1v8_k_vdkDe Onbetrouwbare Maatstaf: Navigeren tussen Cijfers en Chaos
WO15022023 – 16:17u
Die betere stap-benen is voor een andere keer denk ‘k.
Al heb ‘k toch nog rond de 15km achter de rug.
Allé, denk ‘k, want die stappenteller van de telefoon slaat er soms toch ook wel wat ‘nevens’ peins ‘k.
‘k Moet gisteren dus wel degelijk iets hebben gemist van markering, want ‘k ben rond ipv door Avançon gegaan.
Maar ‘k heb mezelf richting Saint-Loup-en-Champagne genavigeerd en nu zit ‘k dus terug op die Via Campaniensis.
Morgen doe ‘k Bazancourt aan en daarna is het op naar Reims.
‘k Hoop me morgenavond op een uur a half uur stappen van Reims nog een plaatse te vinden voor de nacht.
Deze nacht doe ‘k hetzelfde voor Bazancourt.
De Genegeerde Hulpkreet: De Stilte van de Abdij
In Reims ga ‘k proberen om een priester of een pater of zo aan te spreken.
Kwestie van die tocht naar Compostela wat ‘kracht’ bij te zetten, wat ‘officiëler’ te maken, en hopelijk opent dat onderweg ook nog wat deuren.
Daarvoor hadden we die abt van de abdij van Bornem ook aangeschreven voor we vertrokken waren, maar daar is nooit geen weerwoord op gekomen.
De Motor van de Onrust: Rust als Dreiging
Want na 11 dagen onafgebroken stappen (en volgens die horloge -garmin- doen we dus tussen de 25 a 30 km per dag ipv 15 a 20 volgens die stappenteller volgens die telefoon -die wel niet in de broekzak zit maar in een buidel), merk ‘k dat er stilaan toch eens een rustdag gebruikt ga kunnen worden binnenkort.
Misschien kan dat wel al in Reims, hopelijk anders niet lang daarna.
En ergens waar we binnen wat afgeleid worden dan, zodat die grote onrust die ‘k nog steeds opmerk en die me maar steeds vooruit duwt wat afgeleid wordt.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXIII
Epiloog: De wet van de uiterlijke bekrachtiging
“Wanneer de innerlijke grond onder je voeten is weggevaagd, zoek je houvast in de stempel van een ander. Het verlangen om de tocht ‘officieel’ te maken is de ultieme poging van een gedevalueerd ‘ik’ om bestaansrecht te claimen via de instituten die hem eerder de rug toekeerden. De onrust die de wandelaar vooruit jaagt, is geen passie, maar de angst dat stilstand de confrontatie met de leegte onvermijdelijk maakt. We stappen niet naar een doel, we stappen weg van een stilte die te luid is om te verdragen. didisdna.”
