De Paradox van de Rust: Aankomst in een Gefragmenteerd Toulouse | didisdna

De Fysieke Vertraging: Wanneer het lichaam de controle terugvraagt

ZA25022023 – 20:08u

De avond is nog jong maar ‘k voel dat hij voor mij op z’n einde aan het lopen is. 

‘k Heb niet geslapen op die nachttrein en raar maar waar dat voel ‘k. 

Zeker omdat ‘k net twee glazen wijn gedronken heb die hier nu, in het hosteltje dat ‘k vanmorgen op de trein nog geboekt heb, mee beginnen door te wegen op die vermoeidheid. 

Ook dat, die lichamelijke zaken, is totaal nieuw voor me. 

Het is nu zaterdagavond; ’k Blijf hier nog tot maandagmorgen. 

Dan vertrek ‘k weer. 

De Terugslag van het Gunnen: Waarom rust de dissociatie voedt

‘k Heb ‘mezelf’ toegestaan om even te rusten. 

Al rust die ‘dissociatie’ absoluut niet. 

Integendeel, ze is zelfs weer sterker aanwezig dan voorheen. 

Is dat het hosteltje?

Het ‘mezelf’ iets gunnen?

Of was de aanloop weeral gezet toen er werd afgeweken van die route naar Anglure?

En wat nu?

De Verstoorde Tijdslijn: 15 uur in een rekbaar universum

‘k Heb het ‘gevoel’ alsof ‘k hier al dik twee dagen rondloop als een kieken zonder kop, terwijl ‘k rationeel uitgerekend hier nog geen 15 uur ben. 

…

‘k Werd net afgeleid door een van die ander gasten hier op de kamer en geef er de brui aan om verder te proberen schrijven. 

Nog een sigaret en slaapwel zeggen tegen de jongens en het is genoeg geweest voor vandaag. 

---

ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXIII

Epiloog: De wet van de statische onrust

“Wanneer de beweging stopt, wordt de stilte een podium voor de interne chaos. Voor een gedissocieerd systeem is fysieke rust geen garantie voor mentale vrede; vaak is het tegendeel waar. Zodra het lichaam halt houdt in een hostel in Toulouse, valt de filter van de routine weg en wordt de tijdsbeleving een vloeibaar, beangstigend moeras. Jezelf iets gunnen voelt als een overtreding van de overlevingscode, waardoor het brein de ontkoppeling intensiveert als laatste verdedigingslinie tegen de confrontatie met het ‘ik’. De doler is gestopt met lopen, maar de geest is nog steeds op zoek naar een uitgang in een labyrint dat geen muren meer heeft. didisdna.”