1v8_k_vdkDe censuur van de ademhaling
27122025
-> Het maakt niet uit. Niks maakt iets uit.
-> “Ik” voldoe aan verwachtingen.
Dát, is wat er omgaat in m’n hoofd.
Hoe moét “ik” zijn?
Hoe moét “ik” me gedragen?
Wat moét “ik” zeggen?
Wat moét “ik” doen.. om aan de verwachtingen te voldoen?
Elke gedacht die “ik” heb, wordt daardoor geïnfiltreerd.
De onzichtbare toeschouwer
Zit “ik” zo goed?
Sta “ik” zo goed?
Wandel “ik” op deze wijze wel goed?
Adem “ik” wel goed?
Adem “ik” wel stil genoeg.. om niet op te vallen.. ..om niet tot last te zijn.
Controleer “ik” dat mezelf, m’n ademhaling, wel goed genoeg.. om aan de verwachtingen te voldoen!?
Alle! Verwachtingen!
Die van individuen. Die van groepen. Die van gemeenschappen…
Apart en samen.
Samen, en apart.
Het verlangen naar verdwijning
Hoe kan “ik” dat mezelf zó.. klein maken.. onopvallend.. onbeduidend.. verdwijnend..
VERDWIJN!!
..zodat “ik” kan voldoen..
..aan verwachtingen.
Dé.. verwachtingen!
Die van anderen.
De zwaarte van de aangeleerde templates
“Ik” probeer terug te vechten.
“Ik” probeer écht!
Maar die ’templates’..
Die ’templates’ zijn zo zwaar.
Die verwachting.. zó groot.
En “ik” is moe.
“Ik” is zó.. ..verdomd.. ..moe!
Als Sisyphus..
Als..
“But why is the rum gone!?”
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXV
Epiloog: De wet van de onzichtbare last
“Wanneer het bestaan wordt gereduceerd tot een constante auditie voor de goedkeuring van de ander, wordt zelfs de ademhaling een daad van verraad. De wet van de onzichtbare last dicteert dat de zwaarte van het leven niet ligt in de feiten, maar in de templates die ons dwingen om te verdwijnen terwijl we nog aanwezig zijn. Wie probeert te ademen zonder op te vallen, stikt langzaam in de verwachtingen van een wereld die geen ruimte laat voor de ‘ik’ die niet past. De enige uitgang uit de sisyphusarbeid van het conformisme is de erkenning dat de rum op is en de kooi openstaat. didisdna.”
