1v8_k_vdkHet Vervloeien van de Dagen: Wanneer de chronologie hapert
WO22022023 – 18:44u
Ondertussen zijn we al twee dagen verder.
Gisteren begon moeizaam maar gaandeweg verliep de dag steeds beter.
‘k Geraakte nog op tijd in Montmort-Lucy om die brief voor de jongens te posten, maar eten en drinken vond ‘k niet.
Oei, nee, dat was maandag dus Montmort-Lucy. Niet gisteren, maar eergisteren.
Maar gisteren was dus wel degelijk eerst moeizaam maar gaandeweg steeds beter.
Maar, dat is het zo een beetje wat ‘k nog weet van gisteren.
De Desillusie van de Bestemming: Sézanne en de lege verwachting
Vandaag was ‘k dan in Sézanne.
Dat was niet wat we ervan verwacht hadden.
‘k Weet ook niet goed wat we dan eigenlijk hadden verwacht.
Nadat ‘k iets gegeten had en eten had gekocht voor de komende dagen -wat couscous en wat gedroogd fruit; een stukje kaas, brood en wat guacamole- zijn we gewoon weer doorgegaan.
De Klamme Werkelijkheid: Doorstappen in een onherbergzaam heden
Het regende bijna heel de dag.
Eerst wat miezer en daarna wat feller.
Op zich vind ‘k dat niet erg, maar het is lastig als alles nat is.
Geeft wat een kouder, ‘ongezelliger’ gevoel.. en het is niet dat je iets kan drogen daarna hé.
Maar ja, daar is toch niets aan te doen.
Op naar Troyes dan?
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXIII
Epiloog: De wet van de vervagende gister
“Wanneer het systeem te lang in de overlevingsmodus staat, verliest de tijd zijn scherpe randen. De dagen vloeien in elkaar over tot een grijze stroom waarin de vraag ‘wanneer’ ondergeschikt wordt aan de noodzaak van ‘nu’. Een stad als Sézanne biedt weliswaar calorieën, maar geen antwoord op de existentiële honger naar rust. In de klamme kou van de regen wordt de wandeling een metafoor voor de innerlijke staat: alles is nat, niets kan drogen, en de enige uitweg is de vlucht naar voren naar de volgende stip op de kaart, hopend dat Troyes meer zal zijn dan de zoveelste naam in de mist. didisdna.”
