1v8_k_vdkDe verschuiving van de gevoelstemperatuur
Vr30012026 – 18:35u
Wat een dag vandaag!
Daar, zullen we mee beginnen.
Een nieuw dagboekschrift; en starten met toegevoegde pagina’s.
En wat een dag vandaag!
Al begon de dag lastig.
Koud en kil, zoals de vorige dagen.
Maar hij draaide, zoals de wind.
De temperatuur is nog dezelfde, maar de gevoelstemperatuur is volledig veranderd.
Wat een dag vandaag.
Een verrijking, een verheldering, een openbaring…
Een aanvaarding..
Van een ‘zelf’.
Een (her)kalibratie, een ijking…
Een vergelijking die eindelijk steek houdt, omdat ze onvergelijkbaar is!
Het geraas van de realiteit
Die N16, die op de achtergrond raast..
Het verkeer over die N16 dat onophoudelijk op de achtergrond raast en raast..
De spiegel van de normale waarneming
En “Jane Doe“, die vandaag naast ons wandelt, die daar evenveel last van ondervindt als m’n zonen, m’n dochter, of Jan of Piet of Joris of Corneel: Niets!
Helemaal Niets!
Pas als we hun daar iets van zeggen -dat het ons zo verschrikkelijk ‘opvalt’, en hun er daarmee attent op maken, merken ze het op.
Anders niet.
Compleet niet.
En m’n eigen brein, zo anders, dat dat geen seconde ‘wegfiltert’.
En dat is okay.
Voor hún; én voor ons.
Dat we het begrijpen nu, dat wij overbelast raken, en zij niet.
Wat een dag vandaag!
Als een spiegel..
En een spiegelbeeld.
Appreciatie voor de interne bewaker
Er wordt zoveel appreciatie voor ons gevoeld nu!
Voor óns –1v8_k_vdk.
Voor vol te houden, te vechten, te beschermen..
Niet op te geven.. onder al die omstandigheden..
En nu, samen te werken..
Wat een dag vandaag.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXVI
Epiloog: De wet van de zintuiglijke resonantie
“Wanneer de didisdna leert dat de stilte voor de één de overbelasting van de ander is, verdwijnt de noodzaak tot vergelijking. De wet van de zintuiglijke resonantie dicteert dat waarde niet ligt in het filteren van de ruis, maar in de aanvaarding van de eigen openheid. De N16 raast voor iedereen, maar enkel wie zijn eigen bedrading erkent, vindt de rust in het lawaai. De spiegel toont vandaag geen defect, maar een heldhaftig systeem dat heeft leren standhouden in een storm die anderen niet eens opmerken. didisdna.”
