1v8_k_vdkDe invasie van de scherven: Het kluwen van de innerlijke pijn
27012023 – 09:07u
‘k Zou, als ‘k kon, alles tegelijk willen doen.
Alles, van iedereen, tegelijk willen doen.
Dat doet me echt ‘flippen’.
Het is hun innerlijke onrust die daar voor zorgt.
Het is hun niet tot rust kunnen komen dat daar voor zorgt.
Hun paniek, hun onrust.. hun noden en verlangens..
Hun pijn.. hun immense kluwen van pijn..
Wat een chaos.. wat een immense chaos.. wat een gigantische chaos..
Wat een kluwen en wat een intensiteit..
En ‘k zou wel voor hun willen kunnen zorgen.. ‘k zou wel willen kunnen..
Maar ‘k kan niet..
En ‘k kan ook niet toelaten dat ze ons functioneren in de weg staan..
‘k Kan ze niet onbeschermd laten..
Dus blokkeer ‘k ze..
‘k Blokkeer alles en iedereen..
Maar ‘k kan dat niet meer zoals vroeger..
‘k Wil dat ook niet meer..
Moe.. en op.. ben ‘k..
Maar ‘k kan niet anders..
De haven van de wanhoop: De wagen als laatste anker
14:44u
‘k Weet niet wat ‘k moet doen en niet wat ‘k ga doen.
Van Tarifa waren we naar Algeciras gereden om daar die wagen te proberen verpatsen.
Waarom weet ‘k nog steeds niet.
Aan de haven daar sprongen er direct 3 personen voor de wagen.
Maar amper €300 en de nummerplaten laten hangen..
Nee, daar heb ‘k een stokje voor gestoken.
De falende filters: Wanneer de machinekamer blokkeert
Reizen we dan verder met die wagen zolang die het toelaat?
De kust afrijden tot in Faro bijvoorbeeld.
Jongens toch, waarom laten jullie mij niet gerust?!
‘k Krijg geen grip op jullie paniek en chaos..
Jullie onrust, jullie pijn..
Jullie beïnvloeden m’n functioneren te zeer om ook maar een deftige gedachte eruit te kunnen filteren.
Zo kan ‘k niet functioneren..
Laat me toch gerust..
Het Nulpunt: De intrede van de totale leegte
20:13u
“Ik” voelt mij.. ‘k weet het niet..
Leeg.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXIII
Epiloog: De wet van de interne meute
“Wanneer de muren tussen de verschillende delen van het zelf poreus worden, verandert het bewustzijn in een slagveld. De paniek van de fragmenten is geen herinnering, maar een actuele overstroming die de laatste restjes logica wegspoelt. In de hitte van Algeciras wordt de wagen een metafoor voor het lichaam: te goedkoop om weg te doen, te zwaar om nog langer te besturen. De leegte die volgt is geen rust, maar de noodstop van een systeem dat simpelweg niet meer weet hoe het ‘ik’ moet spellen te midden van zoveel ‘wij’. didisdna.”
