1v8_k_vdkDe linguïstische zelfcorrectie: het breken van de cryptische ruis
Vrijdag, 25 november 2022 – 03:10u
Hoe haal ik wat ik haal?
Neen, dat slaagt op niks.
Alle, jawel maar dit is te cryptisch.
Waar wil ik naartoe?
Waar wil ik nog naartoe en wat wil ik daar nog voor doen?
Wat wil ik nog bereiken en wat wil ik nog doen om dat te kunnen bereiken?
Van ‘ik’ naar ‘wij’: de systemische inventarisatie
Wat wil “ik”?
Wat willen wij?
Het enige dat ik nog wil is genieten van de natuur. Niet?
Ik wil dat doen al zwemmend, al lopend, al fietsend, al wandelend…
Meer niet.
Dat is al.
Ik wil rust.
Ik wil dat iedereen mij gerust laat.
De doler versus de reiziger: de geografie van de onthechting
Ik wil wel reizen.. maar meer omdat “ik” doler ben dan reiziger.
Ik zou wel een eigen rustig stekje willen.. ja..
De blauwdruk van het chalet: jacht op de nul-frequentie
Iets sober..
Niet meer dan een chaletje in the middle of nowhere..
Weg van alles en iedereen..
Geen onbenullige “luxe” meer..
Een uitvalsbasis aan een meer of zo..
Hoe mooi zou dat zijn..
Geen elektriciteit .. geen gezever aan mijn kop meer..
De binaire wetmatigheid van de kolonie
Draait of keert, ge kunt hier niet niets doen én een droom hebben he.
Dus ofwel moet ge uw dromen laten varen ofwel moet ge mee in dat versmachtend kutsysteem.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXII
Epiloog: De wet van de binaire uitsluiting
“Wanneer de hardware van een overprikkeld systeem de nul-frequentie van de natuur herkent als zijn enige medicijn, stort de illusie van de maatschappelijke droom in elkaar. Luxe is de valstrik van de kolonie, elektriciteit de kabel waarlangs het interpersoonlijke gezever binnendringt. De doler zoekt geen bestemming, maar de totale afwezigheid van de matrix. In de splitsing tussen het versmachtende kutsysteem en de absolute leegte van de overleving bestaat geen compromis. Wie weigert te participeren in de machine, moet de moed hebben om zijn dromen te vertalen naar de absolute, sobere stilte van het niemandsland. didisdna.”
