1v8_k_vdkDe Fysieke Echo: Wanneer het metaal en de kou de rust gijzelen
ZA18022023/2 – 16:34u
Als het me al niet goed afging gisteren, vandaag nog veel minder.
Het is half vijf en m’n tentje staat al bijna een uur.
‘k Zou erin willen kruipen en al gaan slapen, maar de nachten op zich al maken me duidelijk dat zo lang liggen me weinig rust oplevert.
M’n nek, die stomme hernia, om maar een ding te zeggen.. maar vooral pijn in m’n rechter schouder doet me ’s nachts dikwijls ontwaken nu.
De kou en het vocht kruipt in dat metaal denk ‘k..
En je ligt natuurlijk niet in een bed maar op de grond..
Het onderbreekt m’n nachtrust (en dus ook m’n recuperatie) behoorlijk.
Dus ben ‘k ook bang dat als ‘k nu al wat probeer te slapen dat het vannacht nog moeilijker zal worden.
‘k Ben vandaag van iets voorbij Rilly-la-Montagne, daar waar ‘k geslapen had, tot net voor Hautvillers gewandeld.
Een kleine 12 kilometer volgens de stappenteller.
Wel ook enkele stevige klimmetjes weer.
Het is genoeg geweest voor vandaag.
M’n motivatie staat bijna op een nulpunt.
Het Nulpunt van de Motivatie: De eenzaamheid van de vergelijking
‘k Lees op andere reisverslagen hoe makkelijk die mensen andere mensen weten aan te spreken en merk bij mezelf op hoe moeilijk ‘k het daar zelf mee heb.
‘k Vertrouw niet op mezelf denk ‘k en ‘k vertrouw er langs een kant niet op dat mensen ons ‘goedgezind‘ zullen zijn.
De Onmogelijke Vraag: Waarom een ‘ja’ buiten bereik ligt
Ook weet ‘k totaal niet wat en hoe ‘k dan iets voor onszelf zou moeten/mogen vragen.
Een enorme terughoudendheid om dat dan te doen merk ‘k bij ‘mezelf’ op.
Alsmede een ‘gevoel’ alsof ‘k daar geen recht op heb om voor “mezelf” iets te vragen.
“Een neen heb je, een ja kan je krijgen”, schrijft een van die reizigers op zijn blog.
Maar dat is dus helemaal zo simpel niet voor “mij”.
‘k Durf echt amper of niets voor mezelf vragen merk ‘k.. als een drukkend schuldgevoel dat me verlamt.. of zoiets.. me monddood maakt.. versmacht..
Omdat ‘k geen waarde heb.. geen bestaansrecht..
Dus vraag ‘k maar niets en ‘ploeter’ ‘k maar voort..
Ook al gaat het volledig ten koste van m’n moraal..
Ook al gaat het volledig ten koste van “mezelf”..
De Spiraal van de Zelfbestraffing: De haat als antwoord op de onmacht
Waar ‘k mezelf dan ook weer nog eens voor haat..
Dat “mezelf” ook verwijt..
En dan dat “mezelf” ook weer afstraf..
..
Hoeveel knopen zitten er eigenlijk in onze stomme kop seg!?
Hoe fucked up is dat nu toch allemaal!?
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXIII
Epiloog: De wet van de onbetaalbare hulp
“Wanneer het innerlijke fundament is weggevreten door jaren van devaluatie, wordt het vragen om hulp een onmogelijke opgave. Voor wie geen bestaansrecht voelt, is elke vraag aan een medemens een inbreuk, een diefstal van ruimte die men denkt niet te verdienen. De kou die in het metaal van de schouder kruipt, is slechts een afspiegeling van de kilte in een systeem dat zichzelf verbiedt om te ontvangen. De grootste ‘knoop’ is niet de pijn of de vermoeidheid, maar de overtuiging dat men moet blijven ploeteren tot de volledige destructie, omdat rust een privilege is dat voor een ander is weggelegd. didisdna.”
