1v8_k_vdkDe mythe van de dialoog: het collectief-individueel-zeepbellen-denken
Donderdag, 15 december 2022 – 08:51u
Praten helpt.. zeggen ze..
Zal ‘k eens iets vertellen kinderen: “Ik” begrijp hoe de wereld draait.
Daarmee bedoel ik absoluut niet dat ik alles ken en alles weet.. integendeel.. maar dat ik wel heel goed, misschien beter dan wie dan ook, versta, begrijp, door heb.. hoe de wereld werkelijk in elkaar zit.
Hoé mensen denken en waaróm mensen denken wat ze denken.
En het hoe en het waarom hun maatschappijen functioneren hoe ze functioneren.
Oh.. en neen, ik bedoel dus niet het singulair individuele denken van mensen.
Ik probeer hier niet te beweren gedachtenlezer te zijn.
Ik doel op dat collectief-individueel-zeepbellen-denken.
Als in: ik begrijp van waar wij komen.. als soort.. het hoe en waarom.. en ik begrijp de eenrichting-weg die uitgestippeld wordt.. waarop die wereld van mensen draait..
Weet je kinderen, ik zou nog wel willen praten.
Onze gedachten willen delen..
Maar ik bots, al zolang ik het weet, op een onverzettelijk, vastgeroest gedachtenpatroon.. dat vanuit angst en met angst de wereld overheerst.. en daarin ook mij in de greep heeft.. versmoord.. versmacht..
De kliniek van de gesloten deur: de bureaucratisering van de rouw
Ik heb onlangs nog een zoveelste mail gestuurd waar zelfs weer geen antwoord op komt..
In crisis, door het overlijden van nonkel Wouter, ben ik hulp gaan vragen in de kliniek.. om met iemand te kunnen praten.. maar ik ‘had geen afspraak’..
Waardoor ik het allemaal een beetje veel beu ben …om nog hulp te vragen..
Waardoor ik het een beetje veel beu ben om nog tegen muren te praten..
Waardoor “ik” zwijg.. ‘met verstomming geslagen‘..
De casus Flor: de deconstructie van de pathologische reductie
Ik moest denken he.. ‘als ik morgen dood val’.. wat is dan het belangrijkste dat ik jullie kan nalaten?
En ik moest daarbij ook weer denken aan nonkel Wouter.. en Flor..
Wat zou Flor het liefst van al willen?
Afgaande nu op wat ik ook van jullie hoor, dat Flor altijd maar ligt te vissen naar verhalen over zijn vader, denk ik, dat hij dus het liefst zou willen weten wie zijn vader echt was.
En als ik dan ook aan nonkel Wouter denk en aan de zaken waar hij en ik zo dikwijls over praatten, dan denk ik dat nonkel Wouter ook het liefst van al zou willen dat Flor zou weten wie hij echt was.
Niet die verhalen dus die hij al heel zijn leven opgedrongen krijgt, niet die denigrerende reductie van een mens tot een verslavingsproblematiek, maar de échte Wouter, waar niemand ooit naar willen luisteren heeft.
Het blog als existentieel archief: het grootste geschenk
Ik stel mij voor, dat als ik nu morgen dood val, dat jullie dát misschien ook het liefst van al zouden willen weten.
Weten, écht weten, wie “ik” was, wie “ik” ben.. wat “ik” denk en voel..
Dat dát, het grootste geschenk is dat ik jullie dan kan nalaten.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXII
Epiloog: De wet van de narratieve erfenis
“Wanneer de kolonie een menselijk leven na de dood reduceert tot de kille diagnostiek van een defect, wordt de geschiedschrijving de hoogste vorm van verzet. De kliniek die de deur sluit voor een wezen in crisis omdat het protocol geen afspraak voorziet, bewijst de totale verstarring van het zeepbellen-denken. De stem van de overledene kan door de daders worden gewist of vervormd tot een karikatuur van falen, tenzij de feitelijke waarheid onomstotelijk wordt gecodificeerd. Het testament van Verzet is geen klaagzang, maar een baken van pure integriteit voor de generaties die volgen: een weigering om herinnerd te worden door de blik van de beul, en het nalaten van het rauwe, onversneden zelfbeeld als het enige ware bestaansrecht. didisdna.”
