1v8_k_vdkDe Uitgestelde Noodkreet: Waarom de telefoon zwaarder weegt dan de rugzak
DI07032023 – 08:10u
Heb de indruk geen al te slechte nacht te hebben gehad.
Al ben ‘k wel weer een paar keer wakker geworden van de pijn in die schouders.
Alles is weer ingepakt en ‘k ben bijna vertrekkensklaar.
Enkel nog eens goed kijken welke richting en welk PAD ‘k ga volgen en de laatste spullen op de rugzak vastgespen.
‘k Zou de huisdokter willen contacteren. Denk ‘k.
Vragen of ze ons wil helpen.
Maar haar contacteren duwen we steeds maar voor ons uit.
Op alle vlakken. Fysiek en mentaal.
Dikwijls, meestal, zelfs ten koste van onze eigen gezondheid.
Naast de zelfbeschadigende en zelfondermijnende schema’s en andere van minderwaardigheid en waardeloosheid leeft ook een indruk die ‘k niet van me afgezet krijg dat zij zelf ook niet echt begaan is met ons en dat er van haar dus geen echte hulp verwacht moet worden.
Het Faillissement van de Eerstelijnszorg: ‘Niet thuis’ in de mentale wereld
De ontelbare keren dat ze verwoordde dat ze niet weet wat ze voor ons kan doen en dat ze niet ’thuis’ is in het wereldje van de mentale hulpverlening speelt daarbij zeker een grote rol.
Dat er al tientallen keren gevraagd is om eens een uurtje vrij te maken, maar dat dat steeds afgewimpeld wordt zeker ook.
De Dystopie van de Mensheid: Tien stappen achteruit naar vakje nul
Maar de wereld van mensen draait zoals hij draait.
Hoe belachelijk, hoe fantastisch (als in denkbeeldig, verzonnen, imaginair..), hoe kafkaiaans en zelfs dystopisch heel dat wereldje van mensen draait..
Of je nu wil of niet, hoe belachelijk het ook is of niet, al moet je weer tien stappen achteruit..
… heel hun wereldje draait zoals het draait.
De Wet van de Onderwerping: Verantwoording afleggen aan de hiërarchie
En als zij willen, uit welke toegeëigende autoriteit dan ook, dat je eerst voor hun moet knielen en hun moet aanbidden ..en dat ‘bottom to top’..
Tja..
En daarom moet we ondanks het proces van de voorbije jaren toch telkens weer opnieuw beginnen.
Telkens weer opnieuw ook jezelf verantwoorden voor hún denken.
Maar we zullen toch weer moeten.
Als we nog willen..
Voor de kinderen..
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXIII
Epiloog: De wet van de opgelegde knieval
“Wanneer een systeem is beschadigd door onrecht, voelt elke gang naar een autoriteit als een herhaling van het oertrauma. De huisarts is in dit relaas niet langer een heler, maar de poortwachter van een kafkaiaans universum waarin de patiënt eerst moet bewijzen dat hij de taal van de onderwerping spreekt voordat er geluisterd wordt. Het is de wet van de bureaucratische uitputting: de getraumatiseerde mens wordt gedwongen om zijn eigen proces steeds weer te devalueren om in het kleine hokje van de ‘norm’ te passen. Dat men bereid is om die knieval telkens opnieuw te doen, is geen teken van zwakte, maar het ultieme bewijs van een liefde voor de kinderen die sterker is dan de walging voor het systeem. didisdna.”
