1v8_k_vdkDe Reflex van de Onzichtbaarheid: De strijd tegen de eigen behoeften
ZO26022023 – 08:30u
‘k Heb geen al te slechte nacht gehad, ook al lag die matras wat door.
Even, vroeg in de ochtend, toen “ik” even wakker werd, dacht ‘k dat de halve fles wijn van de avond tevoren me wat gekaterd aan de dag zou laten beginnen.
Maar een uurtje later toen ‘k opstond -ja, ‘k kijk steeds het uur na om iets van sequentiële tijdsindicatie te hebben- was dat gelukkig doorgedraaid.
‘k Maakte me een tas koffie en rookte een sigaret -wat ‘k beneden in de gemeenschapsruimte en buiten in het aansluitende park deed om die andere gasten niet te storen- en merkte dat er nóg wat aan het doordraaien is.
Namelijk:
Haast instinctief en reflexmatig wou ‘k m’n eigen noden en verlangen -met name: de behoefte om naar het toilet te gaan en het verlangen om me te douchen- letterlijk en figuurlijk opzij schuiven.
Naast me ‘neerleggen’.
Enkel en alleen maar om die andere gasten toch maar niet te storen.
Kun’t g’u dat voorstellen!???
Dat je dringend naar de toilet moet en dat haast instinctief en reflexmatig probeert op te houden en/of te negeren om anderen niet tot last te zijn.
Dat die “behoefte” om anderen niet tot last te zijn dus PRIMEERT bóven uw eigen natuurlijke behoeften.
Zelfs letterlijk!
Ok, respect.. maar het ís een hosteltje hé.
Het is een slaapzaal met verschillende gasten met verschillende noden en verlangens.
De Groene Lach: Het faillissement van de overmatige beleefdheid
En toen ‘k terug, als een muis, die slaapzaal in sloop -weeral, om toch maar niemand te storen en tot last te zijn – terwijl daar niemand van die andere gasten gisterenavond rekening mee gehouden heeft als ze binnen kwamen en “ik” al sliep (of probeerde dus hé) – zat er een van die andere gasten op de toilet zijn behoefte te doen.
‘k Moest lachen met ‘mezelf’.
Al was het zeer groen.
Want hoe diep zitten die schema’s om anderen toch maar niet tot last te zijn verweven in je systeem als je dat zelfs laat primeren boven je eigen natuurlijke behoeften?
Als die man van het toilet kwam ‘verloste’ ‘k mezelf letterlijk van m’n last en douchte me daarna.
Kan ‘k dat schema doorbreken?
Zal ‘k ooit dat schema kunnen doorbreken?
Ga ‘k ooit dat schema -en al die andere- volledig kunnen doorbreken zodat ‘k onze eigen noden en behoeften en verlangens.. (terug) kan laten primeren?
Terug, tussen haakjes, want als ‘k dat ooit gedaan heb, dan kan ‘k me niet voorstellen dat het ooit voorbij (of zelfs tot aan) de ‘verbale fase’ is geraakt.
Hoe dan ook, vandaag neem ‘k me voor het kalm aan te doen. (Proberen).
‘k Hoop alles goed te kunnen laten drogen en m’n rugzak terug deftig in te pakken voor ‘k morgen weer verder trek.
De Omgekeerde Koers: De lokroep van de Provence en de GR5
100% weet ‘k het nog niet zeker, maar ‘k denk toch van hier in omgekeerde richting die Via Tolosana te nemen.
Richting Montpelliers en Arles dus, het ‘begin’ van die Via Tolosana.
Richting de Côte d’Azur dus en de Provence, richting warmer weer.
In Nice zou ‘k dan de GR5 in omgekeerde richting kunnen nemen.
Terug naar de kinderen, al is het misschien maar voor even.. als ‘k er nog geraak..
De Spoken van de Afstand: De tweestrijd tussen weerkeer en verdwijning
Want er ‘spoken’ ook nog andere gedachten door m’n hoofd ..om nog ‘verder’ te gaan..
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXIII
Epiloog: De wet van de onzichtbare gast
“Wanneer een mens geleerd heeft dat zijn aanwezigheid een overlast is, wordt zelfs zijn biologie een vijand. De reflex om de eigen adem in te houden, de stap te verzachten of de natuurlijke nood uit te stellen, is het ultieme bewijs van een gekoloniseerde geest. In een hostelkamer in Toulouse voert didisdna een strijd die groter is dan de kilometers op de kaart: de strijd om simpelweg ruimte in te nemen zonder zich te verontschuldigen voor het feit dat hij bestaat. De echte ‘verlossing’ zit niet in de douche of het toilet, maar in het moment waarop het systeem durft te erkennen dat de eigen nood mag primeren boven de comfortzone van de vreemdeling. didisdna.”
