1v8_k_vdk-3 minuten leestijd-
Nú, is het eigenlijk echt een beetje winter.
De temperaturen liggen al een paar dagen tegen en onder het vriespunt.
De wereld vóór me, draagt al een paar dagen een nagelwit sneeuwkleed.
Waar het gisteren en eergisteren nog windstil was, en in een open hemel de zon het gevoel verwarmde, suist er vandaag een felle wind onder een grijs wolkendek.
Geen zon te zien vandaag; en de winterse neerslag maakt capriolen in de wind.
Het is 0° C in m’n “nieuwe huisje”.
We hebben weer máándenlang elke cent in tweeën gebeten; en samen met de overname van die camionette een mobiel huisje gekocht.
Op datum van vandaag is het 35 jaar oud, maar het is toch maar weer een ‘upgrade’ waar we zelf, zonder enige hulp, voor hebben gezorgd.
Over de voorbije jaren zijn we van een ‘kartonnen doos’ naar een tentje gegaan.
Van die tent naar een rudimentaire, on-geïsoleerde camionette, die we zelf zo goed en kwaad mogelijk omgebouwd hebben om uit te kunnen ‘leven’.
En nu, deze Oldtimer.
Het is een verwezenlijking, denk ‘k, waar we misschien wel ergens ’trots’ op mogen zijn.
Hoeveel mensen in m’n situatie zouden dit weten te verwezenlijken?
Dakloos, met een dubbeldiagnose.. fysieke en mentale problemen.. vechtend, kampend, overlevend.. ..alleen..
Is het iets om trots op te zijn?
Mag dat, daar ’trots’ over proberen zijn?
‘k Heb eten uit onze mond gehouden.
Verslavingen, zoals sigaretten en drank.., “feel good”-consumptie.. ..en de biologische behoeften van sociale interacties, gehalveerd of zelfs gereduceerd tot nul, om dit te kunnen verwezenlijken.
Dat is iets wat mensen van buitenaf niet zien, natuurlijk.
Kun je geloven, dat we daar zelfs ‘jaloezie’ voor over ons gegoten krijgen?
Jaloezie en nijd, geuit vanuit de comfortabele warmte van huizen.. en Thuizen.. en het comfort van dat te hebben in het hoofd.
Rust, in het hoofd..
Thuis, in het hoofd..
Er is geen thuis in ons hoofd!
Er is geen rust in ons hoofd!
Wij leven niet; wij overleven!
Maar ja, vanuit hun ‘leven’, jaloezie en nijd, voor ons ‘overleven’.
Jaloezie en nijd.. voor dat mobiel huisje.. dat we verwezenlijkt hebben.
We hebben dat mobiele huisje, met bloed, zweet en tranen, in een langgerekte opeenvolging van stappen, aangeschaft.. om niet tot last te zijn.
Tuurlijk, ook voor ons eigen comfort te vergroten; en omdat er totaal geen uitzicht is uit de situatie waarin we zijn verzeild.
Maar vooral en voornamelijk ook, om niet tot last te zijn.
Dat is wat we doen: “niet tot last zijn”!
Overleven; en niet tot last zijn.
En zelfs dat -dat overleven- wordt ons kwalijk genomen, en leidt tot een giftige afgunst ..voor ons.
…
Het heeft / geeft nog geen comfortabele warmte -de verwarming werkt (nog) niet en die 35 jaar oude isolatie is ontoereikend, maar ‘k voel zelf totaal geen jaloezie en voel zelfs ergens door die verwezenlijking -zelfs in deze koelkast temperaturen- daardoor een comfortabele warmte.
Dat gezegd zijnde is er wel iets anders dat me nog steeds een heel oncomfortabel gevoel geeft: ‘k Loop nog steeds ergens verloren.
‘k Weet met dat ‘mezelf’ écht totaal geen blijf.
Zoveel ideeën en zoveel plannen, maar ‘k weet totaal niet wat te doen of wat gedaan.
Alles lijkt nog steeds zo zinloos!
Zo nutteloos!
Zo…
Ja…, “Ontoereikend” ..is ook hier een goed woord.
Net zoals die oude isolatie ontoereikend en daardoor haast nutteloos is, zo voelt ook heel dat “mezelf” en al wat ‘k vanuit “ik” doe, ontoereikend en nutteloos.
En omdat ‘k dat denk (en voel), stel ‘k ‘de dingen’ ook uit.. omdat ‘k die in ‘wezen’ daardoor ook ergens nutteloos vind.
Zeker en vooral dus, als ze vanuit en voor dat ‘mezelf’ zijn.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXVI
