Vr18072025 - 06:51u

Die angst om onszelf te uiten..

-het is een complexere emotie maar omdat het al zo moeilijk is om op eender wat überhaupt een emotie te kleven proberen we ons te beperken tot een van die vier ‘basisemoties’: Blij; Bedroefd; Bang en Boos-

… heeft wortels die ver teruggaan in de tijd.

Van die eerste ‘verzorgers’ -wat men ‘vader’ en ‘moeder’ moet noemen (met alle bijhorende verheerlijkingen)- over elke (ont-)leer-kracht tot vandaag is de enige boodschap die ons is toegedragen geweest, de boodschap dat er iets mis is met ons.

“Mijn gevoel klopt niet; mijn emoties kloppen niet; mijn gedachten zijn verkeerd; mijn denken is foutief; … “

‘k Werd verweten van in een fantasiewereldje te leven..

Van te lijden aan grootheidswaan..

Van een Napoleoncomplex te hebben..

Een profileringsdrang..

Speciaal te willen zijn..

Een betweter, een aansteller, een komediant..

Elke gedachte die we probeerden te delen, elk gevoel dat we poogden te uiten -terwijl iedereen rondom ons dat te pas en te onpas deed en doet en daar hoog van de toren van uitblazen dat het een recht is- werd met minachting en kleinering, verwerping en afstraffing en verwaarlozing, met waardeloosheid behandeld.

Dat het fout was.. dat wij fout waren.. en dat wij daar geen recht toe hadden.. om gedachten, gevoelens en een mening te hebben.. anders dan die van anderen.

Elke gedachte hé! FOUT!

Elk gevoel hé! FOUT!

Van toen over vroeger tot nu hé!

En dat is nog steeds zo.

Als we een gedachte proberen te uiten, of een gevoel.. terwijl wij veel, veel meer rekening houden met onze eigen beperkingen.. krijgen wij direct te horen dat ons denken niet klopt, ons gevoel onjuist is..

Omdat het niet strookt met het denken of het gevoel van anderen.

En dat wij dat niet mogen denken.. of voelen.

Nog steeds hé! I kid you not!!

En daarom zijn wij, in paniek eigenlijk, constant bezig met ons te verantwoorden.

Voor ons denken, maar ook voor het denken van anderen dat op ons wordt geplakt.

Verantwoorden en context proberen geven en ons denken en voelen proberen verdedigen..

omwille van misvattingen van anderen.

En het houdt niet op. Nooit!

En ‘k ben bang om eerlijk te zijn dan.

Omdat eerlijk zijn -iets dat totaal niets te maken heeft met ‘juist’ of ‘fout’ of ‘goed’ of ‘slecht’- niet geapprecieerd wordt.. omdat die dat niet aankunnen als dat niet strookt met hún denken..

Die zeggen dat wel dat ze dat ‘het liefst’ hebben: Eerlijkheid..

Maar van zodra we eerlijk zeggen wat we denken of voelen -wat dus totaal niks te maken heeft met juist of fout- voelen die zich aangevallen en halen die verschroeiend naar ons uit.

Alleen in die beweging hé.

Want omgekeerd vinden die zelf WÉL dat ze mogen zeggen wat ze denken en/of voelen.

Dus zijn wij al altijd super, Super voorzichtig om ons te uiten..

Uit angst dus.

Diepgewortelde angst.

Omwille van de aanvallen, de verwijten, de minachting, de afkeuring.. voor ons denken en voelen..

Dat zwart/wit gelabeld wordt.. omdat hun eigen denken zwart/wit is..