1v8_k_vdkDe Reflex van het Gekende: Waarom we weer kaders zoeken
DO16022023
Hey jongens..
Ondertussen ben ‘k dus al bijna in Reims.
Nog een uurtje stappen ongeveer van waar ‘k nu de nacht doorbreng.
‘k Hoop in Reims een pater of een priester of zo te kunnen spreken om me een beetje wegwijs te maken naar de slaapmogelijkheden onderweg.
‘k Weet dat die er ergens zijn, speciaal voor diegenen die op de camino’s wandelen, en dat je dan dikwijls voor een appel en een ei eens kan overnachten.
Op sommige plaatsen, zo las ‘k ergens, kun je zelfs een gratis maaltijd krijgen onderweg.
Het Stempelboekje als Nieuwe Kooi: De erkenning door de autoriteit
Maar dan moet je die plaatsen dus wel weten én, zo begreep ‘k, daarvoor moet je ook een soort stempelboekje hebben dan.
Zoals bij de wandelclub, weten jullie nog?
Awel, ‘k hoop dat morgen dus te kunnen vragen en te verkrijgen.
De Vermoeidheid als Alibi: Het systeem dat de regie herneemt
Want al zou’k wel kunnen blijven doorgaan zoals ‘k nu bezig ben.. af en toe eens iets ‘deftig’ eten en kunnen uitrusten zou ook wel eens welkom zijn, merk ‘k.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXIII
Epiloog: De wet van de geleende orde
“Wanneer de vrijheid van de chaos te overweldigend wordt, vlucht het gedissocieerde systeem in de veiligheid van een nieuwe wet. Het stempelboekje is de drogreden van de angst: een poging om de absolute onthechting te bezweren met een officieel kader. We verbreken de navelstreng met de maatschappij, om ons direct weer vast te klikken aan de hiërarchie van een traditie. Maar zolang de structuur van buitenaf komt, blijft de wandelaar een passagier van zijn eigen angst, zoekend naar een pater om de leegte te vullen die de vrijheid achterliet. didisdna.”
