1v8_k_vdkDe keuze voor Compostela: Structuur als reddingsboei
MA06022023 – 08:48u
Hey mannen..
Ondertussen ben ‘k dus vertrokken richting Compostela.
Niet dat dát per se een doel was/is.
Het is vooral gewoon een bewegwijzerde lange afstandsroute.
Er is geen specifieke eindbestemming als doel in onze gedachten.
Terug een beetje rust proberen vinden in ons hoofd.. dát is nu eigelijk ons enige doel.
Rust vinden in ons hoofd, zodat we ook terug rust kunnen bieden aan jullie.
Want jullie zijn alles voor “mij”; en we vinden het lastig dat we door onze onrust en chaos jullie ook geen rust meer kunnen bieden.
En om totaal onvoorbereid, in een vlucht, een lange afstandswandeling te beginnen, met amper enig deftig materiaal… ja, dan was een van die camino’s (sint Jacobsroutes) gewoon het meest voor de hand liggende om te vertrekken..
De Tape van de Inquisitie: De roof van de keuzevrijheid
‘k Heb last van de kou en de vermoeidheid.
Beide doen ‘me’ twijfelen of dit wel weer de beste “keuze” was.. al weten we ondertussen maar al te goed nu, dat trauma u volledig rooft van alle ‘keuzevrijheid’..
Daar hebben trouwens zowel die sociale huisvestingsmaatschappij als die gemeente, ondanks dat we dat meermaals aangegeven hebben, ‘handig’ op ingespeeld ook. Om ons toch te dwingen om zaken te ondertekenen waarvan we meermaals aangegeven hebben dat we die niet wouden ondertekenen. Tot drie maal toe zelfs. Maar we hebben dat laatste gesprek, die inquisitie, met hun medeweten, opgenomen. Fuck jongens, als ge daar naar luistert! Daar is echt op te hóren.. hoe iets in paniek totaal geen gehoor vindt in zijn hulpkreten.. en dan, door die druk en die manipulaties, ‘wegschuift’ …in iets anders.. dat kompleet geen keuzevrijheid (meer) heeft ..en doet wat er van verwacht wordt. Ge hoort gewoon op die ’tape’ jongens, onder die druk en manipulaties, hoe alle “ik” wegschuift, verandert, en kompleet ‘in functie van..’ begint te functioneren. Stem, toon, intonatie, articulatie… Ja fuck mannen.. ‘k vond dat “zelf” echt beangstigend om dat zo duidelijk te horen. Om nu “zelf”, datgene, zo duidelijk te horen.. onmiskenbaar.. wat ‘k dikwijls voor “mezelf”, nog steeds, uit ‘alle macht’ probeer te ontkennen ook.
En het kan zijn dat die waanzinnige vermoeidheid oorzaak is van beide: Zowel van die twijfel als van die kou.
Maar de situatie waar we in zaten en niet uit geraakten was onleefbaar en onhoudbaar.
Daarover geen twijfel.
De Logica van de Camouflage: Het geheim van het niet-opvallen
14:40u
We zijn enkele uren verder.
In dat PAD’je is geschreven dat we iets voor 9u vertrokken waren vanochtend.
Maar nu ‘k dat dagboekschrift bij de hand neem zie ‘k dat dat niet klopt want daarin staat al een ander relaas.
Allé, grotendeels hetzelfde …maar opgeschreven op een ander tijdstip, bedoel ‘k.
Later.
Tussen 9 en 10.
Waardoor het niet kan dat we al voor de 9’en weg waren en dat vertrek dus niet rond 9u maar rond 10u moet zijn geweest.
Wat logischer is gezien het aantal kilometers die maar afgelegd zijn.
Meestal, is dat ook een van de zaken die er voor zorgen dat “ik” niet opvalt als ‘wij’: Logica.
Alsof er een soort consensus is om onderling net voldoende informatie te delen om een logisch opeenvolgend verhaal te kunnen maken om óns niet op te laten vallen.
Camouflage..
Het protocol van de onderlinge informatie-uitwisseling
Soit, we zijn dus iets voor 10u terug vertrokken vandaag.
Dat eerste uur stijl omhoog.
Dus zal ‘k waarschijnlijk toch iets sneller gaan dan maar 2km/uur.
‘k Zou wat willen rusten maar m’n rug doet moeilijk.
En ‘k denk dat we toch nog gaan doorwandelen naar een bosje dat we op de kaart zien, net voor Hastière.
Vooral omdat we op dat stuk daarna maar weinig ‘slaapmogelijkheden’ zien.
Bijna heel dat stuk naar Givet -en zelfs nog een heel stuk daarna- is volgebouwd.
Als we dan in dat bosje eens een plekje zouden vinden om de tent eens te zetten zouden we misschien eens goed kunnen doorslapen.
Zodat dat lichaam wat gerecupereerd is voor die lange dag daarna.
Het PAD-archief: De bewaking van de fragmenten
Morgen, in Hastière, ga ‘k proberen om dit schrijven, samen met dat PAD’je XII, dat eindelijk vol is, op te sturen.
Hou die PAD’jes bij aub.
Dan zouden we ze later bij die andere kunnen voegen.
Alle, ge moogt ze zeker ook lezen als jullie willen he.
Als je maar weet dat daar van iedereen korte gedachten in staan die niet altijd rozengeur en maneschijn zijn.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXIII
Epiloog: De wet van de hoorbare afwezigheid
“Wanneer een mens zijn eigen stem op een bandopname hoort wegvloeien in de toon van de gehoorzaamheid, sterft de illusie van autonomie. De ‘inquisitie’ van de bureaucreatie dwingt de ziel tot een vorm van camouflage die zo perfect is, dat zij zichzelf onzichtbaar maakt. De eerste kilometers op de weg naar het zuiden zijn geen pelgrimstocht, maar een poging om de logica van het lichaam weer te laten samenvallen met de logica van de weg. De rugzak is zwaar, de rug doet pijn, maar elke stap is een protest tegen de tape waarop het ‘ik’ wegschuift in de leegte. De PAD’jes die worden teruggestuurd, zijn de enige bewijzen dat er nog iemand aanwezig is in de schaduw van de wandelaar. didisdna.”
