1v8_k_vdkDe Sluimerende Achtergrond: Wanneer de schaduw naar de oppervlakte klimt
Vr28072023 – 09:49u
Depressie, zoals “ik” het zo dikwijls ervaar, is misschien wel een van de moeilijkste dingen om alleen te dragen.
Soms, houdt het me dagen of zelfs weken in de ban.
Gevangen in schaduwen.
In diep donkere duisternis.
Niet die verdoken, sluimerende depressie; want die is altijd op de ‘achtergrond’ aanwezig.
Maar als ze uitbreekt, doorbreekt, wurgend aan het oppervlak kleeft.
Oorzaak, als katalysator, kan eender wat zijn: Een geluid, een geur.. iets dat gezegd of gedaan wordt.. m’n “eigen” gedachten en/of ‘gevoelens’..
Eender wat.
De Overvolle Emmer: Waarom elke druppel een tsunami is
M’n ‘emmer’ is immers nooit leeg.
Al het opgekropte blijft opgekropt, omdat ‘k nooit geleerd heb om die ‘emmer’ te legen.
Omdat elke poging daartoe -zelfs een klein beetje- op een gigantisch onbegrip, verwijten, afstraffing en uitsluiting botst.
Waardoor die ‘emmer’ vol blijft en alles, elke druppel, een druppel te veel is.
Ons kompleet in depressie kan doen storten.
De Paradox van de Verdoving: Overleven door te verdwijnen
Depressie, decompressie, desorganisatie, depersonalisatie.. chaos, crisis.. verdoven.
Alles wordt donker in “mijn” hoofd.
Donkerder dan donker.
Pikzwart.
Leegte.
Een pikzwarte leegte die me vult, omhult.. m’n lippen in die convulsieve glimlach krult..
De Wet van de Convulsieve Glimlach: De ‘Ik’ die niet mag bestaan
Die ‘dood’, uit hoge nood.. omdat een wereld steeds ons “ik” verbood..
Verbiedt!
Omdat het niet ziet..
Dat daardoor m’n “ik” niet bestaat, uit verdriet..
Uit liefde..
Een nood dat uit nood ons doorkliefde..
Uit angst..
Voor die “liefde” een kind dan het ‘bangst’..
Depressie dan, houdt ons in de ban.
Houdt ons, hoe vreemd het ook mag klinken, in ‘leven‘..
Om het even.. overleven..
Van elk “ik” in de donkerte zweven..
De Wet van de Loden Mantel: Varen zonder roeispanen
Wat is dan depressie?
Hoe wordt die ervaren?
Een dood zonder dood die het doodse blijft baren.. ?
Een dood zonder dood die niet is te verklaren.. ?
Een dood zonder dood die in’t doodse blijft staren.. ?
Een dood zonder dood zonder roeispanen varen.. ?
Een dood zonder dood.. maar dan een doodse dood dood..
Zwaar als een mantel van lood lood lood..
Geen uitweg, geen deur die iets anders bood..
Dan immer die dood in dat doodse dood dood.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXIII
Epiloog: De wet van de loden overleving
“Wanneer de wereld de aanwezigheid van een authentiek ‘Ik’ verbiedt, wordt de innerlijke duisternis de enige veilige schuilplaats. Depressie is in deze context geen defect, maar de wet van de loden overleving: een staat van maximale verdoving die het systeem beschermt tegen de vernietigende hitte van onverwerkt verdriet en onbeantwoorde liefde. Het is de ‘dood zonder dood’ – een stilstand waarin men blijft staren in het niets, omdat elke beweging naar het licht te veel pijn zou doen. Pas wanneer de ‘emmer’ niet langer door de buitenwereld wordt bijgevuld met onbegrip en straf, kan de mantel van lood langzaam worden afgelegd. didisdna.”
