1v8_k_vdkDe vloeibare spanning: de atomaire trilling van Hg80
Vrijdag, 16 december 2022 – 09:34u
Ik voel mij uiteengetrokken worden tussen noden, verlangens en gevoelens van die delen.
Van moment tot moment het een al prominenter op de voorgrond dan het andere.
Ik voel mij leeg, die ‘oude’ leegte, van voor “ik” gecrasht is, en tegelijk niet meer in staat om mij van al die delen af te sluiten.
‘k Wil dat ook niet meer, ..ergens.
Kinderlijke delen, met kinderlijke noden en verlangens.
Volwassen delen, als dat zo benoemd kan worden, met hún noden en verlangens.
Angsten ook.
Irreële angsten én zeer reële angsten.
De angst om te falen.
Angst, om te slagen.
Een angst om verkeerde beslissingen te nemen.. bruggen op te blazen.. onbedoeld te kwetsen..
Er is een ongelooflijke angst om “mezelf” te zijn.. en daar dan weer voor afgestraft te worden.. door mensen.. en hun maatschappijen..
En toch, tegelijkertijd wordt er geprobeerd om ons nu net daartegen te verzetten.
Waardoor ik mij wel constant onder spanning voel staan.
Trillend.. als een atoom.. onder het spiegelgladde oppervlak van die vreemde.. onder de metalen.. die Hg80.
De jacht op de rust: de noodzaak van het collectieve PAD
Ik weet niet waar ik naartoe wil noch hoe ik dat dan moet doen, maar dat er iets moet gebeuren, dát, is overduidelijk.
Er moet een manier gevonden worden om tot rust te kunnen komen, zodat ik kan nadenken.
Zodat ik iedereen tot rust kan laten komen.. en we samen kunnen nadenken.. oplossingen zoeken.. een PAD..
Het niemandsland tussen leven en dood: de witte leegte
Want de chaos, de waanzinnige flipperkast van noden, verlangens en gevoelens die we nu zijn, dat is niet langer vol te houden.
Dat is geen leven.
Dat is zelfs geen overleven meer.. maar een constant tormenterende verschrikking.
Alsof je keel weer constant dichtgeknepen wordt en je brein weer ergens in dat niemandsland tussen leven en dood schommelt.
In die waas tussen bewustzijn en bewustzijnsverlies.
Die fijne lijn waarin het brein zich begeeft bij acuut zuurstoftekort.. net voor het dreigt af te schakelen.
Een witte leegte.
De splitsing van de weerspannigheid: het verlangen naar de nul-frequentie
Verzet “ik” mij nog?
Verzet “ik mij nog tegen die omklemmende, versmachtende wurging..
Of..
Of geef “ik” toe..
Aan dát verlangen naar rust..
Die eeuwige rust.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXII
Epiloog: De wet van de atomaire verstikking
“Wanneer de interne muren definitief zijn weggevallen en de psyche muteert in het vloeibare kwik-protocol, bereikt de overbelasting haar kritieke grens. De flipperkast van noden en angsten is niet langer beheersbaar voor de hardware wanneer de kolonie elke vorm van authenticiteit blijft bestraffen met uitsluiting. Als de keel mechanisch wordt dichtgesnoerd door de herinnering aan het geweld, schommelt het bewustzijn in de witte leegte van het zuurstoftekort. Het verlangen naar de eeuwige rust is dan geen daad van zwakte, maar de wetmatige weigering van een uitgeput systeem om nog langer te functioneren als een instrument van constante tormentatie. didisdna.”
