De Nostalgie naar de Beul: Wanneer Pijn de enige Identiteit wordt | didisdna

Het Vacuüm van de Tijd: Wanneer herinneringen verdampen

Di30052023 – 20:49u

‘k Voel me slecht, depri, leeg, hol, afwezig, gesloten, afgesloten..

De Vloek van de Onzichtbaarheid: Een last voor de wereld en het zelf

‘k Voel me lastig, schuldig, te veel, een last..

‘k Ben er weer niet.

Dat ‘weer nog meer’ niet.

‘k Ben kwaad op mezelf. Haat mezelf. Ben mezelf zo kots moe.

‘k Haat het dat ‘k een slechte vader ben.

Dat ‘k er niet ben voor de kinderen.

Dat ‘k niks ben.

Niks waard.

‘k Haat het van in een vacuüm te zitten.

Tijd kwijt.

Geen herinneringen.

‘k Haat mezelf dat ‘k er niet uit geraak.

Haat het dat ‘k hulp nodig heb.. en dat die maar niet tot stand komt.

‘k Zou mezelf iets aan willen doen.. ook al wil ‘k dat ergens ook niet.

’t Licht uitdoen en in een donker hoekje kruipen.

De Perversie van het Nut: De hunkering naar het krijgsgevangenkamp

‘k Zou willen dat ‘k in een krijgsgevangenkamp zat.. terug.. geslagen en gemarteld werd.. vernederd en gekleineerd..

Zoals ‘k ken..

De Wet van de Bekende Hel: Kiezen voor de marteling boven de leegte

Dat, wat ‘k ken..

Dan had ‘k tenminste nog nut.

---

ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXIII

Epiloog: De wet van de functionele pijn

“Wanneer een mens in de vrijheid geen bestaansrecht vindt, wordt de kerker een plek van perverse herkenning. Het is de wet van de functionele pijn: liever een nuttig slachtoffer van een beul, dan een nutteloze schim in een wereld die je niet ziet. De roep om marteling en vernedering is geen wens tot zelfvernietiging, maar een wanhopige zoektocht naar een kader waarin de hardware zich tenminste nog verbonden voelt met een realiteit — hoe gruwelijk die ook is. De ultieme tragedie van complex trauma is niet de pijn van het verleden, maar het besef dat de stilte van het heden nog onverdraaglijker is dan de slagen van weleer. didisdna.”