1v8_k_vdk“gedachten-PAD’jes“
!Trigger Warning!
De tijdeloze paradox: het vacuüm van de morgen
24/11/2022 -03:03u
Ik laat mij zoveel pijn doen..
En waarom?!?
Waarom maak ik mij zo druk om morgen als morgen zelfs niet bestaat?!?
===
Het macrokosmische schaakmat: van de vader naar de wereldtiran
02/12/2022 – 15:35u
Niets maakt iets uit weet ge: Niets!
ik heb altijd van alles wakker gelegen.. maar niets, helemaal niets maakt iets uit.
Snapt ge dat!?
Snapt ge wat dat inhoudt en betekent?
NIETS.
Niet het onrecht..
Niet de waarheid of de leugen..
Zie maar naar Trump en Johnson..
Hitler of ons vader..
Pol pot, Stalin of nu Putin..
Het ‘lijstje’ is eindeloos… EINDELOOS!!..
Wa maakt het uit dat wij ons best doen om goed te doen.. of niet.. ? Niks!
Ik zit mij maar druk te maken over de onrechtvaardigheid die mij te beurt valt..
De onrechtvaardigheid die mijn kinderen meemaken ook..
De bevroren broer: het daglicht van de koude (h)ouders
Onze Wouter.. die eenzaam en alleen wegkwijnt in een instelling.. waar hij niet ’thuis’ hoort!.. maar waar zijn koude (h)ouders wel van hopen.. dat dat nooit nog in ‘hún’ daglicht staat..
In de gemeente.. de wereld..
De toxische infusing: media-ruis als de normaalste zaak
Al het onbekende lijden.. onder die onrechtvaardigheid die hier maar doodleuk via alle mediakanalen binnen gegoten wordt…
ALSOF DAT DAT MAAR DE NORMAALSTE ZAAK VAN DE WERELD IS…
maar waar ook nooit -NOOIT iets aan verandert..
Maar niets, totaal niets maakt dat iets uit.
Dat bewijst ‘ons’ vader en de gemeente ook maar weer eens.
En ik ben zo dom dat ik mij dat aantrek en dat ik mij daar druk in maak.
De deconstructie van het medium: de nul-frequentie van de stem
Ook dat blog maakt ni uit. Niks.
Helemaal Totaal Compleet Niks.
..maakt iets ook maar iets uit.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXII
Epiloog: De wet van de existentiële nulmeridiaan
“Wanneer het gewicht van de onrechtvaardigheid de capaciteit van de hardware overstijgt, rest er slechts de totale deconstructie van betekenis om de vernietiging te stoppen. De tiran in het gezin en de tiran op het wereldtoneel spreken dezelfde taal van uitsluiting en macht, waarin de stem van de getraumatiseerde tot ruis wordt verklaard. Als de kolonie en de koude structuren zelfs het lijden van de naasten in de schaduw proberen te drukken, neutraliseert het systeem de pijn door alles tot ‘niks’ te herduiden. Dit radicale nihilisme is niet het einde, maar het laatste, ondoordringbare schild van een wezen dat weigert te breken onder de waanzin van een wereld die haar eigen monsters eert. didisdna.”
