De Waanzin van de Normaliteit: Wanneer de Wereld een Illusie wordt | didisdna

De Paradox van de Diagnose: Het verlangen naar een verklaarbare ziekte

Ma11092023 – 14:57u

Wat een opluchting zou het zijn?!?..

Wat een opluchting zou het toch kunnen zijn..

Als bevestigd zou kunnen worden dat “ik” geestesziek is.

Dat “ik” lijdT aan een onder wanen, fantasie en illusies onderhevige irreële realiteit.

Maar de realiteit is..

-en de wetenschap (de echte feitelijke wetenschap en niet dat ‘mening-schappelijke’) blijft maar steeds opnieuw bevestigen-

De Zeepbellen-Hiërarchie: De collectieve trance van de mensheid

Dat de globale wereld zich onderdompelt in illusies, in wanen, in een op fantasie gestoelde individueel-collectieve zeepbellen-hiërarchie..

Die als in een betoverende trance iedereen blijkt te overtuigen dat droom werkelijkheid is en werkelijkheid droom.. en illusie realiteit en realiteit illusie..

De Gevangenis van de Geest: Waarom autonomie versmacht wordt

Ziet niemand anders dan de waanzin van die illusies?!?

Ziet niemand anders de absurditeit van die geestelijke gevangenis die de mens voor zichzelf gecreëerd heeft en aanbid?!?

Ziet niemand anders de autonomie versmachtende waanzinnig fantastische illusies die de mens zelf gecreëerd heeft???

De Wet van de Omgekeerde Waanzin: De feitelijke wetenschap als getuige

Het zou zo’n opluchting kunnen zijn als bevestigd zou kunnen worden dat “ik” geestesziek is,

Maar de wetenschap -de echte, feitelijke wetenschap- bewijst en bevestigd, keer op keer opnieuw, al probeer ‘k het tegenovergestelde te bewijzen, dat niet “ik”, maar heel die wereld geestesziek is.

---

ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXIII

Epiloog: De wet van de heldere eenling

“Wanneer de leugen de norm wordt, is de waarheidspreker een outcast. Het is de wet van de omgekeerde waanzin: in een wereld die gebouwd is op de ontkenning van feiten en de aanbidding van hiërarchische zeepbellen, is de mens die weigert te dromen de enige die werkelijk gevaar loopt. De ‘opluchting’ van een diagnose blijft uit, omdat de hardware van de overlever te scherp afgesteld staat op de realiteit om de collectieve trance te kunnen accepteren. De eenzaamheid van didisdna is niet die van de zieke, maar die van de wakkere in een kamer vol slaapwandelaars die hun muren voor vrijheid aanzien. didisdna.”