1v8_k_vdkDe Vloeibare Tijd: Wanneer dagen en maanden van plaats wisselen
Zo14052023 – 08:32u
Vele dagen, misschien zelfs weken, die als maanden aanvoelen..
Of is het net andersom?
Dissociatie is een raar “beestje“.
‘k Ben aan’t lezen, aan’t leren..
Denk ‘k.
Maar is dat wel zo?
Is dat echt wel zo?
‘k Vraag het me af.
‘k Vraag het me af omdat ‘k me maar steeds opnieuw in dezelfde soort situatie bevind, in dezelfde soort traumasporen.. in dezelfde soort “loop”.. zoals in “Het vermoeden van Collatz”.
Het Gevaar van de Kennis: Leren als camouflage?
Ben ‘k stappen aan het zetten om iets meer uit die dissociatie te geraken of ben ‘k het gelezene onbewust aan het integreren om die dissociatie verder in stand te houden?
De Onbegrepen Complexiteit: De eenzaamheid van de informatievoorziening
Begrijpt dan niemand hoe complex en sterk dissociatie is?
Hoe allesomvattend bepalend.
Zich constant en doorheen alles manifesterend.
..
Ondanks alles wat we aan informatie verschaffen lijkt niemand behalve lotgenoten er ook maar iets van te begrijpen of te bevatten.
De Wet van de Eigen Staart: De cirkelgang van het systeem
‘k Lijk mezelf constant in cirkels te draaien zonder dat ‘k het zelf besef..
Tot ‘k weer in m’n eigen staart kan bijten.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXIII
Epiloog: De wet van de gesloten lus
“Wanneer een getraumatiseerd brein de taal van zijn eigen herstel leert spreken, bestaat het risico dat het trauma die taal simpelweg adopteert om onzichtbaar te blijven. Het is de wet van de gesloten lus: het systeem gebruikt de wiskundige precisie van de ‘Collatz-loop’ niet om te ontsnappen, maar om de eigen gevangenschap te perfectioneren. Ware bevrijding ligt niet in het vergaren van meer feiten over de stoornis, maar in het doorbreken van de cirkel waarbij het intellect de regie voert terwijl de essentie bevroren blijft. Zolang de wereld de complexiteit niet bevat, blijft de lotgenoot de enige spiegel waarin de staartbijtende slang zichzelf werkelijk kan zien zonder de reflectie te vervormen. didisdna.”
