1v8_k_vdkHoe schrijf ‘k voor mezelf; en niet voor een ander?
‘k Zou een manier moeten kunnen vinden -wíllen vinden- om voor onszelf te schrijven en niet meer voor ‘een ander’.
Niet meer voor die ‘goedkeuring’; niet langer met angst voor die ‘afkeuring’.
Zonder nog langer rekening te (moeten) houden met die gevoelens en noden van heel de wereld; en zonder de ‘mijne’ daarvoor opzij te schuiven.
‘k Zou willen kunnen opschrijven wat ‘ik’ ziet, hoort, opmerkt, …, denkt en voelt en nood aan heeft.. zonder daarbij geblokkeerd te worden door die angst die in m’n achterhoofd sluipt.
Zonder daarbij bang te hoeven zijn, van die ene enkele stem die mogelijk (weer) zal zeggen dat het ‘niet goed genoeg’ is.
Dat “ik” niet goed genoeg is.
“ik”, de fout.
Die ene stem.. die mogelijk niet zal ‘goedkeuren’.. maar zal ‘afkeuren’.
Het is al eens verwoord -en we weten dat het ergens absurd is- maar die ene mogelijke stem weerhoudt er ons van om echt diep vanuit onszelf te schrijven.
{(En met dat schrijven bedoelen we ook tekenen, schilderen, spreken, … Alles!) Handelen/doen)}
We tonen het niet langs de buitenkant, maar we ervaren en ondergaan een pure paniekaanval -die ons volledig blokkeert en doet crashen- als dat alarm voor die ‘ene stem’ afgaat in ons achterhoofd.
Dat kan over iets ‘stoms’ gaan -zoals iemand die er andere ‘normen en waarden’ op nahoudt.. of over (misschien wel) het grootste: On-rechtvaardigheid!
[->Men zal kunnen zeggen dat ‘rechtvaardigheid’ mee onder die noemer van ‘normen en waarden’ valt, maar dan willen we graag argumenteren dat we met de bovenstaand aangehaalde ‘normen en waarden’ willen refereren naar onder andere het zwart/wit-denken van mensen; en dat ‘rechtvaardigheid’ -net als andere Échte! waarden- universeel is; niet ‘gebonden’ aan dat potsierlijke zwart/wit-denken van mensen.]
Hoe dan ook..
Dat alarm -dat er mogelijk ‘afkeuring’ van ons denken, voelen, opmerken.. zal volgen- gaat af; veroorzaakt een intense paniekaanval -die ons volledig doet bevriezen- en activeert een ..”auxiliaire”.. die onze eigen noden volledig onderdrukt, tegemoet komt aan die van ‘een ander’ en daarbij ‘goedkeuring’ nastreeft uit angst voor ‘afkeuring’.
‘k Ben niet ‘mezelf’!
‘k Ben niet m’n echte zelf, nooit!, uit angst voor ‘afkeuring’.
In álle omstandigheden! -zelfs als we helemaal alleen zijn- gaat dat alarm af, bevriezen we en neemt die “Auxiliaire” (de vie) convulsief glimlachend over, als dat ‘ons echte zelf’ dreigt ‘boven’ te komen.
Wat ik/wij denken en/of voelen gaat niet over ‘juist’ of ‘fout’.
Wat ik/wij opmerken, denken, voelen … het gaat niet over ‘goed’ of ‘slecht’; het is niet zwart-wit; het is niet in termen van een “wij versus zij”-denken..
Maar omdat mensen wél zo denken..
Omdat anderen -en we zijn vooralsnog geen andere ‘andere’ tegengekomen- wél in die termen denken..
Termen van een ‘goed’ en ‘slecht’, ‘juist’ en ‘fout’, ‘zwart’ en ‘wit’, ‘wij’ versus ‘zij’.. -denken en niet voorbij hun eigen, uiterst bekrompen denken kunnen..
Veroordelen die óns denken daar ook toe.
Alsof wij, omdat zij zo denken, ook zo denken.
