1v8_k_vdkEr wordt nog met heel veel gekampt.
Het lichamelijke, dat constant pijn veroorzaakt en beperkingen inhoudt -dat zeker ook weerslag heeft op het mentale al was het alleen al maar op de slaap- achterwege latend, merken we dat er nog 1001 knopen in ons denken zitten die er ons van weerhouden om ons echte ‘zelf’ te zijn.
Knopen die er nog steeds voor zorgen dat we in kortsluiting gaan.
Zelfs met die verklaring ter harte te nemen:
Dat we anderen hun ‘goedkeuring’ niet langer nodig hebben en hun ‘afkeuring’ niet langer vrezen!
Blijf ‘k opmerken hoezeer we geleefd worden door dat rimram kluwen van afweer-, verdedigings- en overlevingsmechanismen.
Ze staan me (nog steeds) niet toe onszelf te zijn.
Blokkeren (nog steeds) -met verkrampende paniekaanvallen- de ontplooiing van dat echte ‘zelf’.
Zorgen voor een mentale kortsluiting in dat echte zelf en een deviëren via een ander circuit.
Als een noodgenerator die via een ander circuit de stroomvoorziening verzorgt.
Of beter nog: Noodverlichting!
Alles ligt uit; kortsluiting; een totale blackout..
Maar de noodverlichting-die op eigen energie functioneert en een apart circuit vormt- springt aan en leidt.. naar de nooduitgang..
EXIT!.. onszelf.
Heel dat “ik” blijft verKrAMPen bij het idee, de gedachte, om ons werkelijke denken en/of ons werkelijke voelen te uiten.
————————————————————————
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXV
