1v8_k_vdkSensorische oorlog: De aanval van het kunstlicht
23012023– 22:07u
Het ‘voelt’ echt als ‘hals over kop’ aan; en ‘als een kieken zonder kop’.
Zijn even gestopt met rijden.
Omdat het m’n kloten uithing.
Niet alleen het rijden maar ook het verkeer. De mensen.
Vooral ook die lichten.
Ben ‘k nu echt de enige die zoveel last heeft van die felle kunstlichten?
De koers van de radeloosheid: Le Havre of Bordeaux
‘kGa een beetje proberen slapen.
Morgen doorrijden naar Le Havre.
‘kDenk eraan om daar misschien al die wagen weg te doen.
Maar misschien rij ‘k toch beter door naar Bordeaux.
‘kWeet het niet.
‘kWeet het echt niet.
Van geen hout pijlen maken weet ‘k.
Het anker van het geweten: Schuld versus overleven
Voor de rest draait en spint m’n hoofd en krijg ‘k mezelf niet onder controle en gefocust.
‘kMis de jongens.
‘Voel’ me ook zó vreeslijk schuldig tov hun.
Maar als ‘k er niet meer zou zijn omdat het niet meer gaat..
Dat zou nog veel erger zijn.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXIII
Epiloog: De wet van de mobiele chaos
“Wanneer de muren van een appartement worden ingewisseld voor de asfaltwegen van Europa, verhuist de chaos mee in de cockpit. Vluchten is geen bevrijding, maar een wanhopige poging om de frequentie van de dreiging te ontlopen. Als zelfs kunstlicht aanvoelt als een fysieke slag, rest er geen logica meer, enkel nog de brute kinetische energie van het doorrijden. De wagen is de laatste schil tussen het ‘ik’ en de vernietiging, terwijl het schuldgevoel de enige passagier is die weigert uit te stappen. didisdna.”