En hun ‘afkeuring’, dat is geen ‘afkeuring’ die denkbeeldig is en enkel maar in óns hoofd bestaat.
Dat is een -groep per groep en individu per individu- zéér reële ‘afkeuring’.
Alleen zijn wij daar (ook door trauma) super, Super, SUPER gevoelig aan en activeert het -zelfs als we alleen zijn dus..
!! ALARM -> BEVRIEZEN -> AUXILIAIRE !!
… uit angst voor ‘afkeuring’.
Wij zijn dus eigenlijk nooit ‘onszelf’ [->kunnen dat niet omdat dat mechanisme (alarm-bevriezen-weg ‘ik’) constant geactiveerd wordt] en komen er eigenlijk nooit echt aan toe om te zeggen wat we echt denken, voelen, opmerken, …, omdat mensen ons denken, voelen, opmerken onder diezelfde noemers van hun eigen denken, voelen, opmerken plaatsen en dat bij ons dat afweermechanisme van die ‘afkeuring’ activeert.. omdat die ons denken, voelen, opmerken niet kunnen volgen, begrijpen.. en vanuit hun bekrompen denken afkeuren.
En ja, mensen ervaren ALLES! dat niet gelijkstemmig is met hun eigen denken en voelen als een aanval op hun denken en voelen en reageren daarop met afkeuring.
Ergo, door ons denken te beoordelen op basis van hoe ze zelf denken, keuren ze (onbewust) ons denken af en triggeren ze bij ons dat afweermechanisme.
Het is overgevoelig, dat systeem.
Dát, is zeker waar.
Het is een afweermechanisme dat zó gefinetuned is, dat het absoluut als overgevoelig beschouwd mag worden..
Maar dat wil niet zeggen dat het een beoordelingsfout maakt.
Ja, zoals een haai bloed ruikt, een gier een karkas spot, een vleermuis de omgeving hoort, een olifant aankomende regen aanvoelt..
Zo merken wij van mijlenver de ‘afkeuring’ van mensen.. en stort het ons al in die ‘loop’ nog voor we het zelf doorhebben.
Maar verkeerd beoordeelt, is die ‘afkeuring’ niet.
Zelfs als ze niet zo bedoeld is, is ze er en als dusdanig niet ‘foutief’ beoordeeld door dat systeem.
Maar het is absoluut wel overgevoelig.
En daar zou ‘k een manier voor willen vinden om daardoor niet in dat afweersysteem gekatapulteerd te worden.
Een rookalarm -“mijn” rookalarm- moet niet afgaan als het aan de andere kant van de wereld brandt; wat nu wel het geval is.
En eigenlijk, zelfs als het hier brandt, zou ‘k een manier moeten kunnen vinden om onszelf in ‘veiligheid’ te brengen i.p.v. ons te laten consumeren door de vlammen van een ander.
Zij, zijn diegenen die branden. Niet wij.
En wij hebben geen goedkeuring nodig van hun, om ons in veiligheid te brengen.
Noch moeten wij ons iets aantrekken van hun afkeuring als wij ons niet willen laten verteren door (de haat) van hun vlammen.
Een “vuur”, waar zij ons verantwoordelijk en schuldig voor houden, maar dat ze zelf altijd aansteken.
Ja!.. dat is het!..
Zij zijn de pyromanen van hun eigen denken en voelen!
En wij zijn niet verantwoordelijk noch schuldig aan hun eigen onbedwingbare drang om constant brand te stichten; noch zijn wij verantwoordelijk om hun onbeheersbare impulsen te blussen.
Hun denken is hún denken!
Hun voelen is hún voelen!
En wij zijn daar niet langer verantwoordelijk voor.
Tevens verwerpen we de schuld die ons daarbij altijd is toegeworpen als we niet hun goedkeuring vroegen en hun afkeuring vreesden.
Hier en nu, in naam van ons allen, Didisdna, verklaren wij dat wij uw goedkeuring niet langer nodig hebben en dat wij uw afkeuring niet langer vrezen!
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXV
