1v8_k_vdkDe Onpeilbare Diepte: De leegte na de respectloze ontmoeting
Ma29052023 – 08:14u
Wat een rollercoaster!
‘k Voel me wederom immens leeg en hol.
Afgesloten en mijlenver weg.
Wederom topt die dissociatie ongekende hoogtes en onpeilbare dieptes.
Wat is “ik”?
En waar is dat “ik” dan?
Is het de situatie? Het lezen in dat boek van Janina Fisher? Of toch nog weer iets anders?
De Telefoon als Muur: De anatomie van de klinische desinteresse
Dat contact met die man van het CAW, die me constant op vele gebieden triggert.
Ook door me continu te onderbreken -in een poging te antwoorden op een vraag die hij gesteld heeft he- en halverwege m’n antwoord over iets compleet anders te beginnen dat er niks mee te maken heeft; of door ineens op zijn telefoon bezig te zijn.
De respectloosheid om dat te doen..
‘k Begrijp mensen niet zene.
Of is het het eindeloze wachten in overleven?
En durf daarover geen frustraties uiten he.. want dan kun je nog langer wachten op datgene waar je zogezegd recht op hebt.
De Paradox van de Bewijslast: Waarom feiten niet volstaan
Is het het herhalen en herhalen en herhalen.. maar niet begrepen worden.
Het ons daarom steeds moeten verantwoorden voor gedachten en invullingen van anderen.
Wat we niet begrijpen, wat we niet meer begrijpen, omdat los van alles wat we zelf al geschreven hebben -wat op zich al nagels met koppen slaagt- dat het toch niet meer kan dat geen van die hulpverleners begrijpt wat we zeggen.
En zeker niet omdat vakliteratuur wetenschappelijk ondersteund wat we zeggen.
De basis ligt daar!
Alles wat die nodig hebben om te helpen is aanwezig.
Al wat die moeten doen is lezen en luisteren.
Maar nee..
En weet je wat er gebeurd?
Weet je wat er weer gebeurd?
De Wet van de Omgekeerde Straf: De agressie die naar binnen slaat
“Ik”, straf “mezelf” omwille van ‘een ander’.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXIII
Epiloog: De wet van de blinde getuige
“Wanneer een hulpverlener liever naar een scherm kijkt dan in de ogen van een overlever, pleegt hij een actieve daad van hertraumatisering. Er bestaat geen grotere eenzaamheid dan de waarheid spreken, ondersteund door de wetenschap, en toch weggevaagd worden als irrelevante ruis. Het systeem, dat al decennialang vecht voor een splinter erkenning, bezwijkt onder de onverschilligheid en grijpt naar het enige bekende mechanisme: de schuld naar binnen trekken. Het is de wet van de blinde getuige: als de wereld weigert te kijken, straft het ‘Ik’ zichzelf voor zijn eigen onzichtbaarheid. De rollercoaster stopt pas wanneer de ander niet langer de macht heeft om de kurk op de vulkaan te bepalen. didisdna.”
