuten leestijd-
Vr06022026
‘k Was bezig met een andere tekst (die over “dissociatie is een raar beestje”) maar ging tussendoor even naar de winkel.
Onderweg terug van de winkel, kwam er een opmerking die ons gegeven was, van enkele maanden geleden, weer bij ons op.
Een opmerking.. die ons was ‘toegesmeten’ toen.
Die opmerking komt erop neer dat een gedachte die we opgeschreven hadden, gedeeld was met iemand en dat die persoon ons die gedachte op een later tijdstip -‘verkeerd geïnterpreteerd’- terug toesmeet.
Die gedachte ging over het volgende:
Ergens, in het voorjaar van 2025, zaten we verzonken in gedachten in de zon wat te schrijven.
Een man passeerde en zei: “Goedendag.”
Spontaan wilden we die begroeting beantwoordden, maar het begon te knetteren in m’n hoofd; en er viel een korte ‘hapering’ waarin die begroeting niet instant werd beantwoord.
Die ‘hapering’ in onze respons-reactie, deed de man stoppen.
Hij keerde zich naar ons toe, keek ons met schuin gehouden hoofd indringend aan en herhaalde zijn begroeting -met een niet mis te verstane intonatie dat een repliek geëist werd.
Nu, dat voorval kaartte we aan bij de begeleiding van het CAW, om te proberen vertalen dat m’n brein zoekt naar wat er nu eigenlijk vanuit “mezelf” komt, en wat niet..
-Omdat we dat eigenlijk niet echt weten. Meer niet.-
..en dat dat “soms” -regelmatig nu eigenlijk- voor een soort kortsluitingen zorgt.
Benadrukkend, dat we geen enkel probleem hebben met conventionele beleefdheidsvormen, maar dat het “gewoon” een voorbeeld was van iets dat wij automatisch doen, zonder daar ooit al echt zelf over nagedacht te hebben ‘waarom’ we dat doen -of dat nu werkelijk vanuit een “onszelf” komt of volledig aangeleerd gedrag is, vertelden we dat.
De kortsluiting van het wenselijke gedrag
En dat m’n brein, nú, tijdens dat zoeken naar “wat is ‘ik’” en wat is “aangeleerd gedrag”, niet alleen dikwijls tilt slaat en hapert dan, maar ook moet vaststellen dat wij zó finaal geconditioneerd zijn dat wij voorheen over zulke zaken zelfs nooit nagedacht hebben én bijna uitsluitend vanuit zulke geconditioneerde gedragspatronen reageren in interactie met mensen.
“Wenselijk gedrag”, weet je wel?
Die “kleine” kortsluitingen dan, zoals toen, die kleine vertragingen in m’n reacties maken nu, maken dan ook duidelijk dat niet alleen dat “ik”, maar ook anderen vanuit die condities “leven”, en dat er daardoor ook een enorme (onbewuste) druk vanuit heel de omgeving aanwezig is om geconditioneerd te reageren.
Wat frustrerend is, want die druk laat eigenlijk ook geen ademruimte toe om daarover na te denken.
Zoals het voorbeeld laat zien: De man stopt en “eist” een beantwoording zonder ‘hapering’.
Die “Goedendag”, die conventionele sociaal wenselijke begroeting, is uiteraard maar een ‘onschuldig’, super klein iets waar we niet meer mee wilden doen dan aangeven en aantonen dat dat “geconditioneerde”, tot in de allerkleinste details van het menselijke bestaan aanwezig is.
Wat het dus extreem moeilijk maakt om dat allemaal te kunnen ontrafelen.
Die ‘opmerking’ van die persoon op ons verhaal echter, geeft zeer duidelijk aan dat wat we bedoelden weer totaal misbegrepen is.
Want die gedachte die we deelde is opgevat en aangenomen als een uiting van de wens om ‘gerust gelaten te willen worden’, een ‘kluizenaar’ te willen zijn, ‘ongeïnteresseerd’ en ‘ontoegankelijk’ te willen zijn en dat we zelfs sociale beleefdheidsvormen als een ‘storende factor’ in ons leven zouden zien.
De frustratie van de misinterpretatie
“Daarmee ergens zelf de ‘eenzaamheid’ die we voelen, als een ‘self-fulfilling-prophecy’, te willen bekrachtigen ook”, smeet die persoon ons nog toe.
Wat totaal ,maar dan ook totaal niet is wat we bedoelden met het voorbeeld!
Daar ging die ‘anekdote’ totaal niet over!
Het ging enkel over de gedachte: “Hoe kun je weten wie je (zelf) bent en wat je (zelf) wilt, als je daar eigenlijk nog nooit echt zelf over nagedacht hebt; en daar ook totaal de ruimte niet voor krijgt óm daarover na te denken, omwille van sociale druk!?”
Want dat je eigenlijk, door daarnaar te zoeken nu, volop beseft én voelt dat zelfs die ‘kleinste gedragingen’ compleet geconditioneerde automatismen zijn.
En dat niet alleen “jij” die hebt, maar “iedereen”!
Want élke omgeving dicteert je hoe je moet zijn en wat je moet doen en hoe je moet denken en wat je moet voelen..
Maar ja, dat werd natuurlijk weer niet begrepen.
En nu moest ‘k ons weer maar eens gaan verantwoorden voor en verdedigen tegenover een ander zijn denken.
Wat ook f’ing frustrerend blijft hoor, dat die nooit onze intentie eens vatten en ook nooit nog eens bevragen bij ons of hun interpretatie wel strookt met onze intentie.
Hoe fout het ook weer opgevat is, die zijn weer zo overtuigd van hun eigen gelijk, dat we weer maar eens “Met verstomming geslagen” zijn ook.
En het staat ook weer maar eens in “m’n dossier”, die zoveelste misvatting.
Want zij weten het beter hoor!
Zij weten blijkbaar beter wat ‘k denk, dan dat ‘k het zelf weet.
Ja.. zij zijn niet geconditioneerd hoor.
Bravo!
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXVI
