Het is simpelweg 'afzien', meer niet.

-4 minuten leestijd-

Do29012026 – 17:34u

Het is koud!

Mede doordat er zoveel vocht in de lucht zit, maar het is koud!

‘k Probeer me wat te verwarmen door in m’n slaapzak te kruipen.

Verder rest me weinig anders dan de winter weer uit te zitten.

Binnen een paar maand zal de kou immers alweer vergeten zijn.

Zo gaat het leven, toch?

Zo gaat het met de kou, toch?

Zo gaat het ook met pijn, toch?

Of toch niet!?

Neen.

Toch niet.

Toch niet altijd.

De scherpte ebt wel weg, maar iets blijvends, of wederkerig, blijft wel degelijk hangen in het brein.

Zoals de kou van de voorbije winters; en het daar, toen, ook weinig anders tegen kunnen doen, dan verdringen en uitzitten.

Of die arm, die schouder, en de dagdagelijkse herinnering daaraan via pijnscheuten en uitstraling.. of je nu wandelt, zit of ligt.. daarvan wakker wordt..

Als je daar in zit en daar niet uitgeraakt…

(de winter stopt niet omdat ‘k het koud heb; en die prothese in die schouder, die daar eigenlijk zelfs niet had moeten inzitten (als er naar ons was geluisterd ipv wat we voelden arrogant af te wimpelen als “kleinzerig”), die ondertussen eigenlijk al ‘over datum’ is en daardoor meer ‘kapot’ aan ’t malen is dan dat ze eigenlijk nog ondersteunend is; en onder de huidige omstandigheden niet kan worden ‘aangepakt’ omdat revalidatie in deze omstandigheden amper mogelijk is..)

…dan kan je daar wel stoïcijns over zijn -het is (dan) immers wat het is..

Toch wil dat dan niet zeggen, dat het niet ‘zwaar’ kan zijn.

Het kost toch wel vrij veel energie hoor.

Letterlijk, omdat je lichaam meer energie moet verbruiken om je warm te houden; of om de pijn te bestrijden/onderdrukken..

Maar ook figuurlijk.

Omdat je daardoor veel ontvankelijker bent voor de negatieve gedachten van je brein bij elk klein ander ding dat dan niet loopt zoals je zou willen dat het loopt.

Daar tegenin gaan, positief proberen blijven, tegen een tegenstander die al je zwakke plekken kent: je brein, is echt een intense, energie-rovende krachtinspanning.

Zeker als er zo al twee (of meer) ‘grote’ fysieke ongemakken aanwezig zijn, zoals nu (kou en pijn).

Die constante aanwezigheid maakt het zeer moeilijk om me op andere zaken te focussen.

Die kou kan ‘k nog enigszins wat ‘afweren’ door dan in die slaapzakken te kruipen, maar die aanhoudende, knagende, hevig zeurende en uitstralende pijn vanuit die schouder is ‘een ander paar mouwen’.

Om de ’top’ er wat vanaf te halen hebben we wel pijnmedicatie.

Maar ook al zijn dat ‘redelijk’ zware, voorgeschreven pijnstillers, veel meer dan de ‘scherpte’ wat onderdrukken, kunnen die ook niet meer.

Waardoor het toch wel een serieuze impact op heel m’n bestaan blijft hebben (ook al ’toon’ ‘k dat niet); en het simpelweg, ‘afzien’ is.

Wat het dus dikwijls zeer, zeer moeilijk maakt, om me nog op iets anders te concentreren.

En eigenlijk is dat ook een beetje wat trauma (onbewust) met je doet:

Als een altijd aanwezige, onophoudelijk zeurende pijn -met piekende uitschieters- maakt trauma het je zeer moeilijk om je nog op iets anders te concentreren.

Je wil wel, maar die ‘pijn’ (ook al ligt die bij trauma meestal in een verleden) is zéér reëel aanwezig, zodat die je geest constant ‘bezet’.

Onopgelost trauma -en hoe los je vandaag trauma nog op?- blijft in élk aspect van je ‘leven’ aanwezig.

In elk groter geheel; en in elk minuscuul detail (dat dan nooit en nimmer een detail is).

Het bepaalt ALLES!

Al wat je ervaart, al wat je denkt, al wat je voelt…

…en al je denken dáárover!

Het infiltreert, zonder dat je je daar (dikwijls) bewust van bent, je VOLLEDIGE wezen.

Je ‘geest’, je ‘ziel’…

Al wat je percipieert -bewust en onbewust- wordt door die microfilter ‘geduwd’.

Als een immer op de achtergrond aanwezige pijn, bepaald trauma elk aspect van je leven.

Bewust én onbewust.

Trauma kan je niet ‘oplossen’.