1v8_k_vdkHet Glibberige Traject: Wanneer de aarde de vooruitgang gijzelt
DO23022023 – 15:02u
Pfff.. vandaag seg..
De regen van gisteren leidde ertoe dat ‘k vandaag alles weer vochtig moest inpakken en moest vertrekken met de nog steeds natte sokken en schoenen.
Het traject dat ‘k ’s morgens volgde waren kapotgereden veldwegen langs akkers, die glibberig en zwaar waren.
De regen had die modderlaag nog een beetje aangedikt en die kleiachtige grond maakte stappen nog zwaarder.
De modder plakte al snel een centimeter dik aan m’n schoenzolen.
Het eerste uur deed ‘k amper een kilometer.
Uiteindelijk deed ‘k er nog tien (of maar tien) vandaag, voor ‘k me tegen de middag uitgeput een plekje zocht en besloot vandaag niet verder meer te gaan.
Het Nulpunt van de Energie: De put als monument van onmacht
Een put graven voor een vuurtje was zelfs bijna te veel.
Maar de behoefte om die sokken te kunnen drogen -en eens goed uit te roken- deed me dat toch nog doen.
Een dik uur zaten we hier maar te zitten.
Niet meer in staat om nog iets ander te doen dan dat.
Uitpuffen.. en het vuurtje gaande proberen houden.
Iets opschrijven of de tijd dan eens nemen om eens iets te lezen was er teveel aan.
Tot nu toe dus, maar ‘k voel dat ook dit nu ergens veel van me vergt.
De Alchemie van het Overleven: Rozenbottels en regenwater
De rozenbottels die ‘k gisteren had geplukt, daar ben ‘k nu een theetje van aan’t trekken.
‘k Heb dringend behoefte aan wat vitaminen en mineralen denk ‘k.
En dat steeds accuut watertekort speelt me ook parten geloof ‘k.
Misschien is daar die extreme vermoeidheid ook wel aan te wijten.
Gelukkig ben ‘k gisteren nog zo clever geweest om regen op te vangen.
Straks moet ‘k nog een beetje hout sprokkelen.
Want met datgene dat ‘k hier nu heb liggen haal ‘k zonsondergang niet eens.
Maar dat is voor straks.
Misschien.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXIII
Epiloog: De wet van de zware zool
“Wanneer elke stap een kilogram klei aan de zolen toevoegt, wordt de weg een fysieke manifestatie van het innerlijke gewicht. Uitputting is de staat waarin de meest basale overlevingshandeling — vuur maken, water drinken — de volledige capaciteit van het systeem opeist. In de absolute traagheid van een kilometer per uur vervalt de noodzaak om te ‘zijn’ in de noodzaak om simpelweg te ‘blijven’. De rozenbottelthee en het opgevangen regenwater zijn de schamele offergaven aan een lichaam dat door de geest tot aan de grens van de afbraak is gedreven. Hier, in de modder, telt alleen de volgende tak voor het vuur, zolang de zon nog niet onder is. didisdna.”
