1v8_k_vdkDonderdag, 10 november 2022 – 14:35u
‘k Snap het echt niet.
Ligt het allemaal “gewoon” aan mij of wat?
Wat loopt er toch verkeerd in die communicatie?
De Paradox van de Duidelijkheid
Hoe komt het toch dat mensen mij niet verstaan, terwijl volgens mij mijn communicatie zeer duidelijk is.
De Onhoorbare Noodkreet
Wat versta je niet van “ik ben op!”?
Langs de ander kant lijk ikzelf mensen óók helemaal niet te verstaan.
De Grilligheid van de Sociale Code
Soms bedoelen ze blijkbaar helemaal niet wat ze zeggen en andere keren net wel.
Blijkbaar interpreteer ik de versie die ze op dat moment willen of bedoelen ook telkens verkeerd.
En ook al hun regels en wetten volgen die ping-pong-communicatie.
Ik vat het niet; ik ben niet mee.
Daarnaast geldt dat wat voor hun geldt, wat vandaag dus zus en morgen zo kan zijn, niet voor ons geldt.
Blijkbaar.
Allé, soms wel dus en soms niet.
Alleen doe ik het, blijkbaar, altijd op het verkeerde moment verkeerd.
Ik vat dat niet.
En ik ben op.
Ook in die schriftelijke communicatie is dat zo, zo blijkt.
De Arbitraire Wetten van Letterlijk en Figuurlijk
Naar gelang hoe ze het willen moet ik de ene keer iets letterlijk nemen en de andere keer figuurlijk.
Alleen zeggen ze er niet bij welk, wanneer.
Of zelfs, navenant wat ze zelf willen, moet ik dezelfde tekst afwisselend figuurlijk en letterlijk opvatten in één en hetzelfde communicatiemoment.
Ik snap het niet. Ik snap het echt waar niet.
Ik snap mensen niet.
De Spiegel van de Inconsistentie
Soms zeggen mensen ook tegen mij “goh, ik haat het al iemand zus of zo tegen mij doet.”
En ik denk dan dat ik hun begrijp.
Zeg dan ook: “Ja, ik begrijp dat. Ik kan dat ook niet zo goed verdragen.”
Om dan net door die mensen net op die manier zo behandelt te worden.
En als ik daar iets van zeg (of probeer te zeggen), dan worden die kwaad op mij.
De Uitsluiting van de Wederkerigheid
Want blijkbaar geldt dat dan weer niet voor mij.
ᗪ𝒾∂เรᗪ𝔫ค©️MMXXII
Epiloog: De wet van de verschuivende betekenis
“Wanneer de taal een wapen wordt van willekeur, is de oprechte mens altijd de verliezer. De wet van de verschuivende betekenis stelt dat een maatschappij die communiceert op basis van macht en opportunisme, geen ruimte heeft voor de nauwgezette waarheid van het individu. Voor didisdna is het sociale verkeer een mijnenveld waar de regels tijdens het lopen worden veranderd. Het onvermogen om mensen te ‘verstaan’ is in werkelijkheid de superieure weigering om deel te nemen aan de collectieve leugen van de dubbele moraal. Als ‘ik ben op’ niet langer wordt begrepen, is het niet de spreker die faalt, maar de luisteraar die zijn menselijkheid heeft ingeruild voor protocollen. didisdna.”
