1v8_k_vdkDe fysieke blokkade: Kou, schouders en de prijs van de vlucht
26012023 – 00:47u
Vertrouwen in onszelf is toch o zo moeilijk.
We zijn nog 100 a 150 kilometer van Sevilla.
Er moet toch nog worden bijgetankt.
Alle tankstations in de buurt zijn zonder betaalautomaat dus ‘k ga toch even proberen slapen nu.
De functionele vreemdeling: Communicatie voorbij de taal
09:47u
Jawadde!
Ben bijna bevroren!
Dat slaapzakje heeft toch niet de isolatiecapaciteit die nodig is zene.
En die schouders!
Die stomme operaties!
Die stomme prothese en bouten en krammen..
Da’s toch een merde zene!
Constant pijn.
De Gordiaanse wagen: De navelstreng met het oude leven
20:37u
De stress en de paniek zijn nog steeds onnoemelijk groot.
Dat gebrek aan zelfvertrouwen speelt ons ook zwaar parten.
Er is nooit geleerd om op onszelf te vertrouwen.
Nooit enig recht op autonomie ‘gekregen’.
In functie van een ander kunnen we functioneren als (g)een ander.
In functie voor ‘mezelf’ slaag ‘k volledig paraplu.
Toch, zonder ook de taal hier te spreken, trekken we onze plan en spreken we het wel.
Da’s.. grappig raar eigenlijk.
Geen idee hoe dat dat komt.
Maar die wagen is er nog; en daarmee ergens de ‘zekerheid’ van nog op elk moment terug te kunnen.
Of zoiets.
En moesten we dat doen, zijn we nog niet op onszelf gebotst.
En is er dus nog steeds niets veranderd.
Want die wagen, die ‘zekerheid’, is nog steeds ergens een link naar dat ‘oude leven’.
Dat ‘oude leven’ waar we volledig in impasse in zaten.
De reden voor morgen: Overleven voor de kinderen
Dat oude leven dat we niet meer willen leven.
Dat leven waardoor “ik” niet meer wilt leven.
En dat wil ‘k niet.
Niet voor ons..
Maar zeker niet voor de kinderen.
Dus proberen we nog..
Even.
21:08u
Niet dat er geen gedachten zijn die we zouden willen opschrijven in dat dagboek, maar voor de moment zijn we nog steeds te onrustig om ons neer te kunnen zetten en daarvoor ruimte te maken.
‘Gelukkig’ hebben we deze PAD’jes nog..
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXIII
Epiloog: De wet van de koude waarheid
“Wanneer de motor zwijgt en de kou door de slaapzak snijdt, valt de illusie van de beweging weg. De pijn in het metaal van de schouder is een echo van de krammen in de ziel. Vluchten is slechts het eerste deel van de vergelijking; het tweede deel is het trotseren van de leegte die ontstaat als de wagen niet langer een vervoermiddel is, maar een kooi. De echte grens ligt niet bij Sevilla, maar bij de vraag of men durft te blijven staan als er geen ‘ander’ meer is om voor te functioneren. De enige warmte die dan nog rest, is de herinnering aan de kinderen—de enige reden waarom de hardware weigert definitief op te geven. didisdna.”
