1v8_k_vdkDe Fysieke Barrière: Wanneer de rug het gewicht van de weg niet meer draagt
ZO19022023 – 18:32u
Hey m’n allerknapste jongens,
Hoe gaat het met jullie?
Vandaag is het voor mij weer eens vroeg beddenbak.
Tegen valavond is het nog te koud om nog lang buiten te blijven zitten.
En morgen hoop ‘k ook eens vroeg uit de veren te zijn zodat ‘k op tijd in het volgende grotere dorp kan zijn.
De Brief als Anker: Verbinding zoeken in de traagheid van de kilometers
Dan kan ‘k die andere brief die al geschreven heb hopelijk posten, want daar, zo zag ‘k, is een postkantoor.
Het is wel nog 15 km stappen tot daar en voorlopig gaan die kilometers nog steeds ferm op en af; en ga ‘k door die zware rugzak naar mijn gevoel maar traag vooruit.
M’n benen en m’n voeten vallen mee, maar ‘k heb redelijk veel last van m’n rug -tussen m’n schouderbladen van die operaties e- waardoor ‘k geregeld even moet rusten.
Een keer een goede rustdag zou me wel eens goed doen, denk ‘k.
Maar voorlopig heb ‘k zoiets nog steeds niet gevonden.
De Angst voor de Stilte: Waarom een mooie plek niet volstaat
En het zou iets meer moeten zijn dan ‘gewoon’ een mooie kampeerplek.
Want voorlopig ben ‘k nog steeds te onrustig en nog te zeer in chaos om zonder afleiding ergens langer dan de nacht te blijven.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXIII
Epiloog: De wet van de onmogelijke pauze
“Wanneer de geest zich in een constante staat van paraatheid bevindt, wordt fysieke rust een gevaarlijke confrontatie. De rugzak is niet alleen gevuld met materiaal, maar met de loodzware kilo’s van onverwerkte chaos die op de littekens tussen de schouderbladen drukken. Een rustdag vergt meer dan een bed of een beschutte plek; het vergt een veiligheid die niet gevonden kan worden zolang de onrust de enige motor is die de wandelaar vooruit stuwt. De stilte van de natuur, hoe idyllisch ook, is voor een getraumatiseerd systeem een spiegel die te luid spreekt, waardoor de beweging de enige vorm van verdoving blijft die nog werkt. didisdna.”
