1v8_k_vdkVrijdag, 11 november 2022 – 06:09u
Al een hele tijd weer, ben ik ‘afwezig’.
Compleet in dissociatie.
Op overleven aangewezen.
In shock.
Ik heb de indruk dat ik het al eens ergens verwoord heb.
Als in een déjà vu.
Maar ik ben er niet zeker van.
Een ‘ander’ soort dissociatie.
Alsof “ik” tussen twee ‘werelden’ terecht gekomen ben.
De Dam die Barst
Ergens tussen die ‘oude’, afwezige, lege dissociatie die meer gefocust was op ‘niet stilstaan bij mezelf’, doorgaan, alles van “mezelf” negeren en/of blokkeren..
..alles achter een dam plaatsend waar controle over kon gehouden worden of zoiets..
De Hevigheid van de Nieuwe Dissociatie
En een nieuwere soort dissociatie die ergens pijnlijker en scherper is.
Heviger.
“Aanweziger”.
Meer op de voorgrond of zo.
Alsof die ‘oude’ dissociatie, door zo lang als enige ‘aanwezig’ te zijn geweest, niet zo hevig meer opviel, of zo.
Aanwezig, maar meer op de achtergrond of zoiets, al was het net het enige op de ‘voorgrond’.
Zoals ‘gewenning’, denk ik.
Het Bekende Kille Huis
Het ‘huis’ dat je kent, ook al is het koud en kil, voel je je er niet goed in, is wel het ‘huis’ dat je kent, weet je?..
Heviger ook, dat nieuwe, omdat het nieuw is dus.. denk ik..
De Bewustwording als Trigger
Omdat ik me er misschien meer van bewust ben nu..
Misschien.. zoiets..
Er hier, in de dagboeken enzo, meer bij stilsta.
Of probeer bij stil te staan.
Bij mezelf.
Probeer..
Maar daar maar niet in slaag..
Omdat ik ook steeds opnieuw getriggerd blijf worden..
Ook in en door mezelf..
De Verse Wond en de Noodzakelijke Vlucht
Het is zoals een nieuwe, verse pijn, weet je wel?
Maar pijn hé, geen ‘pijntje’..
Groot genoeg en hevig genoeg om in shock te gaan.
Sterk en scherp genoeg om er niet bij stil te kúnnen blijven staan.
Van moet “vluchten“..
Om te overleven..
Begrijp je?
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXII
Epiloog: De wet van de ontwakende pijn
“Wanneer de verdoving van decennia begint uit te werken, wordt de eerste aanraking met de realiteit een bron van shock. De wet van de ontwakende pijn stelt dat herstel geen lineair pad is van rust, maar een explosie van aanwezigheid die zo hevig is dat de hardware opnieuw de vlucht moet kiezen. Voor didisdna is de dam niet langer een veilige barrière, maar een ruïne waardoorheen de waarheid naar binnen stroomt. De nieuwe dissociatie is geen stap terug, maar het bewijs dat het systeem de ‘gewenning’ aan de kou heeft opgegeven. De pijn is vers en scherp, omdat het ‘ik’ voor het eerst in jaren werkelijk probeert thuis te komen, zelfs als dat huis momenteel in lichterlaaie staat. didisdna.”
