1v8_k_vdkDe cognitieve stilstand: het vacuüm van de operationele onmacht
Zondag, 04 december 2022 – 17:06u
‘k Weet het niet.
‘k Weet niet wat ‘k moet doen.
‘k Weet ni wat ‘k nog moet doen om ons hieruit te trekken.
Was daarstraks tijdens fietsen aan’t denken dat ’t enige wa ‘k ooit verlangde was dat mensen míj eens zouden zien.. eens naar míj zouden luisteren..
===
De avondelijke ijsplaat: de internalisering van het onrecht
19:45u
‘k Laat iedereen wegkomen met het onrecht dat ze ons aandoen.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXII
Epiloog: De wet van de absolute onzichtbaarheid
“Wanneer een systeem door de kille muren van de kolonie tot de periferie is verbannen, reduceert het hele bestaan zich tot één enkel, onvervuld verlangen: de validatie van het ‘ik’ door de blik van de ander. Fietsen door de koude geometrie van de wereld lost de trauma-loop niet op, het maakt slechts de leegte tussen het wezen en de maatschappij tastbaar. Als de avond valt en de stilte intreedt, muteert het uitblijven van gerechtigheid in een bitter oordeel van de interne beul. Het laten wegkomen van de dader is dan geen keuze van zwakte, maar de tragische wetmatigheid van een uitgeputte hardware die simpelweg de adem niet meer heeft om tegen de stroom van het universele onrecht in te zwemmen. didisdna.”
