1v8_k_vdkDe Illusie van de Afstand: De herhaling van de pokkendrukte
MA20022023 – 17:03u
Ben toch nog op tijd in dat dorpje geraakt mannen, al heeft het me veel moeite gekost.
Dat postkantoor was gelukkig tot 15:45u open.
Dus het briefje is nog gepost geraakt.
Maar zelf ben ‘k nu niet veel verder meer geraakt.
Net voorbij dat dorpje heb ‘k me een slaapplekje gevonden dat maar moet voldoen voor vannacht.
Het is weer niet ver van een drukke baan, maar zo zijn de meeste plekjes wel al geweest.
‘k Hoop dat dat verder naar het zuiden toch eens wat minder zal worden, want dit werkt wel ferm op m’n zenuwen.
Sensorische Invasie: Kettingzagen en verkeer als vijanden van de rust
Is’t geen verkeer dat overal doorheen raast zijn het wel kettingzagen die je overal hoort janken, schreeuwen en overal doorheen jammeren.
‘k Heb er zelfs al een paar keer aan gedacht om de trein te nemen, weg uit die pokkendrukte hier in’t noorden van Frankrijk.
Want dat is hier nog steeds hetzelfde als “bij ons”.
Vervelend!
De Fysieke Deadline: Dehydratie en de angst voor de afbraak
En de vermoeidheid en het slechte slapen begint me serieus parten te spelen.
De Prijs van de Rust: De uitsluiting door commerciële barrières
Oh ja, en ergens een nachtje verblijven.. slik maar..
Onder de 100 euro niks.
Als er al plaats is.
Het is hier veel te commercieel, vind ‘k.
En ‘k ben ook nog steeds niet aan het genieten.
Niet alleen door die drukte van verkeer en kettingzagen maar ‘k maak me, denk ‘k, ook nog steeds te veel zorgen over alles.
Over jullie, maar ook over hoe het hierna verder moet.. als dat nog lukt..
En over water en eten.. wat dat blijft hier een probleem.
‘k Kan niet nog weken zo doorstappen op amper een halve liter water per dag he.
‘k Pis meer uit dan dat ‘k erin giet.
En dat eten.. tja.. hoe lang nog voor ‘k m’n eigen spieren begin op te fretten?
Over slapen ook.. hoe en waar; en over dat slecht slapen en die vermoeidheid daardoor..
Hoe lang kan ‘k dat weer allemaal nog volhouden?
Teveel chaos en zorgen spoken er nog steeds door m’n hoofd om tot rust te komen.
En ‘k vind dat lastig.
‘k Wou dat ‘k alles gewoon eens van me af kon zetten.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXIII
Epiloog: De wet van de sensorische grens
“Wanneer de wereld overal naar hetzelfde gezoem en geraas klinkt, is er voor een overprikkeld systeem geen landgrens die bevrijding biedt. De vlucht strandt in de vaststelling dat de maatschappij overal haar tentakels van lawaai en commercie heeft uitgeslagen. Overleven op een halve liter water per dag is geen heldendaad, maar een fysiologische noodkreet van een ‘ik’ dat geen ruimte meer vindt om te drinken of te slapen zonder te betalen met geld dat er niet is, of met energie die al lang verbruikt is. De onrust blijft, omdat de stilte pas kan beginnen wanneer de wereld stopt met janken en het systeem zichzelf weer water en rust durft toe te staan. didisdna.”
