1v8_k_vdkDe cyclus van de valse start: de geprogrammeerde hoop
Maandag, 28 november 2022 – 09:18u
Als ik aan deze dag begin is voor de zoveelste keer alle hoop in deze ochtend gegoten.
Vandaag is de dag.
Vandaag is een nieuw begin.
Vandaag..
De stilstand van de trauma-tijd
Vandaag, is niet anders dan gisteren; en morgen.. zal ook niet anders zijn.
Ik heb hulp nodig om door die schema’s te breken.
Om door die schema’s -die traumasporen- te kunnen breken.
Maar alle hulp blijft uit.
De systemische correctie: de wet van de maatschappelijke tegendruk
Misschien voer ik hier even een correctie aan toe:
Ik heb hulp nodig om die schema’s vollédig te kunnen doorbreken.
Dat staat buiten kijf.
Maar, ik zou, op mijn eentje, alleen, wel al een heel eindje geraken.. ware het niet dat mens en maatschappij zoveel druk blijven leggen en tegelijk veel van die schema’s in stand blijven houden ..en zelfs versterken.
Vader en moeder.. nog steeds.. op kop..
Maar ook velen in de hulpverlening.
Het theater van Narcissus en Dionysos: de blinde zorg
Hulpverleners die eveneens te vastgeroest zijn.
Blind en doof..
Of uitgeblust..
Of enkel nog hunkerend naar de gading van Narcissus en Dionysos..
Maar o wee als je daar iets van durft zeggen..
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXII
Epiloog: De wet van de therapeutische blindheid
“Wanneer de ochtendhoop slechts een mechanische herhaling is van een onbereikbare horizon, wordt de tijd een cirkel waarin het wezen gevangen blijft. Het systeem bezit de blauwprint en de kracht om de interne structuren te herstellen, maar de kolonie blijft haar gewicht op de littekens drukken. Als degenen die geacht worden te genezen zich verschuilen achter het masker van Narcissus, verandert de therapie in een spiegelpaleis voor het eigen ego. De waarheid spreken binnen een hiërarchie van blinden is een misdaad die met uitsluiting wordt bestraft, waardoor de eenzame doler geen andere keuze rest dan de blik definitief van de tempels af te wenden. didisdna.”
